**บทที่ 899: การรายงานตัว** “ปรมาจารย์กู่ พรุ่งนี้รุ่งสางเราจะออกเดินทางกัน” รุ่งอรุณแห่งวันที่สี่มาเยือน ทว่าจั๋วฟานยังมิได้เอ่ยปากขอตัวกลับตระกูลเสียด้วยซ้ำ ในขณะที่ไป่หลี่จิ้งเหว่ยนั้นเฝ้ารอคอยให้เขาทำเช่นนั้นมาตั้งแต่ต้น เขาจึงมอบข้ออ้างอันสมบูรณ์แบบให้จั๋วฟานได้กลับไปรายงานตัว “การมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงหมายความว่าท่านต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทและรักษาอาการประชวรขององค์รัชทายาท เรื่องราวต่อจากนั้นย่อมซับซ้อนยืดเยื้อ ทำให้การกลับไปจัดการธุระทางบ้านของท่านทำได้ยากยิ่ง ปรมาจารย์กู่ ท่านคงต้องห่างจากครอบครัวไปอีกนาน ก่อนที่เราจะออกเดินทาง ท่านไม่อยากกลับไปบ้านเพื่อกล่าวลาเสียหน่อยหรือ? จะได้ไม่ดูเป็นคนไร้น้ำใจจนเกินไป” จั๋วฟานยิ้มรับ เขาเข้าใจเจตนาแฝงนั้นทันที “ท่านอัครมหาเสนาบดีช่างรอบคอบยิ่งนัก นั่นคือสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้เช่นกัน” “เช่นนั้นวันนี้ปรมาจารย์กู่ก็กลับไปหาครอบครัวเถิด พรุ่งนี้ราชันดาบผ่ามังกรจะนำทางเราไปสู่เมืองหลวง ข้าจากเมืองหลวงมาครึ่งเดือนแล้ว รั้งรอการรักษาอาการขององค์รัชทายาทไว้อีกไม่ได้” แววตาของไป่หลี่จิ้งเหว่ยฉายประกายความกระวนกระวาย จั๋วฟานหัวเราะร่าอยู่ในใจขณะผงกศีรษะ “ข้านับถือในความทุ่มเทของท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านคือเสาหลักของแผ่นดินและประชาชน โปรดวางใจเถิดท่าน เมื่อไปถึงข้าจะทุ่มเทรักษาองค์รัชทายาทอย่างสุดความสามารถ ถือเป็นค่าตอบแทนต่อความเมตตาของท่านในคราวนี้” “ขอบใจท่านมาก ปรมาจารย์กู่ วันเวลาช่างสั้นนัก รีบกลับไปเถิด!” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยโบกมืออำลาพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจดี จั๋วฟานถอยหลังออกมาหลังจากคำนับลา ทันทีที่ร่างของเขาลับสายตา ช่างกวนเฟยหยุนก็ก้าวออกมาจากประตูข้าง พลางหัวเราะหึ “จะไปรายงานตัวแล้วสินะ?” “ใช่แล้ว ถึงตาพวกเขาเดินหมากบ้างแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า...” ไป่หลี่จิ้งเหว่ยเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยความสบายใจ เขารู้สึกถึงอำนาจในการควบคุมกระดานหมากทั้งกระดานนี้ไว้ในกำมือ ไม่มีใครรอดพ้นไปได้... จั๋วฟานมุ่งหน้าสู่ตระกูลช่างกวนด้วยจิตใจที่แน่วแน่และเป้าหมายที่ชัดเจน เพื่อนำแผนที่ที่พวกเขาไหว้วานให้เขาไปรวบรวมข้อมูลมาส่งมอบ เขายังไม่ทันได้ก้าวผ่านธรณีประตู ช่างกวนชิงเยี่ยนก็กระชากตัวเขาเข้าไปข้างในไม่ลืมที่จะชะโงกหน้าออกไปดูให้แน่ใจว่าปลอดภัย ก่อนจะปิดประตูแน่นหนาและลากเขาเข้าไปในห้องรับรอง “รีบหน่อย! ท่านพ่อกับทุกคนรอกันจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว!” “ท่านอาเฝ้ารอข้าอยู่หรือ?” จั๋วฟานถาม “ไป่หลี่จิ้งเหว่ยเพิ่งจะปล่อยตัวข้ามาวันนี้ พวกท่านรู้ข่าวไวขนาดนี้ได้อย่างไร?” ช่างกวนชิงเยี่ยนกลอกตามองบน “แน่นอนว่าเราไม่รู้หรอก ท่านพ่อและเหล่าอาวุโสต่างตั้งตารอข่าวดีตั้งแต่ท่านจากไป รอแล้วรอเล่า แต่นี่มันปาเข้าไปห้าวันแล้ว ขืนช้ากว่านี้ท่านพ่อคงส่งข้าไปตามหาท่านถึงที่แล้ว” จั๋วฟานพยักหน้า เขารับรู้ได้ว่าปฏิบัติการครั้งนี้สำคัญต่อช่างกวนเฟยสงเพียงใด และพวกเขากดดันเพียงใดเพราะมัน ซึ่งนั่นเป็นผลดีต่อตัวเขา ยิ่งทำให้หลอกล่อคนเหล่านี้ได้ง่ายขึ้น การจะเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายในภารกิจนี้คงเป็นเรื่องกล้วยๆ เสียแล้ว จั๋วฟานยิ้มมุมปาก ยอมให้ช่างกวนชิงเยี่ยนลากเขาไปยังห้องรับรอง ช่างกวนเฟยสงและคนอื่นๆ กำลังเดินไปมาด้วยความกระวนกระวายจนนั่งไม่ติด บางทีเก้าอี้พวกนั้นอาจมีเสี้ยนตำก้นพวกเขาก็เป็นได้? “ท่านพ่อ ท่านกู่กลับมาแล้ว!” เสียงใสกระจ่างก้องไปทั่วห้อง กระตุกขวัญทุกคนให้สั่นไหว ดวงตาทุกคู่จ้องเขม็งมาที่ใบหน้าเรียบเฉยของจั๋วฟานด้วยความคาดหวังที่ร้อนแรง การได้เห็นเขายังคงดูปกติสุขทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสและเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับได้พบกับบรรพบุรุษที่ล่วงลับ ช่างกวนเฟยสงก้าวไปข้างหน้าสูดหายใจลึก เขาคว้าไหล่จั๋วฟานพลางเอ่ยอย่างเร่งร้อน “อี้ฟาน... เจ้า... เจ้ากลับมาเสียที” *ซี้ด~* ความตื่นเต้นกดดันประสาทของช่างกวนเฟยสงจนเขาเผลอตัวออกแรงบีบไหล่จั๋วฟานเสียจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า “ท่านอา... มือของท่าน...” “โอ้ ขอโทษที ข้าตื่นเต้นไปหน่อย ฮ่าฮ่าฮ่า...” ช่างกวนเฟยสงปล่อยมือพร้อมยิ้มแหย จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “อี้ฟาน เป็นอย่างไรบ้าง? แผนที่นั่น...” จั๋วฟานยิ้มกว้าง ฝ่ามือของเขาเปล่งประกายเผยให้เห็นม้วนกระดาษสีขาวที่เต็มไปด้วยเส้นสายยุ่งเหยิงแต่ทว่าละเอียดลออและซับซ้อนยิ่งนัก “ท่านอา วางใจเถิด ข้าสำรวจแทบทุกซอกทุกมุมในคฤหาสน์จนไม่มีหินก้อนไหนรอดสายตาตอนที่ข้าทำแผนที่นี้!” ช่างกวนเฟยสงคว้าแผนที่ไปอย่างใจร้อน เขายังนำแผนที่ที่ช่างกวนชิงเยี่ยนวาดมาเปรียบเทียบ “ฮ่าฮ่าฮ่า มันละเอียดกว่าของยั่นเอ๋อร์จริงๆ แถมยังระบุจุดว่างเปล่าทั้งห้าแห่งพร้อมรายละเอียดเพิ่มเติมอีกด้วย แต่สถานที่ทั้งห้าแห่งนี้คือที่ใดกันแน่? ทำไมถึงต้องมีการอารักขาแน่นหนาและหวงห้ามขนาดนี้? เจ้าพอจะทราบไหม อี้ฟาน?” “ข้าจะพลาดได้อย่างไร? ถ้าไม่ดูให้ดี ข้าก็เท่ากับเอาพี่น้องตระกูลช่างกวนไปเสี่ยงตายนะสิ!” จั๋วฟานยิ้มภาคภูมิใจพลางชี้ไปยังแผนที่ “ท่านอา ตรงนี้คือห้องสมบัติ เต็มไปด้วยทรัพย์สินมีค่าของคฤหาสน์ ส่วนตรงนี้คือค่ายทหาร ซึ่งเป็นจุดผลัดเวรยามและคลังแสงที่เก็บสมบัติวิเศษและอาวุธจิตวิญญาณ และตรงนี้... ห้องพักส่วนตัวของช่างกวนเฟยหยุน ที่ที่เขาเก็บเหล่าภรรยา ลูกหลาน และคู่บำเพ็ญเอาไว้ เจ้าคนชั่วช้าสารเลวนี่ ทำไมถึงได้มีคู่บำเพ็ญเยอะแยะอย่างนี้? แล้วของข้าล่ะอยู่ที่ไหน?” จั๋วฟานทำหน้าอิจฉาจนตัวเขียว หวังลึกๆ อยากจะไปแทนที่ช่างกวนเฟยหยุนในคืนวันแห่งการบำเพ็ญตบะเหล่านั้นเสียจริง ทว่าคำพูดของเขาก็ถูกตัดบทด้วยแรงถีบเข้าที่ขาจนเขาต้องร้องโอดโอย เมื่อหันไปดูก็พบกับดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งราวกับจะทะลุตัวเขา ช่างกวนชิงเยี่ยนถลึงตาใส่ด้วยความโกรธจัด “เจ้าได้รับมอบหมายให้ไปสำรวจคฤหาสน์ ไม่ใช่ไปสำรวจฮาเร็มของมัน! ลืมเมียเจ้าที่อยู่ดินแดนตะวันตกไปแล้วหรืออย่างไร?” “อี้ฟาน เจ้าทำตัวเกินไปแล้วนะ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องคู่บำเพ็ญ เจ้ากำลังปฏิบัติภารกิจอยู่นะ จริงจังหน่อย!” ช่างกวนเฟยสงจ้องเขม็งแล้วตำหนิเขาบ้าง พลางบีบไหล่อีกครั้ง “ถึงแม้การฝึกวิชาดาบทะยานฟ้าของตระกูลช่างกวน เราจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพึ่งพาการบำเพ็ญคู่ เพราะเราจำเป็นต้องขับไล่พลังเถื่อนถอยในร่างกายออกไป รอให้เรากลับถึงดินแดนตะวันออก ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาสูงสุดนี้ให้เจ้าด้วยตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” จั๋วฟานเริ่มสนใจ [ที่แท้ก็แบบนี้เอง ถึงว่าทำไมช่างกวนเฟยหยุนถึงไม่ได้ดูเหมือนคนหื่นกามโดยสัญชาตญาณ ที่แท้เขาก็ทำไปเพื่อฝึกวิชา] เขารู้สึกช็อกสุดขีดตอนที่ช่างกวนเฟยหยุนพาเขาไปที่ห้องพักส่วนตัว ด้วยนางสนมเจ็ดสิบสองคนรอบกาย ราชันดาบผู้นี้แทบไม่ต่างอะไรกับจักรพรรดิผู้ครองนคร ตอนแรกเขาคิดว่าท่านราชันดาบจะแบ่งมาให้เขาสักสองสามคน แต่เขากลับพบว่าที่นั่นมีไว้แค่ให้มองเท่านั้น [โชคดีที่ข้าไม่ใช่พวกหื่นกาม ไม่อย่างนั้นภาพเหล่านั้นคงตามหลอกหลอนข้าไปชั่วชีวิต] ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่านี่เกี่ยวข้องกับเคล็ดวิชาดาบทะยานฟ้า พลังมันเถื่อนถอยเกินกว่าคนทั่วไปจะฝึกฝนได้ พวกเขาจึงต้องหาทางระบายมันออกก่อนที่จะทำลายร่างกายตัวเอง และวิธีที่ดีที่สุดก็คือการบำเพ็ญคู่ จั๋วฟานพยักหน้าและคนอื่นๆ ในตระกูลช่างกวนต่างส่งยิ้มอย่างรู้กัน ช่างกวนชิงเยี่ยนดูมีสีหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ท่ามกลางพวกเขา “หึ มีอาจารย์วิปริต ศิษย์ก็คงไม่พ้นวิปริตไปด้วย เจ้าสำนักทำตัวแบบนี้หรือ? เกียรติยศอยู่ที่ไหนกัน?” “อะแฮ่ม... เอาล่ะ เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันเถิด” ช่างกวนเฟยสงยิ้มแห้งๆ พลางตบหัวจั๋วฟานพร้อมโยนความผิดให้ “อย่ามาชี้นำพวกเราสิเจ้าเด็กนี่ เรื่องนี้มันซีเรียสและเป็นตายเท่ากัน เจ้าทำให้พวกเราไขว้เขวไปมากแล้ว แล้วอีกสองพื้นที่ที่เหลือล่ะ?” จั๋วฟานกลอกตาพลางด่าในใจ [พวกท่านน่ะทำตัวเป็นคนดีผิดที่ชัดๆ ตัวข้าแทบไม่เคยบำเพ็ญคู่เลยด้วยซ้ำ ในขณะที่ตระกูลท่านทำกันเป็นกิจวัตรเพื่อฝึกวิชา ยังมีหน้ามาสั่งสอนข้าอีก? แล้วตัวท่านล่ะ ล้างผลาญหญิงสาวไปกี่คนแล้ว?] เขาเก็บถ้อยคำเหล่านั้นไว้ในใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับและขยี้ตัวอาตัวปลอมนี้ไปพลางรายงานต่อ “นี่คือห้องพักของช่างกวนเฟยหยุน ซึ่งมีการอารักขาแน่นหนาแน่นอน และที่นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘น้ำตกหยก’ สรวงสวรรค์ที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณหนาแน่น ณ ที่แห่งนี้ ข้าพบกับของชิ้นหนึ่งที่แปลกประหลาด มันคืออาวุธเทพแห่งดินแดนตะวันออก... ดาบทะยานฟ้า!” [ดาบทะยานฟ้าอยู่ที่นั่นหรือ?] แววตาของช่างกวนเฟยสงสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความปิติ เขาหันไปเห็นคนอื่นๆ ที่ต่างก็มีสีหน้าดีใจไม่ต่างกัน คราวที่แล้วพวกเขาบุกเข้าไปโดยไม่รู้ตำแหน่งของดาบทะยานฟ้าและเสียเวลาหาอยู่นานครึ่งชั่วยามก็คว้าน้ำเหลว แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน พวกเขามีเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว [ภารกิจนี้สำเร็จแน่!] ทุกคนต่างตื่นเต้น ใบหน้าของช่างกวนเฟยสงแดงก่ำ ไม่อาจเก็บงำความตื่นเต้นไว้ได้อีกต่อไป...