## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): "แน่นอน ข้ารู้" ควิลล่าตอบกลับ "หมายความว่าท่านมาร์ควิสบีลินส่งพวกผู้แปลงกายมาจับตาดูท่านแม่ของข้า แต่เนื่องจากการมาถึงอย่างกะทันหันของนาง พวกมันจึงไม่มีเวลาปรับตัวให้เข้ากับร่างใหม่ จนทำให้นางสังเกตเห็นความเงอะงะในการเคลื่อนไหวของพวกมันได้!" "ใครสนเรื่องนั้นกันเล่า" เขาตอบ "หมายความว่าข้าได้ค้นพบเผ่าพันธุ์ใหม่! ข้าจะเรียกมันว่า 'มาโนฮาร์ 34' เพราะนี่คือการค้นพบครั้งที่ 34 ที่ข้าเลือกจะแบ่งปันกับอาณาจักร" "ประการแรก เราได้ค้นพบเผ่าพันธุ์ใหม่ ประการที่สอง สถานการณ์นี้อาจเลวร้ายกว่าที่เราคิด พวกผู้แปลงกาย-" ไอ้แมลงวันที่หวังจะปลอมตัวตนนั้นไม่สนใจการโต้เถียงของพวกเขา และยังคงทดลองกับร่างของมันจนกระทั่งคุ้นชิน แมลงปลอมตนนั้นลุกขึ้นและบินทะยาน แต่แทนที่จะพุ่งชนหน้าต่างที่ปิดอยู่เหมือนสัตว์ทึ่มๆ ทั่วไป มันกลับมุ่งตรงไปยังรูกุญแจประตู ควิลล่าชูคทาแห่งนักตีเหล็กของนางเล็งไปยังร่างที่หลบหนี ทว่ามาโนฮาร์เร็วกว่า เส้นใยสีน้ำเงินจากคทาเงินของเขาคว้าแมลงวันไว้ได้ บดขยี้มันจนแหลกเหลวเนื่องจากขาดการควบคุม "ศาสตราจารย์! เวทมนตร์แห่งแสงใช้ไม่ได้ผลกับซากศพ และเจ้าสิ่งนั้นก็เล็กเกินกว่าจะศึกษาด้วยตาเปล่าได้" ควิลล่ากล่าว "ข้ารู้ แต่เรายังมีพวกมันอีกสามตัว และยังมีแมลงวันอีกมากมายบนโลกโมการ์ ข้าแค่อยากลองวิธีของเจ้าดู" เขาไหล่ ควิลล่ากำลังจะปริปากบอกว่านางต้องใช้เวลาและการฝึกฝนเท่าใดจึงจะควบคุมมานาบริสุทธิ์ได้อย่างละเอียด เมื่อซากแมลงวันเริ่มกระดุกกระดิก มาโนฮาร์ปล่อยให้มันเป็นไป สังเกตการณ์ร่างที่แหลกสลายประกอบร่างกลับกลายเป็นแมลงวันที่สมบูรณ์ มาโนฮาร์บดขยี้มันอีกครั้ง แทนที่จะจับมันไว้ กระแอมเตือนตนเองด้วยความไม่พอใจ "เรื่องนี้ยากกว่าที่คิดไว้เสียอีก" เขากล่าว "สิ่งเหล่านี้มีความสามารถในการฟื้นฟูที่น่าทึ่ง" ควิลล่าเข้าใกล้เพื่อสังเกตตัวอย่างของพวกเขาให้ดีขึ้น "สิ่งมีชีวิตอื่นใดคงตายด้วยความอดอยากไปแล้วไม่นานหลังจากรักษาบาดแผลเช่นนี้" "ข้าไม่เห็นด้วย" มาโนฮาร์ตอบ ขณะที่เขาจับสิ่งมีชีวิตคล้ายแมลงวันนั้นอีกครั้ง เขาใช้เวลาถึงสามครั้งและเกือบสิบวินาทีเพื่อฝึกฝนวิชาจิตวิญญาณให้เชี่ยวชาญพอที่จะตรึงแมลงไว้ได้โดยไม่ทำร้ายมัน หลังจากนั้น เขาได้ร่ายเส้นใยพลังงานที่ประดับด้วยสีทองและมรกตออกจากคทาของเขา "ท่านทำได้อย่างไร?" ควิลล่าถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อนางจำได้ว่าเป็นวิชาจิตวิญญาณระดับหนึ่งที่แสดงพลังของธาตุแสง พวกเขาทั้งคู่เป็นนักเวทปลอม แต่นางกลับต้องอาศัยคำสอนของฟาเวลและการฝึกฝนหลายชั่วโมงจึงจะทำเช่นนั้นได้ "มันไม่ง่ายเลยสักนิด หากเจ้าไม่รู้จักวิชาตีเหล็กและเวทมนตร์รักษาดีเท่าข้า" มาโนฮาร์กล่าวอย่างสบายๆ แต่แท้จริงแล้วเขาพยายามใช้เวทมนตร์จิตวิญญาณมาโดยตลอดนับตั้งแต่บัลคอร์เปิดเผยถึงการมีอยู่ของมันแก่เขา จนถึงขณะนั้น "ศาสตราจารย์สติเฟื่อง" ผู้นี้ก็เพียงแค่ขาดเครื่องมือในการฝึกฝนมัน ทว่าบัดนี้ เขากลับรู้สึกได้ถึงคทาที่กำลังปลุกเร้าบางสิ่งภายในตัวเขา นำพามาโนฮาร์เข้าใกล้การไขความลับแห่งการ "ตื่นรู้" อีกก้าวหนึ่ง "ท่านหมายความว่าอย่างไรที่ว่าไม่เห็นด้วย?" ควิลล่าเพียงสันนิษฐานว่าทั้งหมดเป็นเพราะอัจฉริยภาพของเขา และสาปแช่งตัวเองที่ประเมินเขาต่ำเกินไป "นั่นไม่ใช่การฟื้นฟู แต่มันเลวร้ายกว่านั้นมาก สิ่งนี้เป็นเพียงก้อนมวลสารไร้รูปร่างแห่งพลังชีวิตที่คล้ายแป้งขนมปัง แม้เจ้าจะบดขยี้ 'มาโนฮาร์ 54' หรือบดมันจนแหลกเป็นชิ้นๆ มันก็แค่ต้องนำเศษชิ้นส่วนมาต่อกลับเข้าด้วยกัน ก็จะกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม" "มันไม่ใช่การรักษาหรือการฟื้นฟู เพียงเพราะสิ่งนี้มีภูมิคุ้มกันต่อความเสียหายทางกายภาพ" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับเด็กที่ได้รับของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิต --- ส่วนทางด้านฟรีอาและฟลอเรีย พวกเธอก็สลับกันร่ายคาถาเพื่อเชื่อมต่อเข้ากับเครื่องรางสื่อสารภายในคฤหาสน์ของท่านมาร์ควิส และจดบันทึกว่าเขากำลังติดต่อกับใคร จนถึงขณะนั้น การเฝ้าระวังก็เป็นเพียงการเสียเวลาเปล่า บีลินเพียงแค่รับแขกตามปกติที่เต็มไปด้วยการประจบสอพลอ และนินทาเหล่าขุนนางท้องถิ่นที่ไม่ได้รับเชิญไปงานเลี้ยงของเขา "ทะเลทรายเป็นอย่างไรบ้าง?" ฟลอเรียถาม "มันคงจะดีมาก ถ้าไม่ต้องทนให้ลิธทำงานหนักจนแทบสลบ" ฟรีอาตอบพลางถอนหายใจ "แน่นอน ข้าได้เรียนรู้อะไรมากมาย และยังได้ของขวัญสุดเจ๋งกลับมาด้วย แต่ข้าก็น่าจะได้มีเวลาคิดมากกว่านี้ แล้วเธอ ล่ะ? ทำไมเธอถึงไม่เคยร่วมกับพวกเราเลย?" "เพราะฉันต้องการเวลาอยู่คนเดียวเพื่อคิดทบทวนชีวิตของฉัน" ฟลอเรียทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าแนบอก "หลังจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับคาลเลียน กองทัพ และการ 'ตื่นรู้' ในเวลาต่อมา ฉันก็พบว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก" "ฉันรู้สึกขอบคุณลิธ และฉันก็ชอบโซลัสด้วย แต่ความสัมพันธ์ของเราก็อึดอัดมาตลอดนับตั้งแต่ฉันค้นพบตัวตนของเธอ ตอนแรก มันยากที่จะยอมรับว่าโซลัสมีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ของเรามากแค่ไหน แต่ระหว่างที่เขามีแฟนอยู่แล้ว และฉันเองก็ต้องเรียนรู้เรื่องการ 'ตื่นรู้' มันก็ช่วยกดเรื่องนี้ไว้ได้" "ฉันยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับลิธ แต่ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้โอกาสเราอีกครั้ง ชีวิตส่วนตัวของฉันยุ่งเหยิงไปหมด ฉันผูกพันกับเขาไปอีก 99 ปี และฉันก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่นได้" "ตราบใดที่เขายังอยู่กับคามิลล่า ฉันก็สามารถใช้เธอเป็นข้ออ้างในการไม่หมกมุ่นกับเรื่องนี้ และมุ่งเน้นไปที่การเรียนของฉันได้ แต่เมื่อทั้งคู่เลิกกันแล้ว ฉันจำเป็นต้องตัดสินใจ ไม่ว่าฉันจะตัดสินใจว่าพวกเราคุ้มค่ากับความเสี่ยงของการเป็น 'สามคน' ตลอดไป หรือไม่ก็ต้องเดินหน้าต่อไปให้ดีที่สุด" ฟลอเรียเอนหน้าซบเข่าของตนเอง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป "จะรีบร้อนไปทำไม?" ฟรีอาพยายามปลอบโยนเธอ "พวกเจ้าทั้งคู่ถูกผูกมัดให้อยู่ด้วยกันไปอีกนานแสนนาน" "จะรีบร้อนไปทำไม?" ฟลอเรียทวนคำพร้อมเสียงเย้ยหยัน "ถ้าฉันไม่คว้าเขาตอนที่เขากำลังเปราะบาง โซลัสก็จะคว้าไป มีแต่คนตาบอด ใบ้ และหูหนวกเท่านั้นที่จะมองไม่เห็นแววตาที่เธอมองเขา ตอนนี้เมื่อเธอได้ร่างของตัวเองกลับคืนมาแล้ว มันก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่เธอจะลงมือ" "ถ้าพวกเขารักกันขึ้นมา ด้วยพันธะทางจิตใจอันโง่เขลา ความผูกพันของพวกเขา และเวลาทั้งหมดที่พวกเขาใช้ในหอคอย มันก็จะคงอยู่ตลอดไป!" "เอาล่ะ แล้วทำไมเจ้าไม่ลองเข้าหาเขาก่อนล่ะ?" ฟรีอาถาม "เพราะฉันไม่แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ ฉันไม่ชอบท่าทีสนิทสนมของพวกเขากันเลย แม้แต่ตอนที่ลิธยังอยู่กับคามิลล่า ฉันไม่อยากเป็นรองใคร และฉันก็กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าความสัมพันธ์ของเราไม่เป็นไปอย่างที่คิด" "ลองจินตนาการดูสิว่าต้องทนอยู่กับแฟนเก่าสองครั้งของตัวเองและแฟนสาวคนใหม่ของเขาไปตลอดร้อยปี?" ฟลอเรียสั่นสะท้านกับความคิดนั้น "พระเจ้า มันคงเป็นฝันร้าย" ฟรีอาพยักหน้า "รู้ไหม พี่สาว บางทีเธออาจจะใจดีกับฉันมากกว่านี้หน่อย ข้าว่าเธออาจจะสาปส่งให้ข้าต้องอยู่กับรักหนึ่งคืนไปตลอดชีวิตก็ได้นะ" "เธอหมายความว่าอย่างไร?" "ก็...ข้าก็ถูกผูกมัดกับฟาเวลไปอีกร้อยปีเหมือนกัน และถ้าท่านรับข้าเป็น 'ทูตสวรรค์' (Harbinger) ของท่าน ข้าก็จะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับลิธ คือมีอีกฝ่ายที่อยู่ในหัว คอยรบกวนความเป็นส่วนตัว และถูกผูกมัดไปตลอดชีวิต" ฟรีอาตอบ "อย่างน้อยแฟนของเจ้าก็คงไม่ต้องกังวลว่าเธอจะไปมีความสัมพันธ์กับไฮดร้าหรอกนะ" ฟลอเรียกล่าว