ในขณะที่เกริดกำลังจดจ่ออยู่กับการรังสรรค์วิธีผลิตยุทโธปกรณ์เวทมนตร์อันล้ำลึก สมาชิกโอเวอร์เกียร์คนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่ของตน พวกเขาคอยปลุกปลอบและเยียวยาเหล่าราษฎรที่บอบช้ำอย่างหนักจากภัยสงคราม พร้อมทั้งเร่งบูรณะซ่อมแซมเมืองไรน์ฮาร์ด พาทรีอัน และไบแรนให้กลับมาทัดเทียมดังเดิม ทว่าผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่สุดในกระบวนการนี้กลับไม่ใช่ยอดฝีมือระดับสูงอย่างจิชูค่า, ยูรา, เรกัส หรือพอน แต่กลับเป็นรูบี้ น้องสาวของเกริดอย่างน่าอัศจรรย์ พลังแห่งการเยียวยาอันเหลือล้นและจิตวิญญาณอันเปี่ยมด้วยเมตตาของรูบี้ ได้กลายเป็นหยาดทิพย์ที่ชโลมทั้งกายและใจของเหล่าราษฎรและทหารหาญที่บอบช้ำ “ขอบคุณท่านนักบุญเหลือเกิน! เพราะท่านแท้ๆ ครอบครัวและมิตรสหายของข้าจึงได้สุขภาพที่แข็งแรงกลับคืนมา!” “ข้าเคยคิดว่าชีวิตนี้คงต้องพิการไปตลอดกาล แต่ด้วยพระคุณของท่านนักบุญ ข้าจึงกลับมาเดินได้อีกครั้ง ข้าจะขอจดจำบุญคุณนี้ไปชั่วชีวิต!” “โอ้! ท่านนักบุญรูบี้คือน้องสาวของกษัตริย์เกริดงั้นหรือ? เหตุใดพี่น้องคู่นี้ถึงได้ประเสริฐเลิศล้ำถึงเพียงนี้!” ความรักและความศรัทธาที่มหาชนมีต่อรูบี้พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้รัศมีแห่งอำนาจบารมีของนางแผ่ขยายกว้างไกลจนเป็นรองเพียงแค่เกริดเท่านั้น และเลาเอล เสนาธิการผู้ปราดเปรื่องก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขาใช้ประโยชน์จากศรัทธานี้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย “เราจะเร่งความเร็วในการบูรณะเมือง สั่งการให้ราษฎรและทหารทำงานให้หนักขึ้น หากรูบี้เป็นผู้ไปเทศนาถึงความจำเป็นในการใช้แรงงาน พวกเขาจะเต็มใจทุ่มเทแรงกายอย่างไม่ย่อท้อ” “แต่เลาเอล ตอนนี้พวกเขาก็แทบไม่ได้พักเลยนะ นอกจากเวลากินกับเวลานอน หากหนักกว่านี้พวกเขาจะล้มฟุบเอาได้” รูบี้แย้ง “หากพวกเขาล้มลงเจ็บป่วย... รูบี้ เจ้าก็แค่รักษาพวกเขาไม่ใช่หรือ?” พลังแห่งการรักษาที่ไร้ขีดจำกัด! คุณค่าของทักษะฟื้นฟูเป็นวงกว้างของนักบุญหญิงช่างมหาศาลนัก เลาเอลพึงพอใจอย่างยิ่งที่รูบี้สามารถสร้างสภาวะที่เอื้อต่อการใช้งานแรงงานทหารและราษฎรจนเกินขีดจำกัดได้ ทว่ารูบี้กลับไม่ชอบใจคำพูดของเขานัก “ท่านช่างเป็นคนใจร้ายจริงๆ” “เจ้าจะประณามข้าก็ได้ แต่ข้าภูมิใจในสิ่งที่ทำ ทุกการตัดสินใจของข้าล้วนทำเพื่อการเติบโตของเกริดและโอเวอร์เกียร์ ข้าไม่คิดว่าตัวเองทำผิดประการใด” “เหอะ ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับท่านแล้ว” รูบี้สะบัดหน้าหนี มุ่งหน้าไปหาเหล่าราษฎรเพื่อขอให้พวกเขาช่วยตรากตรำงานหนักขึ้น แม้จะขัดใจแต่ในฐานะสมาชิกโอเวอร์เกียร์ นางไม่อาจขัดคำสั่งของเลาเอลได้ “ข้าจะคอยดูแลพวกท่านอย่างดี เพื่อไม่ให้ใครต้องบาดเจ็บ” รูบี้ให้คำมั่นกับประชาชน รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเลาเอลขณะมองตามแผ่นหลังของนาง “ไม่เหมือนพี่ชายเลยแฮะ... นางมีมุมที่น่ารักขนาดนี้เชียวหรือ...” *ตึกตัก!* ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกผนึกไว้ส่วนลึกของหัวใจพลันสั่นไหว ‘อะไรกัน? เปลวไฟอันร้อนรุ่มที่แล่นพล่านในอกนี่คืออะไร?’ เลาเอลผู้เฉลียวฉลาดกลับไม่รู้ตัวเลยว่านั่นคือ ‘ความรัก’ รักแรกที่ผลิบานอย่างล่าช้าในวัยยี่สิบสองปีของเขาได้อุบัติขึ้นแล้ว *** “อะไรนะ? เลาเอลสั่งรวมพลที่เรย์ดันงั้นหรือ?” “ใช่ครับ เพราะที่นั่นติดกับพรมแดนจักรวรรดิซาฮารัน เราจึงต้องตั้งรับอย่างรัดกุม” “ทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนั้น? แทนที่จะพะวงเรื่องจักรวรรดิ เราควรระวังพวกกลุ่มอำนาจเก่าของอาณาจักรเอเทอร์นัลมากกว่าไม่ใช่หรือ? พวกนั้นคงไม่มีทางยกโทษให้เราที่สังหารกษัตริย์และแบ่งแยกอาณาจักรแน่ หากพวกมันรวมตัวกันบุกเข้าตีไบแรนหรือไรน์ฮาร์ดจะทำอย่างไร?” โตบันตั้งคำถามอย่างไม่เข้าใจ ในฐานะอดีตหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการของกิลด์เซดาก้า เขามองว่าเลาเอลกำลังเดินหมากผิดพลาดอย่างมหันต์ ยูเฟมีน่าและแวนท์เนอร์เองก็เห็นพ้อง “นั่นสิ ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกที่ยังภักดีต่อเอเทอร์นัลคงไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือไปแน่” “หรือว่าเลาเอลจะล้าจนเบลอไปแล้ว?” ทว่าในวินาทีที่ทุกคนเริ่มเคลือบแคลงในดุลยพินิจของเลาเอล... “เลาเอลไม่ได้มองข้ามการคงอยู่ของมาร์ควิสสไตม์หรอกค่ะ” ยูราที่นิ่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น ริมฝีปากสีลูกพีชของนางสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง “หลังจากกษัตริย์อัสลานสิ้นชีพ ความชั่วร้ายของเขาก็ถูกเปิดโปง มาร์ควิสสไตม์จึงไม่มีพันธะใดๆ อีกต่อไป เขาจะสวามิภักดิ์ต่อคุณยองอู (เกริด) อย่างไม่มีเงื่อนไข แต่เขาจะมาหาคุณยองอูด้วยมือเปล่าได้อย่างไร ในเมื่อตอนสงครามเขาไม่อาจส่งกำลังมาช่วยได้?” “อ้อ! จริงด้วย!” “ยังมีมาร์ควิสสไตม์อยู่นี่นา!” โตบันและยูเฟมีน่าเข้าใจในทันที ขณะที่แวนท์เนอร์ยังคงมีสีหน้างุนงง “อีกไม่นาน มาร์ควิสสไตม์จะมาถึงพร้อมกับ ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่” ยูรากล่าวต่อ “และของขวัญชิ้นนั้นก็คือหัวของพวกกบฏที่ต่อต้านเกริดนั่นเอง... เลาเอลช่างน่ากลัวจริงๆ ที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าและสั่งเคลื่อนพลไปคุมที่เรย์ดันไว้ก่อน” “ยูราเองก็น่าทึ่งที่มองออก หากเธอไปช่วยเลาเอล งานของเขาคงง่ายขึ้นเยอะเลยนะ” “ไม่ค่ะ ยูราต้องไปเก็บเลเวล เพราะเธอคือหนึ่งในขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของกิลด์เรา” “...” ขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดงั้นหรือ? ยูราไม่อาจยอมรับคำยกยอนั้นได้เต็มภาคภูมิ ‘ฉันยังอ่อนแอเกินไป’ ยูเฟมีน่ามีอาชีพสายมหากาพย์ จิชูค่ามีธนูฟีนิกซ์แดงที่ทรงพลังจนเทียบเคียงระดับตำนานอย่างเกริดหรือคราวเกลได้ แต่ตัวเธอเอง แม้จะมีอาชีพชั้นตำนานอย่าง ‘ดีมอนสเลเยอร์’ กลับรู้สึกว่ายังทำได้ไม่ดีพอ ‘นี่คือปัญหาใหญ่ ฉันต้องรีบออกไปตามหาเบาะแสเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุด’ มันคือศักดิ์ศรี ยูราเองก็ฝันที่จะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งเหนือใคร ‘จุดหมายต่อไปของฉันคือ...’ นรกภูมิ... สมรภูมิที่จะรีดเร้นพลังของดีมอนสเลเยอร์ออกมาได้ถึงขีดสุด เมื่อการสถาปนาอาณาจักรโอเวอร์เกียร์เสร็จสิ้นและกิลด์กลับเข้าสู่สภาวะมั่นคง นางจะมุ่งสู่ขุมนรกเพื่อขัดเกลาตนเองทันที ยูราเตรียมใจพร้อมแล้ว *** วิหารเรเบก้าสามแห่งกำลังจะถูกสร้างขึ้นในไรน์ฮาร์ด เหล่าผู้อาวุโสแห่งศาสนจักรเรเบก้ายอมรับคำบัญชาของพระสันตะปาปาดาเมียน พวกเขาพร้อมมอบการสนับสนุนแก่เกริดและโอเวอร์เกียร์ ผู้ซื่งเป็นวีรบุรุษผู้พิชิตจอมปีศาจเบลิอัล และเควสต์ใหม่ก็ได้ปรากฏขึ้นแก่ผู้เล่นในสังกัดศาสนจักร [เควสต์ ‘ก่อสร้างวิหาร’ ถูกสร้างขึ้น] ความยาก: ระดับ A เงื่อนไข: ทำงานในเขตก่อสร้างอย่างน้อย 4 วัน รางวัล: สิทธิ์ในการประจำการที่วิหารแห่งใหม่, พลังศักดิ์สิทธิ์ +20, รางวัลเพิ่มเติมตามผลงาน “ศาสนจักรขาดแคลนคนขนาดที่ต้องใช้พลาดีนกับนักบวชไปเป็นกรรมกรก่อสร้างเลยเหรอเนี่ย?” “ปกติค่าใช้จ่ายกับแรงงานในการสร้างวิหาร เจ้าเมืองต้องเป็นคนออกไม่ใช่หรือไง?” “ว้าว... อย่าบอกนะว่าเราต้องมานั่งสร้างวิหารในไรน์ฮาร์ดด้วยเงินของศาสนจักรเอง?” “พระสันตะปาปาดาเมียนใช้อำนาจในทางที่ผิดชัดๆ ใครก็รู้ว่าเขาเป็นติ่งเกริด” ผู้เล่นหลายคนต่างไม่พอใจและไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาทำงานใช้แรงงานเพื่อเรื่องส่วนตัวของดาเมียน ทว่ากลับมีน้อยคนนักที่ปฏิเสธเควสต์นี้ เพราะเควสต์ระดับ A นั้นหาไม่ได้ง่ายๆ และรางวัล ‘พลังศักดิ์สิทธิ์ +20’ ก็น่าดึงดูดใจอย่างยิ่ง อีกทั้งไรน์ฮาร์ดยังเป็นเมืองใหญ่ที่มีโอกาสทำเงินและสร้างสายสัมพันธ์กับกิลด์โอเวอร์เกียร์ในอนาคต เหล่ายอดฝีมือเริ่มหลั่งไหลเข้าสู่ไรน์ฮาร์ด... ว่าที่เมืองหลวงแห่งอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ นี่คือบารมีอันเกรียงไกรของพวกเขามหาศาลนัก *** “ข้าขออภัย!” พีคซอร์ดและสมาชิกกิลด์อัศวินเงินกลับมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เกาะคอร์กที่เคยรุ่งเรืองกลับกลายเป็นซากปรักหักพังจนไม่เหลือเค้าเดิม น้ำตาของพีคซอร์ดร่วงหล่นเมื่อนึกถึงความพินาศนั้น “หากข้ายอมมอบมันให้เอเทอร์นัลตามที่ท่านบอกตั้งแต่แรก...” “ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เป็นความผิดของข้าเองที่คาดไม่ถึงว่าพวก ‘บลัดคาร์นิวัล’ จะสอดมือเข้ามา” เลาเอลกล่าวปลอบ เดิมทีเขาไม่คิดว่าพีคซอร์ดจะต้านทานทัพเรือของเอเทอร์นัลได้นานขนาดนี้ แต่ผลลัพธ์กลับเกินคาด เพียงแต่โชคร้ายที่มีปัจจัยภายนอกแทรกแซง ในเมื่อเกาะคอร์กพินาศจนยากจะบูรณะ เลาเอลจึงตัดสินใจตัดใจจากมันอย่างเด็ดขาด เพราะดินแดนใหม่ที่กำลังจะได้มาจากเอเทอร์นัลนั้นมีมูลค่าสูงกว่าหลายเท่าตัว ทันใดนั้น รายงานใหม่ก็มาถึง “คัตสึกลับมาแล้ว” ‘บลัดวอริเออร์’ คัตสึ... ชายผู้มีพลังทำลายล้างในสนามรบทัดเทียมหรืออาจเหนือกว่าเกริดในบางจังหวะ เลาเอลรีบไปต้อนรับเขาด้วยความหวัง “เจ้าคงลำบากมามาก ขอบคุณที่ช่วยปกป้องแนวหลังของเราไว้ได้ถึง 10 วัน” เลาเอลไม่คาดหวังว่าคัตสึจะรักษาเมืองบอร์เนียวไว้ได้ตลอดรอดฝั่ง เพราะเขามีทหารเพียงพันนาย ขณะที่อาณาจักรกอร์สส่งกองทัพมาเป็นหมื่น การยื้อไว้ได้ 10 วันก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว ทว่าคัตสึกลับรายงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ทัพอาณาจักรกอร์สละทิ้งการยึดครองบอร์เนียวและถอยทัพกลับไปแล้ว ข้าว่าเราควรส่งกำลังเสริมไปประจำการที่นั่นเพื่อไม่ให้พวกมันกล้ากลับมาอีก” “...หือ?” เลาเอลชะงัก “เจ้าทำอย่างไรถึงรักษาเมืองไว้ได้?” คัตสึชูนิ้วทำสัญลักษณ์รูปวงกลม (เงิน) “ใช้เงินแก้ปัญหาไง” “...” เลาเอลถึงกับน้ำท่วมปาก เขาตั้งใจจะหาอาวุธดีๆ ให้คัตสึและพีคซอร์ดเพื่อตอบแทนความทุ่มเทครั้งนี้ *** *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* วันเวลาผันผ่านไป ภายใต้โรงตีเหล็กที่ร้อนระอุ เกริดยังคงร่าย ‘มหาเวทกระสุนเวท’ (Magic Missile) เข้าใส่ก้อนโลหะอย่างไม่หยุดหย่อน รอยคล้ำใต้ตาของเขาลึกโหลจนดูราวกับซากศพที่ยังมีลมหายใจ “เกริด...” อิซาเบลเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาด้วยความห่วงใยใจจะขาด นางรู้สึกผิดที่เห็นเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพื่อช่วยเหลือนางถึงเพียงนี้ ‘ต้องลำบากเพราะข้า... ไม่ ข้าทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว’ นางตัดสินใจจะเข้าไปบอกให้เขาหยุด ทว่าในพริบตานั้นเอง ก้อนแร่ ‘อดามันเทียม’ ที่ถูกกระหน่ำตีด้วยกระสุนเวทครบหนึ่งหมื่นครั้งพลันเปล่งแสงเจิดจรัสสว่างโชติช่วงไปทั่วทั้งโรงตีเหล็ก เกริดหันกลับมามองหญิงสาวผู้ตกตะลึงพร้อมรอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงจากตัวแร่ “เจ้าพร้อมที่จะรับความสุขนี้ไปแล้วหรือยัง?”