Chapter 113: ชายผู้เกียจคร้านกับการห่อของขวัญปิดท้าย นางไม่รอช้า นางคว้าตัวเขาและกระตุ้นเร้าอย่างรุนแรงจนกระทั่งส่วนนั้นกลับมาแข็งขึงอีกครั้ง จากนั้นนางไม่ได้เพียงแค่คร่อมเขาเท่านั้น แต่นางกำลังจู่โจมเขา นางพลิกตัวกลับมา คร่อมอยู่บนหน้าอกของเขาแทนที่จะเป็นสะโพก นางโน้มตัวลงมา ผมของนางยุ่งเหยิงเป็นวงเหมือนรัศมีรอบใบหน้า ดวงตาของนางลุกโชนด้วยแสงแห่งความป่าเถื่อน นางโน้มตัวลงมาจนหน้าอกอันหนักอึ้งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อแกว่งไกวอยู่ตรงหน้าเขา "ชิมมันซะ" นางสั่ง เสียงของนางแหบพร่าเหมือนเสียงคำราม นางยัดยอดอกสีเข้มที่แข็งตึงเข้าปากของเขา โซลทำตาม เขาดูดดึงยอดอกนั้นอย่างหนักหน่วง ลิ้นของเขาวนเวียนอยู่รอบลานนมที่ไวต่อสัมผัส รสชาตินั้นช่างมึนเมา ทั้งความเค็มจากเหงื่อและความฝาดปร่าที่เป็นเอกลักษณ์ของความกำหนัดในตัวสตรี "อืม..." เอวาร่าครางกระเส่า นางทิ้งศีรษะไปด้านหลัง นางเริ่มบดสะโพกของตนเอง นางยังไม่ได้สอดใส่แก่นกายของเขาในตอนนั้น แต่นางกำลังถูไถจุดซ่อนเร้นที่เปียกชุ่มเข้ากับหน้าอกของเขา โซลสัมผัสได้ถึงน้ำเมือกจากความตื่นเต้นที่เลอะเปรอะไปตามกล้ามเนื้อหน้าอกของเขา มันทั้งร้อนและเหนียวเหนอะ นางเคลื่อนไหวเป็นวงกลมเลขแปดช้าๆ แต้มป้ายกลิ่นกายของนางไปทั่วตัวเขา ประทับตราว่าเขาเป็นของนาง "รู้สึกไหม?" นางขู่ฟ่อพลางก้มลงมองเขา "นั่นแหละคือความเปียกชื้นที่เธอทำให้ฉันรู้สึก ฉันกำลังจมดิ่งไปกับมัน" นางไม่ได้อยู่นิ่งที่เดิม นางกระสับกระส่าย ถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณดิบที่ต้องการการเติมเต็ม นางไถลตัวลงมาตามร่างกายของเขา ผิวของนางเสียดสีไปกับผิวของเขาจนเกิดความรู้สึกที่น่าหลงใหล แต่นางไม่ได้ขึ้นคร่อมเขาตามปกติ นางหันหลังให้เขา นางยกสะโพกขึ้นสูง เอื้อมมือไปคว้าแก่นกายที่แข็งขึงของเขา มันตั้งตระหง่าน เห็นเส้นเลือดชัดเจนและดุดัน มันสั่นระริกด้วยความคาดหวัง นางนำทางส่วนหัวสีม่วงคล้ำไปสู่ช่องทางเข้า แต่เธอยังไม่นั่งลง นางทิ้งตัวลงนอน ชายผู้เกียจคร้าน (ท่าผกผัน) นางนอนทับอยู่บนตัวเขา หันหลังชนอก โดยชันเข่าขึ้น นางแอ่นหลัง อ้าช่องทางออกและเสียบตัวตนของเขาเข้ามา นางค่อยๆ เลื่อนตัวลงมาช้าๆ ทีละนิ้วอย่างทรมาน จนกระทั่งบั้นท้ายของนางแนบสนิทอยู่บนหน้าท้องของเขา และท้ายทอยของนางเกยอยู่บนไหล่ของเขา "ตอนนี้แหละ" นางขู่พลางคว้าเข่าของเขาไว้เพื่อเป็นที่ยึดเกาะ เล็บของนางจิกลงบนผิวหนังของเขา "ขยับสิ" โซลฉีกยิ้ม มันเป็นทางเลือกที่ยอดเยี่ยม ท่านี้เปิดโอกาสให้เขาแทรกกายขึ้นไปหาเธอโดยใช้พลังจากกล้ามเนื้อสะโพก ในขณะที่นางบดสะโพกลงมา มันเป็นความใกล้ชิดที่ดูเกียจคร้านในทางทฤษฎี แต่กลับลึกซึ้งอย่างเหลือเชื่อในทางปฏิบัติ เพราะนางนอนราบ ทำให้อวัยวะภายในของนางขยับเปลี่ยนตำแหน่ง เปิดทางให้เขาเข้าถึงส่วนลึกที่เขาไม่เคยไปถึงมาก่อน เขาแทรกกายขึ้นไป "โอ้!" เอวาร่าอุทาน ร่างกายของนางกระตุกวูบ โซลไม่หยุด เขาเริ่มจังหวะการแทรกกายขึ้นไปอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ เขาแอ่นสะโพกขึ้น กระแทกแก่นกายของเขาเข้าไปจนสุดลำจนร่างของนางแนบไปกับตัวเขา แต่เอวาร่าไม่ได้เกียจคร้าน นางกำลังบดสะโพกอย่างคนคลุ้มคลั่ง นางขมิบกล้ามเนื้อภายในรอบตัวเขา บิดสะโพกเป็นวงกลมที่เฉียบคมและกระตุกเร้า พยายามรีดเค้นความเสียวซ่านจากทุกมุม "ลึกกว่านี้!" นางกรีดร้อง ทิ้งศีรษะลงข้างๆ ไหล่ของเขา ผมของนางสยายลงมาบนใบหน้าของเขา มีกลิ่นของควันและเรื่องเพศอบอวล "สัมผัสวิญญาณของฉันที โซล! ฉันอยากรู้สึกถึงเธอในลำคอของฉัน!" "เธอมันปีศาจชัดๆ" โซลหัวเราะ เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปถึงแผ่นหลังของนาง เขาคว้าเอวของนางไว้ ตรึงให้นางอยู่กับที่ในขณะที่เขาแทรกกายขึ้นไปด้วยพลังจากกล้ามเนื้อสะโพก พั่บ พั่บ พั่บ เสียงร่างกายที่ปะทะกันดังก้องไปทั่ว "ฉันคือเสือ!" นางคำรามกลับ พร้อมแยกเขี้ยวใส่เพดาน "และฉันกำลังจะกินเธอทั้งเป็น!" นางช่างดุร้าย นางจิกเล็บลงบนขาของเขาจนเลือดซิบ นางกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด รสชาติของโลหะกระตุ้นความคลั่งไคล้ของนางให้พุ่งพล่าน นางกำลังกลืนกินเขาพอๆ กับที่เขากำลังเก็บเกี่ยวจากนาง โซลสัมผัสได้ว่าการแลกเปลี่ยนพลังงานกลายเป็นวังวน มันไม่ใช่การไหลเวียนทางเดียวอีกต่อไป พวกเขากำลังสูบฉีดพลังจากกันและกัน เป็นวงจรแห่งตัณหาและพลังที่ขู่ว่าจะเผาผลาญกระท่อมหลังนี้ให้มอดไหม้ พลังชีวิตที่หลั่งไหลออกมาจากนางร้อนระอุราวกับลาวา เป็นเปลวเพลิงสีทองที่พุ่งเข้าสู่แก่นกายของเขาและแผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือด ทำให้กระดูกของเขาแข็งแกร่งขึ้น และซ่อมแซมเนื้อเยื่อของเขา "แตกใส่ตัวฉันอีก!" นางเรียกร้อง พลางกระเด้งตัวบนตัวเขา ผนังภายในของนางบีบรัดเขาแน่นราวกับกำปั้น "ฉันต้องการอีก! ฉันรู้สึกว่างเปล่า!" "เธอนี่มันไม่รู้จักพอจริงๆ" โซลครางกระหึ่ม คว้าสะโพกของนางเพื่อประคองการเคลื่อนไหวที่บ้าคลั่ง "เติมเต็มฉัน! เติมเต็มแม่ม่ายคนนี้ที!" โซลรู้ว่าพวกเขาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว แม้แต่ร่างกายที่ได้รับการเสริมพลังของเขาก็มีจุดแตกหัก และเอวาร่าก็กำลังผลักดันร่างกายของนางจนใกล้จะหมดสติ หากพวกเขายังคงกระแทกกระทั้นกันอย่างบ้าคลั่งเหมือนสัตว์ป่าเช่นนี้ นางคงหมดสติไปก่อนที่การเก็บเกี่ยวจะเสร็จสิ้น "อีกครั้งเดียว" โซลกล่าวพลางหยุดการเคลื่อนไหว เขาลุกขึ้นนั่ง ใช้พลังแกนกลางลำตัวดึงนางขึ้นมาด้วย "แต่เราต้องจบมันให้สวยงาม ไปด้วยกันนะ" เอวาร่าส่งเสียงครวญครางเมื่อการเคลื่อนไหวหยุดชะงัก พยายามจะเอื้อมมือมาหาเขา แต่โซลยังคงหนักแน่น เขาทิ้งตัวลงนอนตะแคงโดยหันหน้าเข้าหากันบนกองขนสัตว์ แสงไฟในเตาหรี่ลง ทอดเงายาวไปทั่วร่างกายที่พันเกี่ยวกัน โซลมองเข้าไปในดวงตาของนาง มันดูป่าเถื่อน เบิกกว้าง และงดงาม—ดวงตาของสตรีที่ลืมเลือนชื่อ เสียง สถานะ และความโศกเศร้าของตนเองไปจนหมดสิ้น "ห่อฉันไว้ที" เขาพึมพำ เอวาร่าเข้าใจ ความคลั่งไคล้ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความต้องการที่จะยึดเหนี่ยวกันไว้ นางชันเข่าขึ้นและอ้าขาออก โซลยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดบนเอวของนาง และนางก็ทำเช่นเดียวกันเกี่ยวขาไว้รอบตัวเขา รยางค์ของพวกเขาพันเกี่ยวกัน ล็อกร่างของทั้งคู่ไว้ในปมเนื้อที่ซับซ้อน ห่อของขวัญ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ตั๊กแตนตำข้าวหื่นกระหาย มันเป็นท่าที่ใกล้ชิดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หน้าอกของพวกเขาแนบชิดกัน ยอดอกสัมผัสกัน หัวใจของพวกเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างรัวเร็ว ช่องทางรักถูกล็อกไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ โซลสอดแทรกกายเข้าไป ด้วยขาที่พันเกี่ยวกัน เขาจึงไม่สามารถแทรกกายได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีพื้นที่ให้ใช้แรงเหวี่ยง เขาต้องทำมันอย่างช้าๆ และลึกซึ้ง ทุกนิ้วที่เคลื่อนไหวเสียดสีไปกับจุดกระสันและปากมดลูกของนางพร้อมๆ กัน มันเป็นการเสียดสีที่ช้าจนทรมาน แต่มันทำให้ทุกเส้นประสาทในร่างกายลุกเป็นไฟ เอวาร่าหลุดเสียงสะอื้นแผ่วเบาออกมา "โซล..." "ฉันอยู่นี่" เขาพึมพำ จูบที่หน้าผาก ปลายจมูก และริมฝีปากของนาง ลิ้มรสความเค็มจากหยาดเหงื่อของนาง "ฉันอยู่นี่แล้ว"