### บทที่ 2874 - อยู่ หรือ ตาย? “ช่างน่าขันนัก!” “ฝันไปเถอะเจ้าหนู!” “สมองแกเพี้ยนไปแล้วหรือไง?” เสียงก่นด่าระงมมาจากกลุ่มราชาปีศาจ แม้บุรุษนาม **‘ชามานหนิว’** ผู้นี้จะดูไร้เทียมทานเพียงใด แต่ในสายตาของพวกมัน การยอมสยบแต่โดยดีคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ศักดิ์ศรีของราชาปีศาจค้ำคอให้พวกมันเลือกที่จะยืนหยัดอย่างทะนงตน... ยกเว้นเพียง **ชาย่า** ที่เก็บงำแผนการบางอย่างไว้ในใจ **เป้าฉี** ที่ยืนเคียงข้างหยางไค่จ้องมองอดีตสหายด้วยสายตาเย็นชา พลางลอบเหยียดหยามอยู่ในที เมื่อก่อนเขาก็เคยเป็นเหมือนราชาปีศาจพวกนี้ ไม่คิดจะยอมศิโรราบต่อท่านชามานหนิว แต่สุดท้ายผลเป็นอย่างไร? ท่านชามานหนิวไม่ต้องการความยินยอมด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่บดขยี้เกราะป้องกันทะเลความรู้แล้วประทับตราวิญญาณลงไปอย่างป่าเถื่อน บทเรียนราคาแพงสอนให้เป้าฉีรู้ว่า ชะตากรรมของพวกโง่เขลาเหล่านี้คงไม่ต่างกัน ในโลกใบนี้ไม่มีใครต่อต้านท่านชามานหนิวได้ นับตั้งแต่พวกมันก้าวเท้าเข้ามาในโลกนี้ ชะตากรรมของพวกมันก็ถูกลิขิตไว้ตั้งแต่วันแรกแล้ว! “แกอยากให้พวกเราเป็นทาสเหมือนเป้าฉีงั้นเรอะ?” **เฟยลี่** ขยับขากรรไกรแสยะยิ้มที่ชวนขนหัวลุก “ฝันไปเถอะ ช่างเป็นฝันที่ยิ่งใหญ่เสียจริง!” “ถ้าแน่จริงก็ฆ่าพวกเราให้หมด!” ราชาปีศาจอีกตนแผดเสียงท้าทาย ซึ่งได้รับเสียงขานรับอย่างกึกก้องจากเหล่าราชาปีศาจที่เหลือ ทุกตนล้วนแสดงออกถึงจิตวิญญาณที่ไม่อาจหักงอได้ หยางไค่กวาดสายตามองเหล่าราชาปีศาจที่จ้องตอบเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะประกาศออกมา “ในเมื่อพวกเจ้ากระหายความตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้” สิ้นคำ หยางไค่พลันยกมือขึ้น ราชาปีศาจตนที่เพิ่งท้าทายถึงกับหน้าถอดสี ร่างของมันลอยเคว้งขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากขึ้นไป ไม่ว่าจะดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจขัดขืนอำนาจนี้ได้แม้แต่น้อย ราชาปีศาจที่เหลือไม่อาจนิ่งเฉย พวกมันแลกเปลี่ยนสายตากันก่อนจะระเบิดพลังปีศาจ พุ่งเข้าใส่หยางไค่พร้อมกันหวังจะปลิดชีพเขาในคราวเดียว แต่ก่อนที่พวกมันจะได้ลงมือ หยางไค่กลับกดฝ่ามืออีกข้างลงเบาๆ พลันนั้นมวลอากาศรอบด้านก็หนักอึ้งราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ นี่คืออำนาจแห่งพิภพที่สยบราชาปีศาจทั้งสิบห้าตนให้แข็งค้างอยู่กับที่ประดุจรูปปั้นหินในชั่วพริบตา ใบหน้าของพวกมันบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก แม้จะรู้ว่าชามานหนิวผู้นี้มีพลังเหนือจินตนาการ แต่พวกมันก็คิดว่าหากรวมพลังกันอาจพอมีโอกาสสู้ได้บ้าง ด้วยจำนวนราชาปีศาจที่มากมายขนาดนี้ ต่อให้นักบุญปีศาจมาเองก็น่าจะสร้างความลำบากได้ไม่น้อย ทว่า... ความจริงกลับบดขยี้พวกมันด้วยความสยดสยอง! ราชาปีศาจสิบห้าตนถูกสยบได้เพียงการสะบัดมือ มิหนำซ้ำเขายังดูเหมือนไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ หรือว่าเขาคือ ‘พระเจ้า’ กันแน่? นอกเหนือจากคำนี้แล้ว จะมีคำอธิบายใดมาอธิบายพลังอันล้นพ้นนี้ได้อีก “คู่เค่อ!” เฟยลี่กัดฟันคำราม “อย่าได้ก้มหัว!” แววตาที่สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวของ **คู่เค่อ** พลันสงบลงเมื่อได้รับแรงกระตุ้นจากเฟยลี่ มันยืนหยัดอย่างทะนงตนก่อนจะประกาศก้อง “ข้า... จะไม่ยอมสยบ!” มันพยายามเชิดหน้าขึ้นจ้องมองหยางไค่อย่างดื้อรั้น หยางไค่เพียงแค่กระชับมือที่ยื่นออกไปเบาๆ พลันมีเสียง ‘กร๊อบ’ แผ่วเบาเหมือนบางอย่างถูกบดขยี้ ร่างของคู่เค่อที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศพลันแตกสลายกลายเป็นผุยผง ร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างประดุจธุลีดิน คู่เค่อคือราชาปีศาจหิน ร่างกายของมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผาใดในโลก ผิวหนังของปีศาจหินนับว่ามีการป้องกันสูงที่สุดในบรรดาร้อยเผ่าพันธุ์ แม้แต่นักฆ่าอย่างปีศาจเงาโม่เค่อตั๋วยังไม่มั่นใจว่าจะทำลายการป้องกันของมันได้ในกระบวนท่าเดียว ทว่าราชาปีศาจเช่นนี้กลับถูกชามานหนิวบดขยี้เป็นผงธุลีในพริบตา! เศษเนื้อและเลือดที่กลายเป็นฝุ่นผงร่วงกราวลงสู่พื้นดิน พร้อมกับ **‘หัวใจปีศาจ’** สามดวงที่ยังคงเต้นอยู่ หากหัวใจยังคงอยู่ เผ่าปีศาจย่อมไร้วันตาย ตราบใดที่หัวใจดวงใดดวงหนึ่งยังเหลือรอด คู่เค่อก็ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพ *ปัง ปัง ปัง...* ทว่าในระหว่างที่ร่วงหล่น หัวใจทั้งสามดวงกลับระเบิดออกต่อเนื่องกัน พลังปีศาจบริสุทธิ์ทะลักออกมาจนท้องฟ้าโดยรอบมืดมิดลงทันตา หัวใจของราชาปีศาจที่เหลือดิ่งวูบ ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง คู่เค่อตายแล้ว! ตายไปโดยไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่นิดเดียว หัวใจปีศาจทั้งสามดวงถูกทำลายจนสิ้นซาก ต่อให้มหาเทพปีศาจมาเองก็มิอาจชุบชีวิตมันได้อีกต่อไป ราชาปีศาจทุกตนต่างรู้ดีว่า ชามานหนิวกำลัง ‘เชือดไก่ให้ลิงดู’ แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น ความตระหนกที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย เขาฆ่าคู่เค่อจริงๆ พวกมันเคยคิดว่าในเมื่อเขาต้องการทาส ย่อมต้องมีการเจรจากันบ้าง เพราะคนตายเป็นทาสไม่ได้... แต่เขากลับฆ่าคู่เค่อทิ้งโดยไม่ลังเล ราวกับชีวิตของพวกมันไม่มีค่าอะไรในสายตาเขาเลย “อ้อ ข้าลืมบอกพวกเจ้าไปอย่างหนึ่ง” หยางไค่ไพล่มือไว้ข้างหลัง พลางกวาดสายตามองเหล่าราชาปีศาจด้วยความเยือกเย็น “ความสามารถของข้ามีจำกัด ข้ารับทาสได้เพียงสิบคนเท่านั้น เพราะพวกเจ้ามีระดับพลังสูงกว่าข้า สิบคนคือขีดจำกัดสูงสุด... แต่ตรงนี้พวกเจ้ามีกันถึงสิบห้าคน ดังนั้น...” หยางไค่เผยรอยยิ้มบางๆ “พวกเจ้าบางคนต้องตาย!” รอยยิ้มนั้นสลักลึกลงในจิตใจของเหล่าราชาปีศาจ มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความพิโรธของนักบุญปีศาจเสียอีก เป้าฉียืนนิ่งอยู่ข้างหยางไค่โดยไม่เอ่ยคำใด เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่หยางไค่พูดเป็นความจริงหรือไม่ แต่จากที่เขารู้ การประทับตราวิญญาณต้องใช้พลังมหาศาล และการควบคุมตราประทับเหล่านี้ก็ต้องการความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณในระดับหนึ่ง พลังวิญญาณของคนเราย่อมมีขีดจำกัด ระดับพลังที่แท้จริงของท่านชามานหนิวไม่ได้สูงส่งนัก การที่สามารถควบคุมราชาปีศาจได้ถึงสิบตนก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวเกินบรรยายแล้ว หากนับรวมตัวเขาและชาย่า ก็เท่ากับเหลือที่ว่างอีกเพียงแปดที่ แต่ตรงนี้มีราชาปีศาจถึงสิบสี่ตน (ไม่รวมชาย่า) พูดง่ายๆ ก็คือ เขาต้องฆ่าทิ้งอีกหกตน! เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ บรรยากาศรอบด้านก็เริ่มเปลี่ยนไป ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อชีวิตมีที่ว่างจำกัด ความเห็นแก่ตัวและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็เริ่มผุดพราย ความเป็นอริจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มราชาปีศาจด้วยกันเอง หยางไค่รุกต่อ “ข้าจะบอกให้ แม้พวกเจ้าจะไม่ยินยอมสยบต่อข้า ข้าก็ยังเปลี่ยนพวกเจ้าเป็นทาสได้อยู่ดี แต่ข้าชอบคนที่รู้จักให้ความร่วมมือมากกว่า... เพราะผลไม้ที่ถูกบังคับเก็บนั้นย่อมไร้ความหวาน!” เฟยลี่แผดคำราม “อย่าไปฟังมัน! มันโกหก! ตราบใดที่เรายืนหยัด มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฆ่าเรา! ในฐานะราชาปีศาจ ข้ายอมตายดีกว่าอยู่เยี่ยงทาส!” คำประกาศของมันช่วยปลุกเร้าความกล้าให้แก่หลายๆ ตน การเป็นทาสให้แก่เผ่าพันธุ์อื่นคือน่าอัปยศยิ่งนัก มิหนำซ้ำยังเป็นคนต่างถิ่นที่มีระดับพลังต่ำกว่าพวกมันเสียอีก หยางไค่เพียงยิ้มบางๆ ไม่ได้ขัดขวางการปลุกระดมของเฟยลี่ เขาเพียงรอให้มันพูดจนจบ ก่อนจะจ้องมองไปยังราชาปีศาจตาแดงตนหนึ่ง “ข้าให้เวลาเจ้าสิบอึดใจ เลือกระหว่าง... อยู่ หรือ ตาย” ราชาปีศาจตนนั้นแสดงสีหน้าท้าทาย พลางถ่มน้ำลายใส่หยางไค่อย่างไม่เกรงกลัว “งั้นก็ฆ่าข้าซะ ข้าฆ่าพวกต่างถิ่นไปนับไม่ถ้วนแล้ว ตายที่นี่ก็ไม่เสียชาติเกิด!” “ตามปรารถนา!” หยางไค่เอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากมันเบาๆ พลันมีเสียง ‘ปัง’ แผ่วเบา รูโหว่ปรากฏขึ้นบนศีรษะของมัน ตามมาด้วยเสียงระเบิดในร่างกาย หัวใจปีศาจแหลกสลาย ร่างนั้นล้มฟุบลง แววตาเลือนหายไปในพริบตา “ข้าจะถามไปเรื่อยๆ และจะฆ่าไปจนกว่าจะมีจำนวนที่พอดี หลังจากนั้นก็ขอแสดงความยินดีกับคนที่เหลือด้วย เพราะพวกเจ้าคือผู้โชคดีที่จะได้เป็นทาสของข้า!” หยางไค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่าเขาคือราชาปีศาจที่แท้จริง และพวกที่อยู่เบื้องหน้าคือลูกแกะที่รอวันถูกเชือด “พวกเจ้าควรภาวนาให้คนที่ข้าถามนั้นปฏิเสธ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น คนที่เหลือก็จะมีโอกาสรอดชีวิต” เขาเดินย่างสามขุมไปหาชาย่า แล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อยู่ หรือ ตาย?” ชาย่าหน้าซีดเผือดราวกับขวัญผวาจากการตายของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ นางสั่นเทาจนพูดไม่ออก เฟยลี่เห็นดังนั้นจึงตะโกนลั่น “ชาย่า! อีกไม่นานพวกเราจะตามเจ้าไป ความตายคือการกลับสู่อ้อมกอดของมหาเทพปีศาจ ไม่มีอะไรต้องกลัว!” ชาย่าสะอึกสะอื้นพลางตะคอกกลับ “เฟยลี่! พูดน่ะมันง่าย! เพราะคนที่ถูกถามคือข้า ไม่ใช่เจ้า! ความตายนั้นไม่เท่าไหร่ แต่การตายอย่างน่าอเนจอนาถเช่นนี้คือความอัปยศของเผ่าพันธุ์!” “เจ้า...” เฟยลี่ตะลึงงัน จ้องมองชาย่าด้วยสายตาเย็นเยียบ “อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะ...” “เหลือเวลาอีกสามอึดใจ!” หยางไค่ชูนิ้วขึ้น ชาย่าพลันทรุดเข่าลงก้มศีรษะลงกับพื้น “ชาย่ายินดีมอบความภักดีแด่ท่านชามานหนิว” ใบหน้าของเหล่าราชาปีศาจเปลี่ยนไปทันที ส่วนใหญ่จ้องมองนางด้วยความรังเกียจและโกรธแค้น ทว่ามีบางตนที่แอบเห็นใจนางลึกๆ ในโลกนี้ย่อมมีทั้งผู้ที่กล้าหาญยอมตาย และผู้ที่หวาดกลัวต่อมัจจุราช “ดีมาก!” หยางไค่ฉีกยิ้ม ทาบฝ่ามือลงบนศีรษะนาง การละครของทั้งคู่ช่างแนบเนียนจนเป้าฉียังแอบเลื่อมใสในใจ “ข้าน่าจะฆ่าแกตั้งนานแล้ว!” เฟยลี่คำรามด้วยความขยะแขยง หยางไค่หันกลับมา แววตาคมปลาบแผ่รังสีสังหารที่สั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณ เขาตะเบ็งเสียงถามกึกก้อง “ข้าจะถามพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย... จะอยู่... หรือจะตาย!?”