Chapter 165, Dominatin

เผยแพร่เมื่อ 8 เม.ย. 2569 13:29

บทที่ 165: การกดขี่ข่มเหง หนึ่ง... สอง... สาม... เสียงขวดบรรจุยาในมือของจั๋วฟานดังกระทบกันเบาๆ ทว่าทุกครั้งที่เม็ดยาสีครามเปล่งประกายร่วงหล่นลงมา หัวใจของผู้ที่เฝ้ามองกลับถูกบีบคั้นราวกับสายธนูที่ตึงเปรี๊ยะ เมื่อยาครบห้าเม็ดในอุ้งมือ จั๋วฟานก็เก็บขวดลง “ห้าเม็ด... น่าจะเป็นขีดจำกัดแล้ว” “ห้าเม็ดงั้นรึ?!” เปลือกตาของราชาโอสถพิษกระตุกอย่างรุนแรง ยาบ้าคลั่งเพียงเม็ดเดียวก็สามารถเพิ่มพลังลมปราณได้ถึงสิบเท่า หากร่างกายรับไม่ไหวก็จะต้องระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงสะท้อนที่รุนแรงกว่าการระเบิดพลีชีพปกติถึงสิบเท่า การกินยาเข้าไปพร้อมกันเช่นนี้จะทำให้จั๋วฟานกลายเป็นระเบิดเวลาที่เดินได้ แม้จะเพิ่มพลังได้ถึงห้าสิบเท่า แต่หากเขาพลาดพลั้ง แรงระเบิดนั้นย่อมไม่ด้อยไปกว่ายอดฝีมือขั้นจักรพรรดิเทพ และความเสียหายย่อมมิได้จำกัดอยู่เพียงแค่บริเวณนี้ แต่จะกวาดล้างทั้งเมืองบุปผาล่องลอยจนราบเป็นหน้ากลอง หัวใจของราชาโอสถพิษสั่นสะท้าน เขาร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว “หยุดเขา! ไม่งั้นพวกเราทุกคนได้ตายกันหมดแน่!” ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว จั๋วฟานกลืนเม็ดยาทั้งหมดลงคอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พริบตานั้น สายลมแปรปรวน เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ต่อหน้าสายตาที่ตื่นตระหนกของผู้คน ห้วงมิติรอบกายจั๋วฟานบิดเบี้ยวคล้ายมีบางสิ่งรั่วไหลออกมาจากร่างของเขา มันคือลมปราณที่ควบแน่นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ปีกสายฟ้าที่กลางหลังขยายขนาดขึ้นอีกเท่าตัว ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงที่ถาโถม จั๋วฟานกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลรินตามไรผม กำปั้นของเขาสั่นระริก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยาย แต่เขากลับกัดฟันอดกลั้นไม่ยอมให้เสียงครางเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียว *ตึง!* ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน แขนทั้งสองข้างพองขยายขึ้นอย่างน่ากลัว บนหน้าผากปรากฏเปลวเพลิงสีครามขึ้นอีกครั้ง ทว่าในครานี้มันกลับโชติช่วงรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ปีกสายฟ้าที่กลางหลังสั่นไหวรุนแรง นัยน์ตาที่เย็นเยียบอาบไปด้วยสีเลือด ใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้นส่งกลิ่นอายแห่งพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว ผู้คนต่างจ้องมองมัจจุราชที่กำลังคลืบคลานเข้ามาจากระยะไกล พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าเขาสามารถรีดเร้นพลังได้มหาศาลถึงเพียงนี้ จั๋วฟานค่อยๆ ทะยานขึ้นจากขั้นหลอมกระดูกระดับสอง ท่ามกลางสายตาของราชาโอสถพิษและเหล่าผู้ติดตาม ยิ่งพลังสูงขึ้น ความเสี่ยงที่จะระเบิดก็ยิ่งทวีคูณ หากการควบคุมล้มเหลวเพียงเสี้ยววินาที แรงระเบิดที่ตามมาคงเป็นหายนะ ทว่าจั๋วฟานกลับดึงดันและต้านทานเอาไว้จนพลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง หวงผูชิงอวิ๋นตกตะลึงสุดขีด แต่ในใจเขากลับหวาดหวั่น [ไอ้เด็กนี่ทำด้วยอะไรกัน? ทำไมมันถึงยังประคองสติไว้ได้?] ในที่สุด พลังของจั๋วฟานก็ทะลุทะลวงจนถึงขีดสุดราวกับพายุทอร์นาโดที่สงบลง ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ... ไม่มีแรงระเบิดใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงจั๋วฟานที่ยืนสงบนิ่ง ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบา “นั่นมัน...” เสียงของราชาโอสถพิษสั่นเครือ “ม-มันคือพลังขั้นจักรพรรดิเทพ!” ยอดฝีมือคนอื่นๆ ที่สัมผัสได้ถึงไอสังหารอันดุร้ายรอบกายเขาก็ถึงกับสูดปาก เพียงไม่กี่ลมหายใจ จั๋วฟานกลับก้าวกระโดดจากขั้นหลอมกระดูกระดับสองขึ้นสู่ขั้นจักรพรรดิเทพได้สำเร็จ! [น-นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!] ใบหน้าของหวงผูชิงอวิ๋นและผู้อาวุโสลำดับที่ห้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด พวกเขาเข้าใจแล้วว่ายาเหล่านั้นไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่มันคือการอัดฉีดพลังอย่างบ้าคลั่ง แต่ปุถุชนคนหนึ่งจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร? สำหรับคนทั่วไป การเพิ่มลมปราณสิบเท่าก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างกายระเบิดเป็นก้อนเนื้อ แต่เด็กคนนี้กลับต้านทานแรงกดดันมหาศาลนั่นได้ถึงห้าเท่า [มันแกร่งขนาดไหนกันแน่?] “สัตว์ประหลาด!” หวงผูชิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา จั๋วฟานกวักมือเรียกทั้งสองด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไม่ใช่พวกเจ้าหรอกรึที่อยากสู้? งั้นก็เข้ามา!” ความยโสและถ้อยคำดูแคลนทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลจนแทบคลั่ง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้ ทั้งสองพุ่งเข้าใส่จั๋วฟานทันที หวงผูชิงอวิ๋นซัดกำปั้นสีทองเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง “ไอ้หนู! ถ้าแน่จริงก็อย่าหลบ รับหมัดข้าให้ได้!” จั๋วฟานเพียงเหยียดยิ้ม พลางยกมือขึ้น “ไม่จำเป็นต้องหลบอีกต่อไปแล้ว...” *ตึง!* กำปั้นปะทะกันจนอากาศฉีกขาด เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด ลมปราณของทั้งคู่ปะทะกันราวกับคลื่นยักษ์ เศษหินดินทรายรอบกายถูกพลังทำลายล้างจนแหลกละเอียด ผู้คนรอบข้างต้องรีบเร่งพลังปราณเพื่อป้องกันตัว แต่เหล่าผู้ฝึกตนขั้นหลอมกระดูกที่อ่อนแอกลับถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นออกไปไกลกว่ายี่สิบเมตรพร้อมกับกระอักเลือด เพียงแค่การปะทะครั้งแรกก็สร้างความตื่นตระหนกไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าในวินาทีต่อมา ดวงตาของทุกคนก็เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง พวกเขามองเห็นภาพหวงผูชิงอวิ๋นทุ่มสุดกำลังใส่จั๋วฟาน ทว่าจั๋วฟานกลับรับหมัดนั้นไว้ได้อย่างง่ายดายราวกับปัดแมลงวัน โดยที่สีหน้ามิได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทันใดนั้น ผู้อาวุโสลำดับที่ห้าก็พุ่งตัวเข้ามาจากด้านหลัง ฟาดค้อนยักษ์เข้าที่ศีรษะของเขาอย่างหมาย

React

พูดคุย