บทที่ 379: พวกนี้รวยจริง ๆ! ณ คฤหาสน์เลนซ์ สิบนาทีหลังจากที่เกรย์เข้าไปในคฤหาสน์เอิร์ล เจอรัลด์กำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ในห้องทำงานของเขา พลางเล่นหมากรุกกับดิลัค หลังจากที่เกรย์จากไป ชีวิตของเจอรัลด์ก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ เขาจะมีการประชุมทางธุรกิจบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่น่ากังวลเป็นพิเศษ ช่วงสองสามสัปดาห์ที่เกรย์อยู่ที่นี่ทำให้เขาเครียดมาก ความกลัวที่มีต่อคริสทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ดังนั้นพอเกรย์จากไปในที่สุด เขาก็รู้สึกดีใจจนแทบเนื้อเต้น เขากำลังจะเดินหมากต่อเมื่อจู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตู “แปลกจัง วันนี้ฉันไม่เห็นจำได้ว่ามีนัดประชุมที่ไหน” เจอรัลด์พึมพำกับตัวเอง แต่ก็ยังพยักหน้าให้ดิลัคออกไปดูว่าเป็นใคร ดิลัคเดินไปที่ประตูและหลังจากพูดคุยกับยาม เขาก็กลับมานั่งที่เดิม “ท่านเจอรัลด์ครับ เกรย์กลับมาที่เมืองฟรอสต์แล้วครับ” เขาแจ้งสิ่งที่ได้รับทราบมาให้เจ้านายฟัง “เจ้าหมายความว่ายังไงที่ว่าเกรย์กลับมาเมืองฟรอสต์? เขาควรจะไปที่ป่าสัตว์อสูรไม่ใช่เหรอ” เจอรัลด์กล่าวโดยไม่ได้กังวลมากนัก ถึงแม้เกรย์จะกลับมาที่เมืองฟรอสต์ แต่นั่นก็เป็นเพราะเขาคุ้นเคยกับเจ้าหนูนี่ดี คนของเขาถึงสังเกตเห็นตัวเขาได้ ไม่ใช่ว่าตระกูลสมิธจะสามารถตามหาตัวเขาเจอเสียหน่อย เขาตัดสินใจปล่อยให้คนติดตามความเคลื่อนไหวของเกรย์ไป พลางเล่นหมากรุกกับดิลัคต่อ ไม่กี่นาทีต่อมา อุปกรณ์สื่อสารที่เขาพกติดตัวก็สั่น และเมื่อเขาได้ยินข้อความนั้น เขาก็เกือบจะเป็นลม “อะไรนะ?! ข้าตายแน่ เจ้าเด็กนั่นจะทำให้ข้าซวยไปด้วย!” เจอรัลด์ลนลานขึ้นมาทันที ข้อความระบุว่าเกรย์ต้องการมอบตัวกับตระกูลสมิธ เจอรัลด์มีสายข่าวฝีมือดีอยู่ในทุกตระกูล เขาจึงคอยรับรู้ความเป็นไปของทุกเรื่องเสมอ แม้ว่าเขาจะไม่เคยเข้าไปยุ่งถ้าไม่ได้ผลประโยชน์ก็ตาม เขารีบส่งข้อความหาเกรย์อย่างร้อนรน หวังว่าเขาจะตอบกลับมาทันที แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเกรย์ เขาก็แทบจะคลั่ง ดิลัคพยายามทำให้เขาสงบลง ในขณะที่เขาก็พยายามส่งข้อความตอบโต้เกรย์เพื่อโน้มน้าวไม่ให้ไปที่นั่น หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่เกือบสิบนาทีซึ่งดูเหมือนจะไร้ผล เขาก็รีบส่งดิลัคให้รีบตามไป เกรย์และผู้นำตระกูลเอิร์ลนั่งรถม้าออกไปมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์สมิธแล้ว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องไม่ให้เขาเป็นอะไรไปเด็ดขาด!” เขาออกคำสั่งด้วยท่าทีตื่นตระหนก เขาดื่มน้ำชาที่เหลือจนหมดถ้วย พยายามใช้มันดับความร้อนรุ่มในใจ ‘พวกมันไม่น่าจะฆ่าเขาได้ทันทีหรอก เจ้าพวกโง่นั่นคงอยากทรมานเขาก่อนนั่นแหละ นั่นยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ถ้าคริสรู้เรื่องนี้ขึ้นมาจะเป็นยังไง?’ ความกลัวที่มีต่อคริสทำให้เจอรัลด์ไม่สามารถคิดอะไรได้อย่างมีเหตุผล แต่เมื่อรู้ว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว เขาจึงรินชาเพิ่มอีกแก้ว พยายามใช้มันสงบสติอารมณ์อีกครั้ง ดูเหมือนถ้วยชาจะช่วยอะไรไม่ได้มาก เขาเลยโยนมันทิ้งแล้วยกเหยือกขึ้นดื่มโดยตรง ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างกลับได้ผล เขาเริ่มสงบลงอย่างเห็นได้ชัด ‘เฮ้อ ตั้งแต่รู้จักเจ้าเด็กนี่ ชีวิตที่สงบสุขของฉันก็พังไม่เป็นท่า ฉันไม่น่าเรียกมันมาที่นี่ในวันนั้นเลย’ เขาถอนหายใจด้วยสีหน้าหดหู่ …. เมืองฟรอสต์ ผู้นำตระกูลเอิร์ลเป็นเพียงคนเดียวที่ติดตามเกรย์ไประหว่างทางสู่คฤหาสน์สมิธ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันระหว่างทาง เกรย์กวาดสายตามองไปรอบเมืองขณะที่รถม้าเคลื่อนผ่าน แม้ว่าเขาจะอาศัยอยู่ในเมืองฟรอสต์นานกว่าหนึ่งเดือนในการมาเยือนครั้งก่อน แต่เขาก็ได้ไปเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น เขาจึงถือโอกาสนี้จดจำเส้นทางเอาไว้ เพื่อที่ว่าหลังจากหนีออกมาแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเดินหลงทาง ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเศษจากคฤหาสน์เอิร์ลถึงคฤหาสน์สมิธ ระยะทางไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป รถม้ามาถึงประตูคฤหาสน์ และถูกยามสั่งให้หยุด “พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?” หนึ่งในยามถามคนขับรถม้า “ผู้นำตระกูลเอิร์ลต้องการเข้าพบผู้นำตระกูลสมิธ เขามีธุระสำคัญที่จะคุยด้วย” คนขับรถม้าตอบอย่างใจเย็น “ไม่อนุญาตให้นำรถม้าเข้าคฤหาสน์ ถ้าผู้นำตระกูลเอิร์ลของเจ้าอยากจะเข้าไป ก็ต้องเดินเข้าไปเอง” ยามคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับฉายแววรังเกียจออกมาทางสายตา เขาไม่ได้ให้ค่าตระกูลเอิร์ลเลยสักนิด แม้เขาจะเป็นเพียงยามเฝ้าประตู แต่ความถือดีของตระกูลสมิธนั้นฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด ‘ดูถูกกันเห็น ๆ เหอะ! ตระกูลสมิธนี่มันร้ายจริง ๆ’ เกรย์แค่นยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้น คนขับรถม้ากำลังจะโต้แย้ง แต่เสียงของผู้นำตระกูลเอิร์ลก็ดังออกมาจากข้างใน “ในเมื่อท่านฌองออกคำสั่งเช่นนี้ การฝ่าฝืนคงไม่ฉลาดนัก” ผู้นำตระกูลเอิร์ลก้าวลงจากรถม้าพร้อมกับเกรย์ที่สวมผ้าคลุมอยู่ ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เขาไม่อยากสร้างความวุ่นวายที่หน้าประตูตระกูลสมิธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ เขาสอดมือไว้ข้างหลังแล้วเดินนำหน้าไปอย่างสงบ โดยมีเกรย์เดินตามหลัง ยามคนหนึ่งนำทางพวกเขาเข้าไปหลังจากผ่านประตูรั้วมาแล้ว คฤหาสน์สมิธมีขนาดใหญ่กว่าคฤหาสน์เอิร์ลเกือบสองเท่า แม้แต่คฤหาสน์ไรส์และคฤหาสน์เลนซ์ก็ยังเทียบไม่ได้ในแง่ของขนาด นี่แสดงให้เห็นถึงทัศนคติที่หยิ่งยโสและชอบกดขี่ของตระกูลสมิธ เกรย์ถึงกับเดาว่าพวกเขาอาจเป็นเจ้าของคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฟรอสต์ทั้งหมดด้วยซ้ำ นอกจากพระราชวังแล้ว เขาก็ไม่แน่ใจว่าเคยเห็นคฤหาสน์ที่ไหนใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ‘พวกนี้ต้องรวยมากแน่ ๆ เฮ้อ ถ้าวอยด์อยู่ที่นี่ด้วย ป่านนี้มันคงฉกของทุกอย่างไปหมดแล้วในระหว่างที่ฉันถูกกักตัว’ เขาคิดในใจ เนื่องจากงานอาเรย์ของเขา ทำให้ตอนนี้เขามีความจำเป็นต้องใช้หินเอสเซนส์จำนวนมหาศาล และวิธีไหนจะดีไปกว่าสำหรับคนจน ๆ อย่างเขาที่จะหาพวกมันมาได้ ก็ต้องเป็นการขโมยน่ะสิ!