บทที่ 1369 พันธนาการแห่งสุสาน ทันทีที่ได้สบประสานกับแววตาของเทียนหยาง ร่างของอาวุโสซุนพลันแข็งค้างดุจถูกสาป ความคิดในหัวว่างเปล่าขาวโพลนไปชั่วขณะ เหตุใดนางจึงมิบอกกล่าวเรื่องของวิเศษคุ้มครองชีวิตแก่เขา? เพราะอยากให้เขาประหลาดใจงั้นหรือ? หรือเพราะนางมิอยากเผยความนัยว่าตนห่วงใยเขามากเกินไป? หรือแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่ความสะเพร่าเพียงชั่ววูบ? แม้อาจารย์ซุนจะมิได้ถูกจับจ้องด้วยสายตาอันแรงกล้าปานจะคั้นเอาความเช่นนั้น นางก็ยังยากที่จะเค้นคำตอบให้แก่คำถามของเทียนหยางได้ "เกิดอะไรขึ้นตรงนั้นน่ะ?" "ถูกสาวเจ้าปฏิเสธมาหรืออย่างไร?" "โตจนป่านนี้แล้วยังจะมาร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กทารกอีกรึ?" ผู้คนโดยรอบต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความขบขัน มองสถานการณ์เบื้องหน้าดุจดังมหรสพฉากหนึ่ง ทว่าเทียนหยางกลับข่มกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านลงได้อย่างรวดเร็ว เขาพึมพำเสียงเรียบ "ได้โปรด รับของวิเศษคุ้มครองชีวิตชิ้นนี้คืนไปเถิด" "หือ?" ดวงตาของอาวุโสซุนเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง "จะ...เจ้าพูดเรื่องอันใดกัน? ข้ามิมารู้หรอกนะว่าเจ้าขุ่นเคืองเรื่องใด แต่หากเจ้าคิดจะเข้าไปสำรวจในสุสานนั่น—" "ข้ามินำพาเรื่องนั้นหรอก รับมันคืนไปเสียเถิด มิเช่นนั้นข้าจะจัดการในแบบของข้าเอง" เมื่อเห็นแววตาดื้อรั้นมิยอมคนของเทียนหยาง อาวุโสซุนก็ได้แต่ทอดถอนใจ นางโบกมือคราหนึ่ง ของวิเศษคุ้มครองชีวิตที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างของชายหนุ่มก็ถูกดึงกลับคืนมาอย่างเงียบเชียบ "เอาล่ะ เจ้า..." ยังมิทันที่อาวุโสซุนจะกล่าวจบ เทียนหยางพลันก้มหัวคำนับนางอย่างนอบน้อมก่อนจะกล่าวว่า "ที่ผ่านมา... ขอบพระคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง อาวุโสซุน" โดยมิมีการอธิบายใดๆ เพิ่มเติม เทียนหยางหมุนกายเดินจากไป ทิ้งให้อาวุโสซุนยืนตะลึงลานอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง 'ความรู้สึกบีบคั้นในอกนี้คือสิ่งใดกัน? เหตุใดมันถึงได้เจ็บปวดเพียงนี้? เขาเป็นเพียงแค่ศิษย์คนหนึ่งเท่านั้น...' อาวุโสซุนครุ่นคิดกับตนเองขณะมองแผ่นหลังของเทียนหยางที่ค่อยๆ ลับหายไปในฝูงชน ความรู้สึกเช่นนี้คือสิ่งที่นางมิเคยพานพบมาก่อนในชีวิต คูลัสที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ข้ามิรู้หรอกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเขา แต่ตอนที่ข้าไปพบเขานั้น สภาพของเขามันดูเวทนายิ่งนัก... ราวกับคนที่เพิ่งเห็นคนรักถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างไรอย่างนั้น ขอให้ท่านโชคดีก็แล้วกัน" กล่าวจบ คูลัสก็ก้าวเท้าตามเทียนหยางไป ทิ้งให้อาวุโสซุนยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นดุจร่างที่ไร้วิญญาณ ผู้คนในฝูงชนบางกลุ่มเห็นเป็นโอกาสงามจึงปรี่เข้าหานาง "ขออภัยแม่นางผู้เลอโฉม..." "ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า... ไอ้พวกสวะ" อาวุโสซุนถลึงตาใส่พวกเขาทันควัน กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนทำให้คนเหล่านั้นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ รัศมีพลังอันมหาศาลของนางดึงดูดสายตาของยอดฝีมือหลายคนในทันที "นะ...นั่นมัน สตรีผู้นั้นมาทำอันใดที่นี่...?" "เมื่อครู่ข้าเกือบจำนางมิได้เพราะระดับตบะของนางที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ว่านาง... มิใช่ 'คนผู้นั้น' หรอกรึ?" ยอดฝีมือเหล่านั้นต่างพากันลอบสังเกตใบหน้าของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความตื่นตะลึงจะฉายชัดบนใบหน้าเมื่อล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนาง ในขณะเดียวกัน เทียนหยางหยุดฝีเท้าลงหลังจากเดินปลีกตัวออกมาไกลพอสมควร เมื่ออารมณ์เริ่มสงบนิ่ง เขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองได้ระบายความเกลียดชังที่พุ่งเป้าเข้าหาตนเอง ไปลงที่อาวุโสซุน เพียงเพราะนางเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้จากความตายที่มิอาจเลี่ยงได้ 'อา... ข้านี่มันช่างน่าเวทนานัก...' เขาถอนหายใจยาวเหยียด แม้จะเป็นความจริงที่อาวุโสซุนลอบซ่อนของวิเศษไว้ในกายเขา แต่นางก็ทำไปด้วยความห่วงใย มิได้มีเจตนาร้ายแม้แต่น้อย 'ถึงกระนั้น ข้ากลับโยนความผิดบาปทั้งหมดไปให้พ้นตัวเมื่อสบโอกาส หากมิได้อาวุโสซุน ข้าคงมิอาจมีชีวิตรอดมาจนได้พบกับหวงเสี่ยวหลี่ ยิ่งมิไม่ต้องพูดถึงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับนางเลย...' เทียนหยางตระหนักได้ว่าตนควรจะกล่าวขอบคุณนางเสียมากกว่าการตัดความสัมพันธ์เช่นนี้ 'ทว่า... บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ข้าพึ่งพานางมาเนิ่นนานหลายปี... ตั้งแต่ตอนที่เป็นเพียงศิษย์สายนอก ข้าจะมัวแต่หวังให้นางมาช่วยชีวิตทุกครั้งที่เผชิญวิกฤตมิได้ มิเช่นนั้นข้าคงมิอาจแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างแท้จริง' เขารู้ดีว่าตนได้ทำลายความสัมพันธ์กับอาวุโสซุนจนพังพินาศไปแล้ว และเขาก็เข้าใจเช่นกันว่าตนมิอาจพึ่งพิงนางได้ตลอดไป มันช่างเป็นการจบความสัมพันธ์อันดีงามที่ขมขื่นยิ่งนัก และเขาอาจจะต้องเสียใจไปจนชั่วชีวิต แต่มันก็มิมีทางหวนกลับคืนมาได้อีกแล้ว "อยู่นี่เองรึ" คูลัสตามมาจนทันในที่สุด "ขออภัยที่เจ้าต้องมาเห็นเรื่องน่าอายเช่นนั้น และข้ายังทิ้งเจ้าไว้เบื้องหลังอีก" เทียนหยางเอ่ย คูลัสยังมิได้ตอบในทันที สายตาของเขาจับจ้องไปที่สีหน้าของเทียนหยางอย่างประหลาดใจ "เจ้ายังกลับไปขอโทษนางได้นะ" เขาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เทียนหยางอดมิได้ที่จะขยับยิ้มอย่างขมขื่น "ขอโทษงั้นรึ? นางมิใช่สตรีประเภทที่จะยอมรับคำขอโทษง่ายๆ เช่นนั้นหรอก อีกอย่าง... ความสัมพันธ์ของเราก็มิได้พิเศษอันใด" "เจ้าแน่ใจรึ?" คูลัสเลิกคิ้วสูง เขากล่าวต่อ "ถึงจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า แล้วเหตุใดเจ้าถึงคืนของวิเศษคุ้มครองชีวิตนั่นไปเล่า? สำหรับข้าแล้วนั่นเป็นการกระทำที่โง่เขลาสิ้นดี ตอนนี้เจ้ากำลังจะก้าวเข้าสู่สุสานด้วยมือเปล่า อย่ามานึกเสียใจภายหลังก็แล้วกัน" เทียนหยางยักไหล่อย่างมิแยแส "หากข้าต้องตายอยู่ในสุสานนั่น มันก็แค่หมายความว่าข้ามิมีวาสนาพอที่จะประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในชาตินี้ และการที่ข้าตัดความสัมพันธ์กับอาวุโสซุนไปแล้ว ความตายของข้าก็คงมิทำให้นางต้องทุกข์ใจมากนัก" "ช่างเป็นความคิดที่บิดเบี้ยวเสียนี่กะไร... แต่ข้าก็มิได้เกลียดมันหรอกนะ" คูลัสหัวเราะหึๆ เขากล่าวกระเซ้าต่อ "ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่ออาวุโสผู้นั้นช่างงดงามหยาดเยิ้มเพียงนั้น" "ต่อให้นางจะเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้า ก็มิมีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างเราได้หรอก นางคืออาวุโสแห่งสำนัก ส่วนข้าคือศิษย์... โชคชะตาลิขิตให้เราต้องเดินคนละเส้นทาง" คูลัสส่ายหัว "โชคชะตานั้นลึกลับซับซ้อนเกินหยั่งถึง เจ้าพูดราวกับว่าสามารถควบคุมหรือล่วงรู้ชะตาฟ้าดินได้ แต่เราต่างก็รู้ดีว่ามันเป็นไปมิได้" "อะไรนะ—" ยังมิทันที่เทียนหยางจะอ้าปากโต้ตอบ บรรยากาศรอบข้างพลันเกิดความโกลาหลขึ้นกระทันหัน "เกิดอันใดขึ้น? หรือว่าสุสานจะเปิดออกให้พวกเราเข้าไปได้แล้ว? ก็น่าจะถึงเวลาแล้วนี่" เทียนหยางกวาดสายตามองไปรอบๆ คูลัสแผ่สัมผัสเทวะออกไปตรวจสอบสถานการณ์ก่อนจะเอ่ยขึ้น "พวกเขากลับมาแล้ว! เก้าตระกูลอมตะเพิ่งจะออกมาจากสุสาน!" หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง เขากล่าวต่อ "แต่ดูเหมือนจะมิใช่ทั้งหมด... มีเพียงไม่กี่สิบคนที่ออกมา ทั้งที่ตอนเข้าไปมีมากกว่านี้มหาศาลนัก มาดูซิว่าพวกเขาจะว่าอย่างไรบ้าง" ครู่ต่อมา เหล่าผู้ที่รอดชีวิตออกมาจากสุสานก็ได้เปิดเผยถึงสถานการณ์ภายใน ซึ่งสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอย่างที่สุด "ไม่ว่าตบะของเจ้าจะสูงส่งเพียงใด... ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิวิญญาณหรือเซียนทองคำ... ทันทีที่เจ้าก้าวเข้าสู่สุสาน พลังทั้งหมดของเจ้าจะถูกสะกดไว้ที่ระดับราชันวิญญาณขั้นที่เก้าเท่านั้น! และที่สำคัญ... เจ้าจะมิได้รับอนุญาตให้ออกจากสุสานจนกว่าจะครบเจ็ดราตรี!"