## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าไม่อาจหยั่งรู้ได้ คือการที่พวกมันลอบขนอาวุธเข้าออกสำนักงานได้อย่างไร มนตรามิติใช้การไม่ได้ในศาลากลาง และวัตถุโบราณส่วนใหญ่ก็ใหญ่เท่ายาวแขนข้าเสียด้วยซ้ำ คำตอบปรากฏขึ้นเมื่อร่างของสตรีผู้นั้นแยกออกเป็นสองเสี่ยงประดุจแตงโม สลักหลังเป็นไม้เท้าสั้น ประทับกลางอกเป็นจี้ศักดิ์สิทธิ์ แทนที่หัวใจที่ควรอยู่ และเกราะโซ่ที่ลอยคว้างกลางอก สิ่งมีชีวิตนั้นไร้ซึ่งอวัยวะภายในหรือกระดูก ภายใต้ผิวหนังคือสารหนืดสีฟ้าเรืองรองที่หล่อเลี้ยงแทนที่วัตถุที่ขาดหายไป สารเหนียวข้นนั้นมีความหนาแน่นพอที่จะยึดทุกสิ่งไว้ได้อย่างมั่นคง โดยไม่ส่งเสียงกระทบกันของเกราะโซ่ ร่างปลอมนั้นหาแสดงอาการเจ็บปวดอันใดไม่ ขณะที่มันดึงวัตถุโบราณออกจากร่าง และชำระล้างคราบสารเหนียวที่ตกค้างด้วยมนตราแห่งความมืด "น่าทึ่ง/น่าสะอิดสะเอียน!" มาโนฮาร์และฟลอเรียอุทานพร้อมกันในใจ "สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาที่ใช้เวทมนตร์ได้ และดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกเจ็บปวด!" เมื่อร่างปลอมเปิดตู้เซฟด้วยรหัสของเคาน์เตส ซึ่งเป็นการพิสูจน์ว่านางมีส่วนรู้เห็นกับการโจรกรรม และเก็บอาวุธกลับคืนสู่คลังแสงแล้ว เหล่าจอมเวททั้งสองจึงก้าวออกจากที่ซ่อน จนถึงนาทีนั้น ยังไม่มีหลักฐานใดชี้ว่านางได้ช่วยเหลือท่านมาร์ควิส เนื่องจากวัตถุโบราณที่ถูกขโมยไปก่อนหน้านี้ได้ถูกส่งคืนแล้ว และชิ้นส่วนที่ยังคงสูญหายก็ถูกหยิบไปโดยใช้รหัสของท่านมาร์ควิส แต่บัดนี้ จิรนิจะสามารถจับกุมพวกเขาทั้งสองได้ และไม่มีข้อแก้ต่างใดๆ ว่าผู้แปลงกายรู้วิธีการเข้าถึงรหัสส่วนตัวของพวกเขาได้อย่างไรหากปราศจากความช่วยเหลือจากพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังต้องรอให้สิ่งมีชีวิตนั้นปิดผนึกห้องนิรภัยให้แน่นหนา มิฉะนั้นแล้วคลังแสงทั้งปวงของอาณาจักรอาจตกอยู่ในกำมือของมัน "เจ้าอยู่ภายใต้การทดลอง... หมายถึง ภายใต้การจับกุม!" มาโนฮาร์กล่าว ขณะที่ส่วนหนึ่งของชั้นหนังสือที่เรียงรายอยู่ข้างผนังระเบิดออกเป็นประกายไฟ เผยให้เห็นโครงสร้างแสงแข็งเบื้องหลัง ซึ่งเป็นที่ซุ่มโจมตีของเขากับฟลอเรีย ภายในห้องนั้นไม่มีที่ที่ผู้ใหญ่สองคนจะซ่อนตัวได้ ดังนั้น 'ศาสตราจารย์สติเฟื่อง' จึงต่อเติมชั้นหนังสือออกไปเล็กน้อยจากแต่ละด้าน โดยหวังว่าด้วยความมืดในห้องและความเร่งด่วนของภารกิจ สิ่งมีชีวิตนั้นจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ ลูกบาศก์แสงแข็งที่แข็งแกร่งประดุจหินได้กักขังร่างปลอมไว้ ไม่ให้มีทางหลบหนี "แจ้งคุณแม่... หมายถึง คุณแม่ของเจ้า... ว่าเราจัดการเสร็จแล้ว และพวกเขาสามารถ-" สิ่งมีชีวิตนั้นหาแสดงความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกอันใดไม่ มันเพียงแค่ชกเข้าใส่โครงสร้างนั้น ทำให้เกิดรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของลูกบาศก์ "ความพยายามของเจ้าทั้งน่าทึ่งและไร้ประโยชน์ยิ่งนัก" มาโนฮาร์โบกมือ ส่งกระแสมานาซ่อมแซมความเสียหาย "ดูเหมือนว่าตัวอย่างของเราจะหนักกว่าที่เห็นมากนะ เจ้าสูงโย่ง" "ข้ามีชื่อจริงๆ นะ!" ฟลอเรียตะโกนพลางร่ายเวทมนตร์ในใจไม่หยุดหย่อน "อย่าลดการ์ดลงแล้วคิดสิ ผู้หญิงตัวเท่านี้จะมีพละกำลังถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?" ต่างจากศาสตราจารย์ นางทราบดีว่าขนาดของร่างแปลงนั้นอาจลวงตา หากมันสามารถใช้การหลอมรวมแรงโน้มถ่วงได้ สิ่งมีชีวิตนั้นอาจหนักหลายตันโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้จนกว่าจะสายเกินไป "ง่ายนิดเดียว มวลที่ถูกเสริมพลัง" มาโนฮาร์ตอบด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง "แต่เจ้ากำลังประเมินข้าต่ำไปและประเมินคู่ต่อสู้สูงไป ด้วยพละกำลังระดับนั้น ข้าสามารถซ่อมแซมความเสียหายใดๆ ที่มันก่อขึ้นได้ในทันที-" "รับทราบ" สิ่งมีชีวิตนั้นตอบ ทำให้ศาสตราจารย์สติเฟื่องถึงกับพูดไม่ออก ไม่ใช่เพียงเพราะเขาคาดหวังว่าจะเจอสิ่งมีชีวิตทึ่มที่เกิดมาเพื่อทำตามคำสั่งเท่านั้นตามที่จิรนิเคยบรรยายไว้ ทว่าร่างปลอมกลับฟังดูประชดประชันและมั่นใจ แต่เป็นเพราะแขนชุดใหม่งอกออกมาจากแผ่นหลังของมันอย่างต่อเนื่องเข้าร่วมการโจมตี สิ่งมีชีวิตนั้นฟาดฟันเข้าใส่ลูกบาศก์จากทุกทิศทาง เคลือบพื้นผิวด้วยใยรอยร้าวที่บ่อนทำลายความสมบูรณ์ของโครงสร้างอย่างรวดเร็วจนมาโนฮาร์ไม่อาจซ่อมแซมได้ทัน ลูกบาศก์แตกกระจาย แต่ศาสตราจารย์สติเฟื่องได้สร้างโครงสร้างอีกชิ้นขึ้นขวางหน้าประตูและหน้าต่าง เพื่อกักไม่ให้สิ่งมีชีวิตนั้นหลบหนีไปได้ ทว่าร่างปลอมหาได้ใส่ใจต่ออุปสรรคใหม่นี้ไม่ มันเพียงพุ่งเข้าใส่พร้อมกับเปิดใช้งานความสามารถสายเลือด 'ร่างไคเมร่า' ร่างปลอมสูงขึ้นจนหัวที่คล้ายงูเฉียดเพดาน ขณะที่ลำตัวของมันถูกปกคลุมด้วยเกล็ดมังกร และหางของสกอร์ปิคอร์ก็โผล่ออกมาจากบั้นเอว มันมีสี่แขนที่ยาวและแข็งแรงประดุจของวานารา สัตว์อสูรจักรพรรดิพันธุ์กอริลลา และปลายนิ้วทั้งยี่สิบของมันล้วนมีกรงเล็บยาวหนึ่งเมตร (3.3 ฟุต) อันเป็นลักษณะเด่นของเรซาร์ "ไม่คาดฝันเลย" มาโนฮาร์กล่าวขณะที่สิ่งมีชีวิตนั้นพ่นกรดออกจากปาก เหล็กในของหางพุ่งเข้าใส่เขา และแขนทั้งสี่ก็ปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีที่เป็นไปได้ เนื่องจากแผงกั้นพลังงานธาตุ ศาสตราจารย์สติเฟื่องจึงไม่สามารถเหาะหรือวาร์ปหนีไปยังที่ปลอดภัยได้ ทำให้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของคู่ต่อสู้ เขาปลดปล่อยเวทมนตร์ที่สลักไว้บนอาภรณ์พร้อมกันทีเดียว โดยใช้เวทมนตร์ระดับสามแห่งวิชาแสง (Light Mastery) สร้างลำแสงความร้อนที่หลอมกรดจนระเหยกลายเป็นไอ และพุ่งเข้าสู่ปากของอสูรกายนั้น เผาไหม้จากภายใน เวทมนตร์ระดับห้าแห่งวิชาแสงของเขา 'แตะไม่ได้นะ' สร้างมือแสงขึ้นมาหกข้าง สี่ข้างแรกหยุดแขนของสิ่งมีชีวิตนั้น อีกข้างสกัดกั้นหาง และสุดท้ายโจมตีเข้าที่ท้องของไคเมร่าอย่างรุนแรงจนร่างกายของมันบิดเบี้ยวจากการปะทะ หรืออย่างน้อยมาโนฮาร์ก็คิดเช่นนั้น จนกระทั่งเขารู้ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นเพียงแค่ลดความหนาแน่นของตนให้กลายเป็นของเหลว เพื่อแผ่กระจายและกระจายแรงปะทะ รอยแผลบนศีรษะและลำคอที่คล้ายงูหายไปอย่างไร้ร่องรอย ขณะที่แขนขาที่ถูกพันธนาการกลับยืดออกไปข้างหน้าเพื่อโจมตีต่อ โดยไม่สนใจข้อจำกัดใดๆ โชคดีสำหรับมาโนฮาร์ ฟลอเรียไม่พลาดช่องโหว่ที่เกิดจากการตอบโต้ของร่างปลอม หลังจากที่แขนขาพวกมันยืดออกไปจนบางลง และเว้นระยะห่างระหว่างชั้นเกล็ดมังกรมากพอให้ดาบปักของฟลอเรียแทงทะลุเข้าไปถึงเนื้อในได้ นางปัดป้องหางด้วย 'รีเวอร์' ขณะที่ห่าคมน้ำแข็งที่สาดกระหน่ำตัดแขนของวานาราจนแหลกเป็นชิ้นๆ และเข้าปะทะลำตัวของสิ่งมีชีวิตที่ยังคงเป็นของเหลว ทำให้มันระเบิดออกดังเช่นลูกโป่งน้ำ "ไม่เลว" มาโนฮาร์กล่าว "แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะชนะการต่อสู้ครั้งนี้ หากเราปล่อยให้มันฟื้นคืนสภาพในพื้นที่อับขนาดนี้ เราจะตกอยู่ในสภาวะเสียเปรียบเกินไป เราต้อง-" "น้ำแข็งและความมืด!" ฟลอเรียขัดเขาขึ้น "นางร่ายพายุหิมะเพื่อทำให้ของเหลวที่ประกอบเป็นร่างของร่างปลอมเชื่องช้าลง และระดมยิงลูกกระสุนแห่งความมืดเพื่อทำลายมันให้สิ้นซาก ฟลอเรียและมาโนฮาร์ไม่อาจใช้ไฟได้โดยไม่ทำร้ายซึ่งกันและกัน" "แน่นอน! เจ้าคงจะเหมาะเป็นผู้รักษาพยาบาล" มาโนฮาร์ปล่อยลำแสงความร้อนเข้าตรวจสอบว่าสิ่งมีชีวิตนั้นทนต่อความเย็นหรือความร้อนมากกว่ากัน แต่ที่น่าประหลาดใจ ร่างของร่างปลอมกลับเกิดฟองขึ้นแต่ไม่ไหม้ อีกทั้งความร้อนก็ไม่ได้ทำให้การเคลื่อนไหวหรือการฟื้นตัวของมันเชื่องช้าลงเหมือนเช่นความเย็น "ข้าควรจะทำตามคำแนะนำของตัวเองเสียก่อน" เขากล่าวพึมพำพร้อมดีดนิ้ว ลำแสงความร้อนเปลี่ยนเป็นกระสุนแห่งความมืดที่เข้าร่วมการโจมตีของฟลอเรีย และเปลี่ยนเศษซากส่วนใหญ่ของร่างปลอมให้กลายเป็นผุยผง