## **บทนำ — มีสามวิธีในการเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย** [มีสามวิธีที่จะเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย ในตอนนี้ผมอาจหลงลืมไปบ้าง ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่แน่นอนที่สุด นั่นคือความจริงที่ว่า... คุณที่กำลังอ่านข้อความนี้อยู่ จะเป็นผู้ที่รอดชีวิต] [-สามวิธีในการเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย] หน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าปรากฏหน้าเว็บบอร์ดนิยายออนไลน์ ผมใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอลงและวนกลับขึ้นไปใหม่ ไม่รู้ว่าทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมากี่รอบต่อกี่รอบแล้ว “จริงเหรอเนี่ย? นี่คือตอนจบแล้วอย่างนั้นเหรอ?” ผมเพ่งมองอีกครั้ง และคำว่า ‘จบสมบูรณ์’ นั้นก็เด่นหราจนไม่อาจปฏิเสธได้ เรื่องราวได้มาถึงปัจฉิมบทแล้ว + **[สามวิธีในการเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย]** **ผู้เขียน: tls123** **จำนวนตอน: 3,149 ตอน** + ‘สามวิธีในการเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย’ คือนิยายแฟนตาซีขนาดยาวที่มีจำนวนตอนมหาศาลถึง 3,149 ตอน ชื่อย่อของมันที่ใครต่อใครเรียกกันก็คือ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ผมติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้มาอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่สาม ในช่วงเวลาที่ผมถูกพวกอันธพาลในโรงเรียนรังแก ในยามที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยพลาดจนต้องระหกระเหินไปเรียนในมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด ในวันที่การสุ่มจับใบดำใบแดงกลายเป็นฝันร้ายจนผมถูกส่งไปประจำการอยู่แนวหน้าสุดของกองทัพ หรือแม้แต่ตอนที่ต้องเปลี่ยนงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมาจบลงที่การเป็นพนักงานสัญญาจ้างในเครือบริษัทใหญ่... บ้าฉิบ อย่าพูดถึงมันอีกเลยจะดีกว่า เอาเป็นว่า... 「ข้อความจากผู้เขียน: ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ มาจนถึงจุดนี้ ผมจะกลับมาพบกับพวกคุณอีกครั้งพร้อมบทส่งท้ายนะครับ!」 “อา... ยังมีบทส่งท้ายเหลืออยู่อีกสินะ ถ้าอย่างนั้นตอนต่อไปก็จะเป็นตอนสุดท้ายจริงๆ แล้ว” จากช่วงปลายของวัยเยาว์จวบจนเติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว นิยายเรื่องนี้อยู่กับผมมาเนิ่นนานกว่าสิบปี ความรู้สึกโหวงเหวงอย่างใจหายที่โลกใบหนึ่งกำลังจะดับสูญลง ผสมปนเปไปกับความอิ่มเอมใจอย่างประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วอก ผมเปิดกล่องความคิดเห็นในข้อความล่าสุด แล้วพิมพ์ประโยคซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง *-คิมดกจา: นักเขียนครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ผมจะรอติดตามบทส่งท้ายนะครับ* นั่นคือความรู้สึกที่กลั่นออกมาจากใจ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ คือนิยายแห่งชีวิตของผม มันอาจไม่ใช่เรื่องที่ได้รับความนิยมสูงสุด แต่มันคือนิยายที่ดีที่สุดสำหรับผม มีคำพูดมากมายที่อยากจะพรรณนา แต่ผมกลับไม่กล้าพิมพ์มันลงไป เพราะเกรงว่าถ้อยคำที่ไม่ระวังของผมอาจจะทำร้ายจิตใจของผู้อ่านคนอื่นหรือตัวนักเขียนเอง -ยอดเข้าชมเฉลี่ยต่อตอน: 1.9 ครั้ง -ยอดความคิดเห็นเฉลี่ย: 1.08 ข้อความ นี่คือดัชนีความนิยมโดยเฉลี่ยของนิยายเรื่อง ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ จำนวนยอดเข้าชมในตอนแรกอาจสูงถึง 12,000 ครั้ง ทว่ามันกลับร่วงกราวลงมาเหลือเพียง 120 ครั้งในตอนที่ 10 และลดฮวบลงเหลือ 12 ครั้งในตอนที่ 50 จนกระทั่งถึงตอนที่ 100 ยอดผู้เข้าชมก็เหลือเพียงแค่ 1 คนเท่านั้น ยอดเข้าชม = 1 ผมรู้สึกสะท้านไปทั้งใจทุกครั้งที่เห็นเลข ‘1’ เรียงรายอยู่ข้างรายชื่อตอนต่างๆ ในบางกรณีอาจมีเลข ‘2’ โผล่มาบ้าง แต่นั่นคงเป็นเพราะใครบางคนเผลอกดผิดเข้ามาเสียมากกว่า ‘ขอบคุณนะครับ’ นักเขียนคนนี้ยอมกัดฟันลงนิยายที่มีความยาวกว่า 3,000 ตอน โดยมียอดเข้าชมเพียงตอนละ 1 ครั้ง ตลอดระยะเวลากว่า 10 ปี นี่คือเรื่องราวที่มีไว้เพื่อผมเพียงคนเดียวอย่างแท้จริง ผมกดเข้าไปใน ‘บอร์ดแนะนำนิยาย’ แล้วเริ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดทันที *-ผมขอแนะนำนิยายสนุกสุดมันระดับพรีเมียมครับ* ในเมื่อนักเขียนอุตส่าห์เขียนนิยายจนจบให้ผมอ่านฟรีๆ ผมก็ควรจะช่วยแนะนำให้เขาบ้าง ผมกดปุ่มยืนยัน และไม่นานนัก ความคิดเห็นก็หลั่งไหลเข้ามา *–ดูเหมือนจะเป็นพวกแอนตี้หน้าใหม่แฮะ ผมลองไปเช็กไอดีหมอนี่มาแล้ว เขาแนะนำนิยายเรื่องเดิมซ้ำๆ หลายรอบเลย* *–แบนการแนะนำนิยายแบบนี้ได้ไหม? นักเขียนไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้ที่นี่นะ* ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยเขียนแนะนำไปเมื่อหลายเดือนก่อน ในชั่วพริบตา ความคิดเห็นนับสิบที่เข้ามาจ้องจับผิดก็ถาโถมใส่ จนใบหน้าของผมร้อนผ่าวด้วยความอับอาย ผมมั่นใจว่านักเขียนจะต้องได้อ่านข้อความเหล่านี้แน่ ผมจึงรีบลบข้อความทิ้งด้วยความลนลาน แต่กลับมีข้อความแจ้งเตือนว่าถูกรายงานจนไม่สามารถลบออกได้ “โธ่เอ๋ย...” มันช่างน่าเจ็บใจนักที่ความคิดแนะนำนิยายซึ่งกลั่นออกมาจากความจริงใจของผม กลับถูกมองไปในทางที่เลวร้ายเช่นนี้ หากพวกเขาลองแวะเข้าไปดูสักนิด ทำไมไม่มีใครลองอ่านนิยายที่น่าสนใจเรื่องนี้เลยนะ? ผมอยากจะเปย์เงินสนับสนุนให้นักเขียนใจจะขาด แต่ด้วยลำพังเงินเดือนพนักงานสัญญาจ้างที่แทบจะเอาตัวไม่รอดในแต่ละวัน ผมจึงไม่อาจทำตามใจปรารถนาได้ ทันใดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือน ‘ข้อความเข้า’ ก็ดังขึ้น *-tls123: ขอบคุณครับ* ข้อความสั้นๆ ถูกส่งมาจากที่ไหนสักแห่ง ผมใช้เวลาชั่วครู่เพื่อตั้งสติกับสถานการณ์ตรงหน้า *-คิมดกจา: นักเขียนเหรอครับ?* tls123—นั่นคือชื่อนามปากกาของผู้เขียน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ *-tls123: เพราะมีคุณ ผมถึงสามารถเขียนเรื่องนี้จนจบได้ และผมก็ชนะการประกวดด้วยครับ* ผมไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย นิยายเรื่อง ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ ชนะการประกวดอย่างนั้นเหรอ? *-คิมดกจา: ยินดีด้วยครับ! ว่าแต่คือการประกวดรายการไหนเหรอครับ?* *-tls123: คุณคงไม่รู้จักหรอกครับ เพราะมันเป็นการประกวดที่ไม่ได้โด่งดังอะไร* ผมแอบสงสัยว่าเขาโกหกเพราะความอายหรือเปล่า แต่ลึกๆ ผมอยากให้มันเป็นเรื่องจริง บางทีผมอาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้ นิยายเรื่องนี้อาจจะไปดังเปรี้ยงปร้างในแพลตฟอร์มอื่น ผมรู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่ก็ยินดีที่เรื่องราวชั้นยอดแบบนี้กำลังจะถูกเผยแพร่ออกไป *-tls123: ผมอยากจะส่งของขวัญพิเศษให้คุณเพื่อเป็นการขอบคุณครับ* *-คิมดกจา: ของขวัญเหรอครับ?* *-tls123: เพราะนักอ่านที่รักของผมคนนี้แหละครับ เรื่องราวนี้ถึงได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้* ผมให้ที่อยู่อีเมลกับนักเขียนไปตามคำขอ *-tls123: อ้อ จริงด้วย ผมได้กำหนดการเริ่มเก็บค่าอ่านนิยาย (Monetization) มาแล้วนะครับ* *-คิมดกจา: ว้าว จริงเหรอครับ? จะเริ่มเมื่อไหร่เหรอ? ผลงานระดับมาสเตอร์พีซแบบนี้ควรจะเก็บเงินตั้งนานแล้ว...* นั่นคือคำโกหกพกลมของผม เพราะ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ เป็นนิยายรายวัน ถ้าเก็บเงินจริง ผมคงต้องควักกระเป๋าจ่ายเดือนละ 3,000 วอน ซึ่งเงินจำนวนนั้นสำหรับผมมันคือข้าวกล่องในร้านสะดวกซื้อหนึ่งมื้อเลยทีเดียว *-tls123: จะเริ่มเก็บเงินตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปครับ* *-คิมดกจา: ถ้าอย่างนั้น บทส่งท้ายที่จะลงในวันพรุ่งนี้ก็ต้องจ่ายเงินซื้อด้วยใช่ไหมครับ?* *-tls123: ครับ ผมเกรงว่าคุณจำเป็นจะต้องจ่ายเงินเพื่ออ่านมัน* *-คิมดกจา: แน่นอนครับ ผมต้องจ่ายอยู่แล้ว! ผมจะซื้อตอนจบแน่นอน!* หลังจากนั้นก็ไม่มีการตอบกลับจากนักเขียนอีกเลย ผมล็อกเอาต์ออกจากเว็บไซต์ ก่อนที่ความรู้สึกแง่ลบจะเริ่มกัดกินใจในภายหลัง พอนักเขียนประสบความสำเร็จแล้วก็จากไปโดยไม่บอกกล่าวเลยงั้นเหรอ...? ความชื่นชมของผมเริ่มเปลี่ยนเป็นความอิจฉาเล็กน้อย นี่ผมจะตื่นเต้นไปเพื่ออะไรกัน? ยังไงเสีย มันก็นิยายของคนอื่น ไม่ใช่ของผมสักหน่อย “เขาจะให้บัตรของขวัญหรือเปล่านะ? ถ้าได้สัก 50,000 วอนก็คงจะดี” ในตอนนั้น ผมยังคงคิดอะไรตื้นๆ อย่างใสซื่อ โดยหารู้ไม่เลยว่า... จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ในวันพรุ่งนี้