บทที่ 1346 อสรพิษคลั่ง “ค่าตอบแทนสำหรับการทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์ให้พวกเราคือสิบล้านเหรียญทอง แต่ข้าจะเพิ่มให้ท่านเป็นการส่วนตัวอีกสิบล้านเหรียญทองเลยนะเจ้าคะ ศิษย์พี่ใหญ่!” หวงเสี่ยวหลีเอ่ยพยายามรบเร้าด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะให้เตียนหยางร่วมเดินทางไปด้วย ทว่าเตียนหยางกลับส่ายศีรษะเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิด “แม้ข้อเสนอของเจ้าจะน่าดึงดูดใจเพียงใด แต่เวลาที่ข้านั้นมีอยู่นอกสำนักช่างจำกัดนัก ข้ามีความตั้งใจที่จะมุ่งหน้าลึกเข้าไปยังใจกลางทวีป ดังนั้นข้าคงต้องขอปฏิเสธด้วยความเคารพ” “อา... อย่างนั้นหรือเจ้าคะ...” ใบหน้าของหวงเสี่ยวหลีพลันสลดลงด้วยความผิดหวังในทันทีที่ถูกปฏิเสธ อย่างไรก็ตาม นางรีบดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจสถานการณ์ของท่านดี เมื่อครู่ข้าคงเสียมารยาทที่ยื่นข้อเสนอออกไปเช่นนั้น ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ” “ไม่เป็นไรหรอก” เตียนหยางคลี่ยิ้มบาง เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง “เรือที่จะมุ่งหน้าสู่ทวีปบรรพกาลกำลังจะออกเดินทางในไม่ช้า พวกเราควรเริ่มขยับขยายกันได้แล้ว” หวงเฉินเอ่ยขึ้นหลังจากสังเกตเห็นเวลา “ท่านเองก็จะขึ้นเรือลำนั้นด้วยใช่หรือไม่?” หวงเสี่ยวหลีหันไปมองเตียนหยาง “ใช่แล้ว” หลังจากชำระค่าอาหารเรียบร้อยแล้ว ครอบครัวตระกูลหวงและเตียนหยางก็มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ แต่ก่อนหน้านั้น ครอบครัวหวงก็ได้กลับไปรวมตัวกับตงโจวและเหล่าผู้พิทักษ์คนอื่นๆ “ข้าหาผู้พิทักษ์มาเพิ่มได้อีกหนึ่งคนตามที่ท่านต้องการแล้ว” ตงโจวกล่าว ก่อนจะแนะนำยอดฝีมือระดับเจ้าจิตวิญญาณที่เขาว่าจ้างมาเพื่อภารกิจนี้ หวงเฉินพยักหน้าและแนะนำครอบครัวของตนให้ผู้พิทักษ์คนใหม่รู้จัก พร้อมกับกำชับถึงหน้าที่ของเขา “หากเจ้ามีปัญหาใดๆ ให้ปรึกษาตงโจวก่อน หากเขาจัดการไม่ได้ เขาจะมาปรึกษาข้าเอง เว้นแต่จะเป็นเหตุฉุกเฉินจริงๆ ห้ามเจ้าเข้ามาหาข้าหรือครอบครัวของข้าโดยเด็ดขาด เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?” “รับทราบครับท่าน!” เมื่อถึงท่าเรือ เตียนหยางสังเกตเห็นแถวที่ยาวเหยียดของผู้คนที่พยายามจะขึ้นไปบนมหานาวาขนาดมหึมา ซึ่งบดบังทัศนียภาพของมหาสมุทรเกือบทั้งหมดในสายตาของเขา เรือในความทรงจำของเตียนหยางนั้นมีขนาดใหญ่กว่าลำที่หยวนเคยขึ้นในช่วงการทดสอบหลายเท่าตัวนัก “ท่านพักอยู่ชั้นไหนหรือเจ้าคะ?” หวงเสี่ยวหลีเอ่ยถามขณะที่พวกเขากำลังยืนรอคิว “ข้าอยู่ชั้นสอง ทางส่วนท้ายของเรือน่ะ” เขาตอบ “พวกเราอยู่ชั้นเจ็ด ตรงช่วงกลางเรือพอดี ช่างห่างไกลกันเหลือเกินนะเจ้าคะ น่าเสียดายจริงๆ” หวงเสี่ยวหลีถอนหายใจ “กว่าจะถึงทวีปบรรพกาลก็ตั้งเดือนหนึ่ง พวกเราคงได้พบหน้ากันอีกหลายครั้งแน่” เตียนหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะรอวันนั้นเจ้าค่ะ!” หวงเสี่ยวหลีส่งยิ้มตอบ แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งรู้จักกันในวันนี้ แต่หวงเสี่ยวหลีก็เริ่มมองว่าเตียนหยางเป็นสหายคนหนึ่งไปเสียแล้ว เตียนหยางแยกตัวจากครอบครัวหวงทันทีหลังจากที่ก้าวขึ้นสู่เรือ เมื่อเข้าสู่ห้องพักอันคับแคบและจำกัด ซึ่งมีเพียงเตียงไม้กระด้างที่ปราศจากฟูกรองนอน เตียนหยางก็นั่งลงและเริ่มเข้าสู่ห้วงแห่งการบำเพ็ญเพียรในทันที หลายชั่วโมงต่อมา การบำเพ็ญเพียรของเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงประกาศจากกัปตันเรือ “ยินดีต้อนรับสู่เรืออสรพิษคลั่ง แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ข้าคือเจี่ยเจี้ยนหง จะรับหน้าที่เป็นกัปตันเรือจนกว่าจะถึงจุดหมาย เราจะใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งเดือนเพื่อไปถึงทวีปบรรพกาล แน่นอนว่าอาจจะช้าหรือเร็วกว่านั้นขึ้นอยู่กับสภาพท้องทะเล และความถี่ที่เราจะถูกจู่โจมโดยเหล่าอสูรทะเล” กัปตันคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเรือจะต้องถูกโจมตีโดยอสูรทะเล เพราะนั่นถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเรือทุกลำที่เดินทางไปกลับระหว่างทวีปบรรพกาล “แต่ทุกท่านไม่ต้องกังวลไป เหล่ายอดฝีมือของเราจะกำจัดพวกมันทิ้งก่อนที่พวกท่านจะได้เห็นเงาของมันเสียอีก ดังนั้นขอให้ทุกท่านพักผ่อนหย่อนใจให้เต็มที่จนกว่าจะถึงจุดหมาย” “เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว การเดินทางของพวกเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้” ครึ่งชั่วโมงต่อมา มหานาวาก็เคลื่อนพลออกจากท่า มุ่งหน้าสู่ทวีปบรรพกาลท่ามกลางเกลียวคลื่นที่ม้วนตัว ไม่มีเหตุการณ์ใดที่ควรค่าแก่การจดจำเกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์แรกของการล่องเรือ มีอสูรทะเลบางตัวพยายามจะพุ่งเข้าโจมตีเรือ แต่พวกมันก็ถูกเหล่ายอดฝีมือระดับเจ้าจิตวิญญาณบนเรือจัดการทิ้งเสียก่อนที่จะเข้าใกล้ตัวเรือด้วยซ้ำ ในช่วงเวลานี้ เตียนหยางใช้เวลาทุกวินาทีไปกับการฝึกตน ‘ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น... เพื่อที่จะล้างแค้นให้เหมิงลี่ลี่!’ หลังจากเข้าสู่ศิษย์ฝ่ายในได้ไม่นาน เตียนหยางก็ได้ล่วงรู้ความจริงเบื้องหลังการตายของเหมิงลี่ลี่ การค้นพบครั้งนั้นผลักดันให้เขาแสวงหาความแข็งแกร่งอย่างบ้าคลั่งและไม่หยุดหย่อนเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เหมิงลี่ลี่ จนเขาได้รับฉายาว่า ‘ไอ้บ้าฆ่าตัวตาย’ ท่ามกลางเหล่าศิษย์ร่วมสำนัก ทว่าด้วยความกระหายในพลังที่มิอาจเติมเต็มนี้เอง ทำให้การบำเพ็ญเพียรของเตียนหยางก้าวหน้าเกินกว่าที่ศิษย์ธรรมดาทั่วไปจะกล้าใฝ่ฝัน ถึงกระนั้น วิธีการอันตรายเช่นนี้ก็ทำให้ชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา เพราะความบ้าระห่ำของเขา ผู้อาวุโสซุนผู้ซึ่งกลายเป็นเหมือนอาจารย์กลายๆ ของเขา มักจะตักเตือนและดุดันเขาอยู่บ่อยครั้ง แน่นอนว่ามันไม่ได้ทำให้พฤติกรรมของเขาเปลี่ยนไปเลย มิเช่นนั้นเขาคงไม่ตัดสินใจมาฝึกฝนที่ทวีปบรรพกาลแห่งนี้ ในวันที่แปดของการเดินทาง เตียนหยางถูกบังคับให้ออกจากห้วงสมาธิด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมที่ดังมาจากด้านนอกห้อง โดยปกติแล้ว มักจะมีเสียงดังอยู่ภายนอกเสมอเนื่องจากผนังห้องที่บางเฉียบ แต่ทว่าครั้งนี้ ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกลับรุนแรงผิดปกติ “เลเวียธานปรากฏตัวแล้ว! พวกเราตายแน่!” “อ๊ากกกก! ทำไมมันต้องมาปรากฏตัวเอาตอนนี้ ทั้งที่มันไม่เคยโผล่มาเลยตลอดสิบปี!” “จบสิ้นแล้ว! พวกเราจบสิ้นแล้ว!” เตียนหยางรีบออกจากห้องและมุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าเรือเพื่อดูสถานการณ์ด้วยตาตนเอง เป็นจริงดังว่า เรือทั้งลำหยุดนิ่งสนิทเพื่อเผชิญหน้ากับเลเวียธาน เมื่อพิจารณาว่าความเร็วของเรือนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเจ้าอสูรกายยักษ์ตนนี้ การพยายามจะหนีจึงไร้ความหมาย และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าปะทะ ยอดฝีมือระดับเจ้าจิตวิญญาณกว่าห้าสิบคนและราชันจิตวิญญาณอีกสามคน กำลังพัวพันอยู่กับการต่อสู้อันดุเดือดกับเลเวียธานตั้งแต่เริ่มต้น ทว่าเมื่อเตียนหยางมาถึง ครึ่งหนึ่งของระดับเจ้าจิตวิญญาณและหนึ่งในราชันจิตวิญญาณก็ได้ปราชัยให้กับการโจมตีอันทรงพลังของมันไปเสียแล้ว ในขณะเดียวกัน เลเวียธานตนนี้กลับมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับผู้ฝึกตนในระดับราชันจิตวิญญาณขั้นสูงสุด นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการต่อสู้ถึงได้ยากเย็นเข็ญใจเพียงนี้ บางคนอาจตั้งคำถามว่า เหตุใดเรือจึงไม่จ้างผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งกว่าระดับราชันจิตวิญญาณเพื่อป้องกันการปรากฏตัวของเลเวียธาน คำตอบนั้นง่ายดายและตรงไปตรงมา—นั่นคือเรื่อง ‘เงิน’ การจ้างระดับจักรพรรดิจิตวิญญาณสักคนหนึ่งต้องใช้ค่าใช้จ่ายมากกว่าระดับราชันจิตวิญญาณถึงร้อยเท่า และเมื่อพิจารณาถึงความหายากในการปรากฏตัวของเลเวียธาน ซึ่งครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อทศวรรษก่อน การจ้างระดับจักรพรรดิจิตวิญญาณในทุกๆ เที่ยวเรือจึงไม่คุ้มค่าในทางธุรกิจ เมื่อเทียบกับโอกาสอันน้อยนิดที่จะได้เผชิญหน้ากับอสูรกายเช่นนี้