Chapter 381: You Should Be! “แกเชื่อเรื่องนั้นจริงเหรอ?” เกรย์แค่นหัวเราะเยาะ โดยไม่ได้ใส่ใจคำขู่ของจีนเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้เกรย์จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจักรพรรดิมากนัก แต่เขามั่นใจว่าหากจักรพรรดิทราบเรื่องนี้เข้า ท่านจะต้องจัดการสังหารจีนและตระกูลสมิธทั้งตระกูลอย่างแน่นอน จักรพรรดิต้องการตัวเขาเพราะ ‘น้ำทิพย์แก่นโลก’ หากจีนสังหารเขาไป มันก็เท่ากับเป็นการประกาศว่าตนได้ครอบครองน้ำทิพย์เหล่านั้นจากเกรย์ไปแล้ว ซึ่งในทางกลับกัน มันหมายความว่าจีนต้องการใช้น้ำทิพย์เพื่อยึดอำนาจจากจักรพรรดิ ทำให้ตัวของจีนกลายเป็นภัยคุกคามเสียเอง แน่นอนว่าจีนไม่เชื่อในสิ่งที่เกรย์พูด เขาเพียงแค่พยายามหลอกล่อให้เกรย์ยอมเปิดปากบอกความลับออกมาเท่านั้น คนรุ่นราวคราวเดียวกับเกรย์ส่วนใหญ่คงจะขวัญเสียไปแล้วหากถูกคุกคามถึงชีวิต แต่การที่เกรย์ยอมเดินเข้ามาที่นี่ตั้งแต่แรกแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา และนั่นกลับยิ่งทำให้จีนรู้สึกสงสัยในแรงจูงใจที่เกรย์ยอมเดินทางมาที่นี่มากขึ้นไปอีก เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่สู้ดีนัก “เอาเถอะ แกจะเก็บความลับนั้นไว้กับตัวก็ตามใจ ในเมื่อฝ่าบาททุ่มเทแรงกายแรงใจในการตามหาตัวแกขนาดนี้ ข้าเชื่อว่าท่านคงจะให้รางวัลตระกูลสมิธอย่างงามหากข้าจับตัวแกไปส่งได้” จีนกล่าวหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ความโลภเป็นบ่อเกิดแห่งความหายนะของคนเก่งมานักต่อนัก ดังนั้นการไม่รู้ว่าทำไมจักรพรรดิถึงต้องการตัวเกรย์จึงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด เพราะมีโอกาสสูงที่เขาอาจจะเกิดความโลภอยากได้สิ่งนั้นขึ้นมาหากรู้ว่ามันมีค่าเพียงใด เรื่องนี้ก็เข้าทำนองที่ว่า กันไว้ดีกว่าแก้ เกรย์พยักหน้าโดยไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับคำพูดของพวกเขา วูบ! จู่ๆ เขาก็ยันเท้าลงกับพื้น ใช้แรงส่งนั้นดันเก้าอี้ถอยหลังหลบใบมีดลมที่พุ่งตรงเข้ามาหาตัวได้อย่างสบายๆ ในขณะที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เช่นเดิม ตู้ม! ใบมีดลมปะทะเข้ากับพื้น ส่งผลให้กระแสลมพัดกระจายไปทั่วทิศทาง สายลมนั้นพัดผ่านเส้นผมของเกรย์จนผมสั้นของเขาสะบัดไหวไปมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็พบกับสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้กับจีน ‘คงจะเป็นอัจฉริยะของตระกูลพวกสินะ เอาเถอะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน’ เขาคิดในใจพร้อมกับสายตาที่เย็นชาลง “ฉันจะถือว่านี่เป็นความผิดพลาดแล้วปล่อยผ่านไป แต่ถ้าเธอโจมตีฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ” เกรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เขาเป็นคนประเภทที่ใครรุกมาก็รุกกลับ ในเมื่อตระกูลสมิธจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ยากลำบากในไม่ช้า เขาก็ตัดสินใจที่จะปล่อยเธอไปก่อน แต่ทั้งหมดนั้นอยู่บนเงื่อนไขที่ว่าเธอจะต้องไม่โจมตีเขาอีก ถ้าทำแบบนั้นอีก เธออาจจะต้องไปร่วมชะตากรรมเดียวกับพี่น้องของเธอที่กำลังพยายามรักษาแก่นพลังอยู่นั่นแหละ “หึ! อย่าคิดว่าการที่ท่านพ่อไม่ตกลงจะฆ่าแก จะหมายความว่าเราสั่งสอนแกไม่ได้ แกทำลายชีวิตพี่ชายและพี่สาวของข้าไป ถ้าเราปล่อยแกไป ไม่เท่ากับเป็นการประกาศเหรอว่าตระกูลสมิธหวาดกลัวแกน่ะ?” หญิงสาวถามขึ้น “อืม... เอาเข้าจริง เธอก็ควรจะกลัวนะ” เกรย์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มขบขัน โดยไม่แม้แต่จะมองจีนอยู่ในสายตา ราวกับว่าเกรย์เป็นฝ่ายจับพวกเขากุมตัวไว้ ไม่ใช่ในทางกลับกัน “แก...” หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความโกรธจัด เธอหันไปทางพ่อของเธอ “ท่านพ่อ ให้ข้าสั่งสอนไอ้สารเลวนี่ให้รู้สำนึกหน่อยเถอะว่าการบังอาจมาหยามตระกูลเรามันเป็นยังไง!” จีนพยักหน้าให้เธอ เขาก็อยากเห็นเกรย์ถูกสั่งสอนเช่นกัน ในเมื่อเกรย์สามารถเอาชนะวิลเลียมได้ แสดงว่าอย่างน้อยเขาก็ต้องอยู่ในระดับที่เจ็ดของขอบเขตปฐพี สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจคือ แม้ตัวเขาจะอยู่ในขอบเขตจอมทัพ แต่เขากลับมองไม่ทะลุว่าเกรย์อยู่ในระดับไหน เขาพยายามใช้สัมผัสจิตตรวจสอบหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่สัมผัสเข้าใกล้เกรย์ มันกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดูดกลืนพลังนั้นหายเข้าไปในมิติที่ว่างเปล่า ไม่ว่าจะทำอย่างไร เขาก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวเกรย์ได้เลย หากเกรย์คิดจะซ่อนตัวอยู่ในโถงแห่งนี้ เขาก็ไม่มีทางหาตัวเจอแน่ เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ‘ข้าต้องติดต่อฝ่าบาทให้เร็วที่สุด หลังจากได้รับคำสั่งกลับมา ข้าจะส่งตัวเจ้าเด็กนี่ไปให้พวกเขา ไม่สิ ข้าจะบอกให้ท่านส่งคนมารับตัวไปเองดีกว่า วิธีนั้นถึงแม้เขาจะหนีไประหว่างทาง ข้าก็ไม่ต้องรับผิดชอบ’ จีนเริ่มวางแผนหาวิธีส่งตัวเกรย์ออกไปทันที ยิ่งเร็วยิ่งดี เขาจำได้ว่าจักรพรรดิส่งคนมาที่นี่เพื่อเรียกตัวโดนัลด์ ไรส์ เขาหวังว่าจะได้เจอคนพวกนั้นในเมืองนี้เพื่อที่จะได้ส่งเกรย์ไปกับพวกเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่รู้สึกชอบใจเลยที่เกรย์ยังคงอยู่ที่นี่ ท้ายที่สุดแล้ว เขามีความมั่นใจในตัวลูกสาวมาก จึงอนุญาตให้เธอต่อสู้กับเกรย์ เธอเคยต่อสู้ได้อย่างสูสีกับผู้เชี่ยวชาญระดับที่เก้าของขอบเขตปฐพีมาแล้วตั้งแต่ตอนที่เพิ่งทะลวงผ่านระดับที่เจ็ดมาหมาดๆ ไม่ว่าเกรย์จะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะเอาชนะคนที่อยู่ในระดับที่เก้าได้อย่างง่ายดายแน่นอน ดังนั้นต่อให้เกรย์จะเก่งกว่าลูกสาวของเขา ก็คงไม่ทิ้งห่างกันมากนัก นี่คือเหตุผลที่เขาอนุญาตให้เธอได้ประลอง หญิงสาวเดินลงมาจากที่นั่ง ตรงไปยังเกรย์พร้อมกับปล่อยไอสังหารที่ดุร้ายออกมา “ถึงท่านพ่อจะไม่ให้ข้าฆ่าแก แต่ข้าจะอัดแกให้เละคามือเลย!” เธอกล่าวอย่างมั่นใจ “มั่นใจขนาดนั้นเชียว?” เกรย์เลิกคิ้วขึ้น พูดตามตรง เขารู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้ก็มีฝีมือไม่เลว แต่ถ้าเธอคิดว่ามีโอกาสชนะเขาได้ละก็ เธอกำลังฝันกลางวันอยู่แน่ๆ ขนาด ‘นักรบธาตุ’ ของเรย์โนลด์ยังสามารถจัดการเธอได้อย่างง่ายดาย นับประสาอะไรกับเกรย์ หากอลิซและเคลาส์อยู่ในระดับที่หก พวกเขาก็คงไม่มีปัญหาในการรับมือกับเธอด้วยความแข็งแกร่งและพื้นฐานที่พวกเขามี หญิงสาวคนนี้อาจจะดูแข็งแกร่งในสายตาคนอื่น แต่เมื่อเทียบกับกลุ่มของเกรย์แล้ว เธอถือว่ายังห่างชั้นอยู่อีกมาก สิ่งเดียวที่เขารู้สึกแปลกใจคือ เธอสามารถก้าวหน้าได้รวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร ต้องไม่ลืมว่าวิลเลียมเองก็อายุยี่สิบกว่าปีแล้ว การที่เขาจะถึงระดับที่เจ็ดได้ก็พอเข้าใจได้ ‘อืม... ไม่มีทางที่เธอจะก้าวหน้ามาได้ไกลขนาดนี้ นอกจากว่า... จะเป็นเพราะแดนทดสอบนั่น’