บทที่ 406: ข้าเห็นด้วย! เกรย์เฝ้ามองเคลาส์และคนอื่นๆ พูดคุยกันเป็นเวลานานโดยไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว ในหัวของเขาตอนนี้กำลังวางแผนสำหรับก้าวต่อไป กรอบแกรบ… ‘หือ?’ เขาหันไปมองด้านหลังของกลุ่มแล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า “เฮ้ยเพื่อน ไปเดินเล่นกันหน่อยไหม” เขาแตะไหล่เคลาส์ เคลาส์เองก็น่าจะได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เขาจึงเข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ทั้งสองลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มพูดจาหยอกล้อกันก่อนจะเดินห่างออกจากตัวเมืองไป เกรย์อดประหลาดใจไม่ได้ที่คนจากในเมืองส่งคนตามพวกเขามา สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือคนที่ส่งมากลับมีระดับพลังเพียงแค่ขั้นกลางของระนาบกำเนิดเท่านั้น ลำพังแค่หัวหน้าหมู่บ้านของพวกนั้นที่อยู่ขั้นสูงสุดของระนาบกำเนิดยังไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเขาได้ นับประสาอะไรกับคนระดับขั้นกลาง หลังจากเดินไปได้ไม่กี่นาที เกรย์และเคลาส์ก็มาถึงลานกว้างในป่าใกล้กับตัวเมือง และสิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือมีคนกว่าสิบคนยืนรออยู่ในลานกว้างแห่งนั้น เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้กำลังรอใครบางคนอยู่ “เฮ้ยเพื่อน ข้าว่าเราเพิ่งเดินเข้ามาในกับดักเข้าเต็มเปาเลยว่ะ” เคลาส์พูด แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย “เออ ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น” เกรย์พยักหน้า ในขณะที่ทั้งสองเผชิญหน้ากับกลุ่มคนตรงหน้า ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราก็เดินออกมาจากพุ่มไม้ด้านหลังพวกเขา “หึ! เป็นไปตามที่พวกนั้นบอกไว้จริงๆ เจ้าพวกเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกแกนี่มั่นใจในตัวเองเกินไปแล้ว” ชายคนนั้นกล่าว “พวกแกเองก็มั่นใจในตัวเองมากกว่านะ ข้าหมายถึง หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองของพวกแกเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ข้าไม่คิดว่าพวกแกจะมีความกล้าพอที่จะกลับมาลองดีกับพวกเราอีก” เคลาส์ตอบกลับ “หัวหน้ามันเป็นพวกขี้ขลาด แต่พวกเราจะฆ่าแกที่นี่แล้วนำศพไปถวายให้กับศิลาจันทรา” ชายคนนั้นพูด “ใจเด็ดนัก ข้าเห็นด้วย!” เคลาส์ร้องเชียร์ เกรย์มองเคลาส์พลางพยายามทำหน้านิ่งอย่างเต็มที่ เคลาส์นี่มันทั้งเพี้ยนทั้งบ้าชัดๆ ชายคนนั้นเกือบจะสะดุดล้มเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ราวกับว่าเคลาส์กำลังเชียร์เขาอยู่ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว มันเห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงการถากถางเท่านั้น “เดี๋ยวจะได้รู้กันว่าพวกแกจะยังปากดีได้อยู่ไหมหลังจากที่พวกเราจัดการแกเสร็จ” ชายคนนั้นกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันไปหาคนกลุ่มที่อยู่ด้านหลัง “จัดกระบวนทัพ!” “โอ้… กระบวนทัพงั้นรึ พวกแกจะทำอะไ… เฮ้ย ชิบหายแล้ว!” สีหน้าของเคลาส์ที่เคยเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า “น่าสนใจ” เกรย์หรี่ตาลงเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น คนสิบคนแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มเริ่มทำการประสานอินพร้อมกับรวบรวมแก่นพลังในรูปแบบที่เฉพาะเจาะจง เพียงไม่กี่วินาที สัตว์ประหลาดน้ำแข็งก็เริ่มก่อตัวขึ้น สิ่งที่น่าตกใจคือออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวมัน มันอยู่ในระดับขั้นสูงสุดของระนาบกำเนิด! ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มีถึงสองตัว สัตว์ประหลาดน้ำแข็งแต่ละตัวสูงตระหง่านถึงสิบสองเมตรอย่างน่าตกใจ ถึงตอนนี้เกรย์และเคลาส์ถึงได้รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดของเมืองมาจัดการพวกเขา เมื่อดูจากจำนวนคนในตอนนั้น หากพวกมันลงมือจริงๆ การสร้างสัตว์ประหลาดแบบนี้สิบตัวคงไม่ใช่เรื่องยาก ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะค่อนข้างอ่อนแอก็ตาม แต่พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าเป็นสัตว์ประหลาดที่สร้างโดยหัวหน้าหมู่บ้านและเหล่าผู้อาวุโสล่ะมันจะมีพลังมากแค่ไหน ความคิดนั้นทำให้ทั้งคู่ถึงกับอึ้ง แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้หวาดกลัวจริงๆ เพราะพ่อของเคลาส์และเบลคอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น เบลคสามารถฆ่าทุกคนในเมืองได้ด้วยการตบเพียงครั้งเดียวด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงพ่อของเคลาส์เลย “ว้าว ข้าไม่ยักรู้ว่าพวกแกมีของดีแบบนี้ด้วย” เคลาส์เอ่ยปาก “หึ! ต่อให้พวกแกอ้อนวอนตอนนี้ ข้าก็ไม่ปล่อยพวกแกไปหรอก” ชายคนนั้นกล่าว ในตอนนี้ เขายืนอยู่คนเดียวโดยไม่ได้เข้าร่วมในกระบวนทัพ เขากำลังเฝ้าดูการต่อสู้อยู่ข้างๆ ในกลุ่มนี้มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่อยู่ในระดับขั้นกลางของระนาบกำเนิด นี่จึงเป็นเหตุผลที่เกรย์และเคลาส์ประหลาดใจกับออร่าของสัตว์ประหลาดน้ำแข็ง แต่เมื่อคิดดูดีๆ ในเมื่อมีห้าคนแบ่งเป็นระดับขั้นกลางสองคนและระดับขั้นต้นสามคน ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกนัก ถึงอย่างนั้น คนที่อยู่ขั้นสูงสุดของระนาบกำเนิดก็น่าจะสามารถจัดการกับคนระดับนี้ทั้งห้าคนได้สบายๆ “ข้าดูเหมือนคนกลัวรึไง? ข้าแค่ตกใจที่พวกแกยังมีไม้ตายแบบนี้ซ่อนไว้อยู่ต่างหาก” เคลาส์มองชายคนนั้นราวกับกำลังมองคนโง่ “เดี๋ยวก็ได้รู้กัน ลุย!” ชายคนนั้นสั่ง โดยไม่เชื่อว่าทั้งคู่จะไม่รู้สึกกลัว โฮก! สัตว์ประหลาดน้ำแข็งคำรามลั่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคน ตัวละหนึ่งเป้าหมาย คนทั้งห้าต่างประจำตำแหน่งอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกายสัตว์ประหลาดน้ำแข็ง คนหนึ่งอยู่ที่หัว คนหนึ่งอยู่ที่แขนแต่ละข้าง และอีกคนอยู่ที่ขาแต่ละข้าง วูบ! ความเร็วของสัตว์ประหลาดน้ำแข็งนั้นเรียกได้ว่าน่าตกใจอย่างน้อยก็เทียบเท่ากับจอมเวทย์ธาตุลมในขั้นสูงสุดของระนาบกำเนิดเลยทีเดียว เมื่อพิจารณาจากขนาดตัว ทั้งเกรย์และเคลาส์ไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วได้ขนาดนี้ พรึ่บ! โครม! สัตว์ประหลาดน้ำแข็งเหวี่ยงหมัดเข้าใส่พวกเขา เกรย์และเคลาส์ต่างหลบการโจมตีของสัตว์ประหลาดทั้งสองตัวได้อย่างฉิวเฉียด พื้นดินที่พวกเขาเคยยืนอยู่ถูกฟาดจนแหลกละเอียดเกิดเป็นหลุมขนาดเล็ก “บ้าเอ๊ย! ของแบบนี้ทั้งเร็วทั้งแรงเลยแฮะ” เคลาส์สบถ “มันก็เป็นแค่เป้าใหญ่ๆ ที่รอโดนอัดเท่านั้นแหละ” เกรย์กล่าว “พูดน่ะมันง่ายสำหรับเจ้านะ เพราะเจ้านั่นสามารถระเบิดมันด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินของเจ้าได้ แต่ข้าน่ะมีแค่ธาตุน้ำ แล้วไอ้เจ้าบ้านี่ก็ทำมาจากน้ำแข็งทั้งตัว ข้ายังนึกไม่ออกเลยว่าการโจมตีของข้าจะสร้างความเสียหายให้มันได้ยังไง” เคลาส์โต้กลับ “หึหึ ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมรับมืออีกชุดได้เลย!” เกรย์หัวเราะก่อนจะพุ่งเข้าหาสัตว์ประหลาดน้ำแข็งที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหาเขา “แม่งเอ๊ย! ทำไมพวกมันต้องใช้ธาตุอื่นไม่ได้นะ ดันมาเป็นธาตุน้ำซะได้” เคลาส์บ่นก่อนจะเบี่ยงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว