Chapter 362: ฉันพยายามแล้ว “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องมา” เกรย์หันไปมองลุคก้า “ระวัง!” ลุคก้าชูมือซ้ายขึ้น สายฟ้าฟาดแล่นออกมาจากฝ่ามือของเขา เกรย์ยิ้ม ก่อนจะหลบการโจมตีที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ตู้ม! สายฟ้าของลุคก้าปะทะเข้ากับลูกธนูสายฟ้าที่ตั้งใจจะเล็งหัวของเกรย์พอดี “คิดจะลอบโจมตีฉันแบบนั้นมันไม่ได้ผลหรอก” เกรย์ไปปรากฏตัวอยู่บนต้นไม้อีกต้นก่อนจะกล่าว “หึ! ยังไงฉันก็ต้องจัดการแกให้ได้” จอมเวทสายฟ้าแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ไม่คิดเลยว่าระดับแกจะตกต่ำถึงขั้นต้องมาลอบโจมตีเด็ก” ลุคก้ากล่าวขณะกวาดสายตามองไปรอบป่า พยายามค้นหาตำแหน่งของจอมเวทสายฟ้า “พอไอ้เด็กนี่ตาย แกก็เป็นรายต่อไป” จอมเวทสายฟ้ากล่าวอย่างมั่นใจ “มั่นหน้าจังนะที่คิดว่าจะฆ่าฉันได้” เกรย์กล่าวพลางควงนิ้วชี้ขวาไปมาในอากาศ “เหอะ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวเจ้าหมอนี่เข้ามาช่วย แกคงตายไปนานแล้ว” จอมเวทสายฟ้าเยาะเย้ย “เอาแบบนี้ไหม เรามาพนันกันดีกว่า ตราบใดที่แกยอมออกมาเอง เขาจะสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งในการต่อสู้ ถึงตอนนั้นแกค่อยจัดการเขาทีหลังหลังจากฆ่าฉันเสร็จเป็นไง ฟังดูดีไหม?” เกรย์ถามขณะที่ยังควงนิ้วอยู่ “ฉันดูเหมือนเด็กที่แกจะหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำงั้นเหรอ? ฉันเป็นทหารรับจ้างมาหลายปีแล้ว ฉันรู้ดีเกินกว่าจะไปเชื่อคำพูดของศัตรู” จอมเวทสายฟ้ากล่าวโดยไม่เชื่อคำพูดของเกรย์แม้แต่นิดเดียว “ก็นะ ฉันพยายามแล้ว” เกรย์กล่าวพร้อมยักไหล่ “หมายความว่าไงที่ว่าแกพยายามแล้ว?” จอมเวทสายฟ้าถามอย่างงุนงง แม้แต่ลุคก้ายังมองเกรย์ด้วยสีหน้าแปลกใจ “ก็หมายความว่า ฉันพยายามเปิดโอกาสให้แกได้สู้แบบยุติธรรมแล้ว แต่ดูท่าแกจะโง่เกินกว่าจะรับมันไว้” เกรย์กล่าวด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ขณะเอียงคอไปทางซ้าย เขามองทะลุผ่านต้นไม้ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นทะลุไปถึงอีกฝั่ง ห่างออกไปประมาณแปดสิบเมตรจากจุดที่เขายืนอยู่ จอมเวทสายฟ้ากำลังแอบซุ่มมองพวกเขาอยู่ “มะ...เป็นไปไม่ได้! แกหาตัวฉันเจอได้ยังไง?” จอมเวทสายฟ้าตกตะลึงที่เกรย์สามารถระบุตำแหน่งของเขาได้ นี่เป็นสิ่งที่แม้แต่ลุคก้ายังทำไม่ได้ และลุคก้าก็แข็งแกร่งกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ “ฮ่าๆ ง่ายจะตายไป แต่เห็นไหมล่ะ ฉันไม่ชอบเปิดเผยความลับให้คนตายฟัง มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” เกรย์หัวเราะเสียงดัง “ไอ้เด็กเวร! ต่อให้ต้องตายฉันก็ต้องลากแกไปลงนรกด้วย!” จอมเวทสายฟ้ากล่าว ก่อนจะยิงลูกธนูสายฟ้าจำนวนมากไปทางเกรย์และลุคก้า พวกเขาถูกบังคับให้หลบการโจมตีของจอมเวทสายฟ้า แต่พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะจับตาดูการเคลื่อนไหวของเขาไว้ เพราะเขามักจะพยายามชิ่งหนีอยู่ตลอด นี่คือวิธีที่เขาใช้หนีจากมือของลุคก้าในครั้งก่อน โชคดีที่คราวนี้เกรย์หาตัวเขาจนเจอ ลุคก้ามองเกรย์ด้วยความรู้สึกประหลาดใจในความสามารถ เขาครุ่นคิดว่าเกรย์หาตัวจอมเวทสายฟ้าเจอได้อย่างไร แล้วเขาก็นึกย้อนไปตอนที่พวกเขากำลังข้ามหนองน้ำ ในตอนนั้น เกรย์มักจะเอานิ้วจุ่มลงไปในหนองน้ำเป็นระยะๆ และหลังจากนั้น เขาก็จะรู้ตำแหน่งคร่าวๆ ว่าสัตว์ร้ายอยู่ที่ไหนและที่ไหนไม่มีพวกมันอยู่ ‘อย่างนี้นี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่เขาควงมือตอนกำลังพูด ที่แท้ก็ใช้ไอ้วิธีนั้นสินะ เด็กคนนี้มีไหวพริบดีจริงๆ ถ้าเป็นทหารรับจ้างคงรุ่งแน่’ ลุคก้าชื่นชมเกรย์อยู่ในใจ “แกซ่อนตัวไม่ได้แล้วล่ะตาแก่ ยืนรอตรงนั้นแหละจะได้รีบไปอยู่กับพวกพ้องแกซะ” เกรย์กล่าวก่อนจะพุ่งตัวไล่ตามจอมเวทสายฟ้าไป ลุคก้าเข้าร่วมการไล่ล่าด้วย เขาไม่อาจปล่อยให้จอมเวทสายฟ้าหลบหนีไปได้เป็นครั้งที่สอง ตู้ม! ปัง! พวกเขาทั้งสองโจมตีใส่ขณะที่กำลังไล่ล่า ด้วยความเชี่ยวชาญในวิชาตัวเบา จอมเวทสายฟ้าจึงสามารถหลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้ พร้อมกับสวนกลับเป็นระยะ ตู้ม! ปัง! การต่อสู้ของพวกเขาลึกลงไปในป่าเรื่อยๆ ขณะที่จอมเวทสายฟ้าพยายามหนี ณ ทุ่งโล่ง ผู้คนสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าลุคก้าได้เข้าร่วมการต่อสู้แล้ว ผู้นำคณะสำรวจรวมถึงภรรยาของเขาสามารถคาดเดาได้ทันทีว่าเขากำลังสู้กับจอมเวทสายฟ้าเมื่อการต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนอื่นที่อยู่ตรงนั้นด้วย “พวกเราควรจะไปช่วยเขาไหม?” สมาชิกในกิลด์คนหนึ่งถามขึ้น “ไม่ต้องหรอก ลุคก้าจัดการได้” ผู้นำคณะสำรวจกล่าว เขาไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นไปได้ เพราะในกลุ่มมีบางคนที่สนิทชิดเชื้อกับพี่น้องสามคนนั้นมาก หากไม่ใช่เพราะความวุ่นวายในช่วงที่ลุคก้าและภรรยาจัดการคนพวกนั้นไปสองคน บางคนในที่นี้คงได้เข้าไปแทรกแซงแล้ว แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว เหตุผลที่สองคือ พี่น้องสามคนนั้นมีกลุ่มที่สนับสนุนอยู่ ซึ่งคู่สามีภรรยาก็มีเช่นกัน หากเกิดการปะทะขึ้นจริงๆ ความโกลาหลระหว่างพวกเขาก็จะเกิดขึ้น กิลด์อาจถึงขั้นแตกสลายได้เพราะบางคนในที่นี้ก็เป็นคนเก่าคนแก่ของกิลด์ กิลด์มีบางคนที่อยู่ในระดับโอเวอร์ลอร์ดแล้ว แต่การอยู่ในระดับนั้นทำให้พวกเขาอยู่เหนือการปะทะเล็กๆ น้อยๆ ของพวกที่อยู่ในระดับออริจิน พวกเขาแทบจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในกิลด์เลย พวกเขาจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อมีอะไรมาคุกคามกิลด์เท่านั้น การที่คนบางคนในที่นี้ตายไปไม่ได้ส่งผลเสียอะไรต่อกิลด์มากนัก เพราะมีทหารรับจ้างหลายคนต้องการจะเข้าร่วมกิลด์อยู่ทุกวัน ผู้นำคณะสำรวจมองไปในทิศทางนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปพูดกับคนอื่นๆ “เราควรไปกันได้แล้ว ลุคก้ารู้ทางกลับ” เมื่อได้รับคำสั่ง พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางกลับ น่าประหลาดใจที่ภรรยาของลุคก้าดูไม่กังวลเรื่องสามีของเธอเลย เธอมีความมั่นใจในฝีมือของเขามาก กลุ่มของกิลด์ไม่ใช่กลุ่มเดียวที่หยุดมองจุดที่เกิดการระเบิด ทั้งสามกลุ่มต่างหยุดมอง แต่ลุคก้าเป็นเพียงคนเดียวที่แสดงความสนใจจะไปที่นั่น ชายหนุ่มที่เกรย์เห็นที่โรงเตี๊ยมมองไปในทิศทางของการระเบิด และในขณะที่กลุ่มของเขากำลังจะจากไป เขาก็เห็นเปลวไฟสีน้ำเงินปะทุขึ้นแวบหนึ่ง ‘เป็นเขา!’