บทที่ 828 ผลกระทบโดมิโน ภาค 2 ‘หลังจากนั้น ข้าก็แค่รอให้มาโนฮาร์แสดงธาตุแท้ของเขาออกมา แล้วค่อยมอบหมายภารกิจที่ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างการตามจับตัวเขาให้ตัวเอง เพื่อใช้มันเป็นข้ออ้างในการปลดอาร์คอนที่แสนน่ารำคาญคนนั้นออกจากตำแหน่ง หรือไม่ก็ดับอนาคตในอาชีพการงานของนางไปเสียเลย’ เจอร์นี่ครุ่นคิดด้วยแววตาล้ำลึก หากพิจารณาจากฐานะตระกูลอันเก่าแก่ เหล่ามิตรสหายที่สั่งสมมานานปี และความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับราชวงศ์ เจอร์นี่ควรจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคงท่ามกลางเกมอำนาจ ทว่าในยามนี้เธอกลับเริ่มรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจอร์นี่รู้สึกไร้กำลังวังชาจะต่อกร ชะตากรรมของฟลอเรียขึ้นอยู่กับเจ้าหน้าที่กองทัพในคณะกรรมาธิการเท่านั้น ในขณะที่โอไรออนเองก็ทำได้เพียงพึ่งพาเหล่าสหายปรมาจารย์ช่างศาสตราหลวงของเขา ไม่มีเส้นทางลัดที่ราบรื่น ไม่มีบุญคุณที่พอจะหยิบยกมาคลี่คลายสถานการณ์ และไม่มีแผนการแยบยลใดที่จะพลิกกระดานได้ เจอร์นี่ เออร์นาส อาจเป็นสตรีที่เปี่ยมด้วยไหวพริบและทรัพยากร แต่การต้องรับศึกหนักเพียงลำพังกับหกมหาอำนาจสถานศึกษา กองทัพ และตระกูลขุนนางอีกมากมายนั้น... มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหว เกินกว่าที่ใครหน้าไหนจะทำได้ ทว่าเธอมิได้สิ้นหวัง เจอร์นี่เปลี่ยนความอัดอั้นตันใจให้กลายเป็นพลังในการทำงาน เธอเข้มงวดกับทุกรายละเอียดเพื่อให้มั่นใจว่าทุกย่างก้าวเป็นไปตามระเบียบแบบแผน ในคราวนี้ ความสำเร็จหรือความล้มเหลวแทบจะไม่ต่างกัน ต่อให้เธอหาตัวมาโนฮาร์พบ เธอก็อาจถูกตำหนิว่ามาสายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรได้อยู่ดี ไม่ว่าจะมีมาโนฮาร์หรือไม่ หากลารูเอลล่มสลายลง เธอก็อาจต้องเป็นผู้รับผิดชอบ ดังนั้นความกังวลหลักของเจอร์นี่ในตอนนี้คือการไม่ทิ้งร่องรอยหรือช่องโหว่ใดๆ ให้ศัตรูในเงามืดใช้โจมตีเธอได้ โชคยังดีที่ด้วยนิสัยชอบหลบหนีเป็นอาจิณของมาโนฮาร์ การจะโยนความผิดมาที่เธอนั้นจึงเป็นข้ออ้างที่บางเบาราวกับกระดาษ แต่นั่นหมายความว่าเธอต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าตนเองได้พลิกแผ่นดินหาจนสุดความสามารถแล้วเท่านั้น "อาร์คอนเจอร์นี่คะ เราเพิ่งได้รับรายงานการพบตัวจากเมืองโอเธรค่ะ" คามิลากล่าวพลางยื่นเอกสารสรุปเฉพาะส่วนที่สำคัญให้ที่ปรึกษาของเธอ คามิลาทุ่มเททำงานอย่างหนักนับตั้งแต่เกิดวิกฤตที่ลารูเอล เธอแทบไม่มีเวลาหยุดพักเพื่อทานข้าว นอนหลับ หรือแม้แต่จะไปพบหน้าลิธ ทันทีที่เขาเดินทางจากไป เธอก็อุทิศตนทั้งหมดให้กับการไล่ล่าครั้งนี้ "โอเธรหรือ? นี่ถือเป็นข่าวดีมาก" เจอร์นี่ตรวจสอบรายการส่วนผสมที่มาโนฮาร์กำลังตามหา หนึ่งในนั้นคือเกล็ดกอร์กอนซากดึกดำบรรพ์ และตามรายงานระบุว่ามีชิ้นหนึ่งเพิ่งโผล่ขึ้นมาในตลาดมืดของเมืองโอเธร กอร์กอนนั้นสูญพันธุ์ไปอย่างเป็นทางการแล้ว ดังนั้นทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับพวกมันจึงหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร แม้แต่ในช่องทางการค้าของราชวงศ์เองก็ยังหาได้ยากนัก "คุณต้องการให้ฉันส่งหน่วยจู่โจมไปตรวจสอบไหมคะ?" คามิลาถาม "ไม่มีเวลาแล้ว" เจอร์นี่ส่ายหน้า พร้อมกับตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอมีอุปกรณ์สำหรับจับตัวมาโนฮาร์ครบมือ ทั้งชิ้นที่เคยทำให้เธอทำสำเร็จในครั้งแรก และชิ้นใหม่ๆ ที่โอไรออนเตรียมไว้ให้เป็นพิเศษ "ส่งหน่วยจู่โจมไปจะล่าช้าเกินการ และพวกเขาคงเข้าไม่ถึงตัวในระยะร้อยเมตรโดยไม่ถูกพบเห็นหรอก มาโนฮาร์อาจจะวาร์ปภายในเมืองโอเธรไม่ได้ แต่เขายังบินได้อยู่ แค่เจ้ากับข้าก็น่าจะเพียงพอแล้ว" "ฉันเหรอคะ?" คามิลาตกใจ "ฉันไม่เคยรับการฝึกเพื่อปลอมตัวแทรกซึมมาก่อนเลยนะคะ แล้วถ้าเขาจำฉันได้..." "มาโนฮาร์ก็จะแค่ถามเจ้าว่าลิธมาด้วยหรือเปล่าเท่านั้นแหละ เขาไม่เสียเวลามานั่งจำรายละเอียดไร้สาระอย่างชื่อหรือหน้าที่การงานของผู้คนที่เขาพบเจอหรอก ไม่เขาก็จะมองว่าเจ้าเป็นแค่หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งในฝูงชน หรือไม่ก็จำได้ในฐานะคนข้างกายของลิธ" เจอร์นี่ตัดบทอย่างรวดเร็ว ศาสตราจารย์สติเฟื่องคนนั้นมีสัญชาตญาณอันเฉียบคมในการมองทะลุถึงพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ของผู้อื่น นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่การจับตัวเขาเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ มีเพียงนักเวทที่ทรงพลังเท่านั้นที่จะต้อนเขาให้จนมุมได้ แต่เขาก็จะรู้ตัวได้ในทันทีและหนีไปก่อนเสมอ หญิงสาวทั้งสองผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดา เจอร์นี่ถึงขั้นเปลี่ยนสีผมและแต่งหน้าแต่งตาเสียใหม่เพื่อให้ดูเหมือนสมุนกลุ่มโจรทั่วไป มากกว่าจะเป็นนักล่าที่กำลังออกหาเหยื่อ เธอกดเครื่องมือสื่อสารของกองทัพเพื่อรายงานสถานะสั้นๆ ขณะก้าวเดินไปยังประตูมิติของตระกูลเออร์นาส "จะไปไหนกันดึกดื่นป่านนี้? เดี๋ยวก็พลาดมื้อค่ำหรอก" โอไรออนเอ่ยถาม เขาเองก็กำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบากไม่แพ้กัน ต้องตรากตรำทำงานจนดึกเพื่อเตรียมอาวุธต้านซากศพให้กับกองทัพ ในแง่หนึ่ง ภัยคุกคามจากบัลคอร์ได้สั่นคลอนเสถียรภาพของอาณาจักรกรีฟฟอนมานานหลายปี แต่อีกด้านหนึ่ง มันกลับบีบบังคับให้พวกเขาต้องพัฒนาวิทยาการเวทมนตร์และยุทธวิธีที่ล้ำสมัยที่สุดในการรับมือกับพวกเนโครแมนเซอร์ ซึ่งช่วยให้พวกเขารับมือกับการรุกรานจากเจียร่าได้ดีกว่าอาณาจักรต่างแดนอื่นๆ จักรวรรดิไม่เคยเผชิญกับปรากฏการณ์ซากศพคืนชีพที่แพร่กระจายวงกว้างเช่นนี้ ในขณะที่ทะเลทรายโลหิตแม้จะมีซาลาร์คอยู่ แต่เธอก็ไม่อาจปรากฏตัวในทุกที่ได้พร้อมกัน "แค่ไปเมืองโอเธรประเดี๋ยวเดียวเพื่อตรวจสอบรายงานการพบตัวน่ะค่ะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว" เจอร์นี่ตอบพลางเขย่งเท้าจุมพิตที่แก้มของสามี โอไรออนรู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธ เพราะไม่มีรายงานการพบตัวมานานหลายวันแล้ว และปกติมาโนฮาร์มักจะเคลื่อนไหวในช่วงกลางวันเพื่อใช้ฝูงชนเป็นฉากบังหน้าให้ตนเองกลมกลืนไปกับผู้คน... เท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้น่ะนะ วีรกรรมและการอาละวาดของมาโนฮาร์ทำให้หาตัวเขาได้ง่ายทันทีที่เขาตัดสินใจปรากฏตัว พอๆ กับที่ความอัจฉริยะของเขาทำให้จับตัวได้ยาก ทว่าโอไรออนไม่ได้พูดอะไร เจอร์นี่รู้วิธีดูแลตัวเองดี และในกรณีที่แย่ที่สุด มันก็แค่ใครบางคนที่ทำให้เธอเสียเวลาเปล่าเท่านั้น เขาเดินกลับไปยังโรงตีเหล็กเออร์นาส พร้อมสั่งห้ามมิให้ใครรบกวนจนกว่าภรรยาของเขาจะกลับมา เจอร์นี่และคามิลาปรากฏกายขึ้นจากประตูมิติที่ตั้งอยู่ในกองบัญชาการกองทัพเมืองโอเธร พวกเธอมุ่งตรงไปยังท่อน้ำทิ้งทันทีหลังจากหยิบแผนที่จากจ่าเวร ตลาดมืดมักจะเปลี่ยนตำแหน่งอยู่บ่อยครั้ง แต่มันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ดินของเมืองเสมอ ห่างไกลจากสายตาที่สอดส่อง ท่อน้ำทิ้งของเมืองใหญ่อย่างโอเธรเต็มไปด้วยที่หลบซ่อนมากมาย ยอมให้ด้านมืดของสังคมได้เคลื่อนไหวและรวมตัวกันโดยไม่มีใครสังเกตเห็น การจะหาตลาดมืดให้พบจำเป็นต้องรู้รหัสลับชั่วคราวและใช้เวทมนตร์บทแรก (First Magic) เครือข่ายข่าวกรองของกองทัพได้มอบรหัสให้เจอร์นี่ ส่วนการฝึกฝนได้มอบทักษะเวทมนตร์ให้เธอ ทำให้เธอสามารถแกะรอยตามเส้นทางที่จะถูกเปิดเผยออกมาด้วยการใช้ธาตุตามลำดับที่ถูกต้องเท่านั้น ผิดจากที่หลายคนคาดคิด ท่อน้ำทิ้งของโอเธรไม่ได้คับแคบและเพดานก็สูงลิ่ว อุโมงค์เหล่านี้กว้างขวางพอๆ กับถนนด้านบน ทว่าแทนที่จะเป็นทางเท้า กลับมีธารน้ำปฏิกูลตัดผ่านกลาง แยกทางเดินหินสีเทาสองฝั่งที่กว้างพอให้คนงานเดินสวนกันได้อย่างสบาย อากาศเปียกชื้นและส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาล้มตายมานานนับสัปดาห์ จนแทบจะหายใจไม่ออก "เราต้องตามแสงไฟไปหรือเปล่าคะ?" คามิลาถามพลางใช้เวทมนตร์อุดจมูกเพื่อกรองกลิ่นเหม็น แม้จะดึกมากแล้ว แต่ตะเกียงเวทมนตร์หลายดวงยังคงส่องสว่าง เป็นทางยาวท่ามกลางความมืดมิดรอบด้าน "เปล่าเลย นั่นเป็นเพียงมาตรการรักษาความปลอดภัยน่ะ หากมีใครหลงทางในท่อน้ำทิ้ง แสงไฟพวกนี้จะนำทางพวกเขาไปยังสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด ซึ่งพวกเขาจะได้รับความช่วยเหลือ... และต้องอธิบายเหตุผลดีๆ ว่าลงมาทำอะไรที่นี่" "มีเพียงเจ้าหน้าที่ที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นที่เข้าท่อน้ำทิ้งได้ แต่ทั้งเด็กข้างถนนและคนไร้บ้านต่างก็ไม่สนกฎหมายหรอก พวกเขาสนแค่การอยู่รอดเท่านั้น" เจอร์นี่ตอบพลางกางแผนที่เพื่อหาจุดหมาย ไม่มีใครสามารถทำเครื่องหมายบอกทางไว้ทั่วทั้งท่อน้ำทิ้งได้ ดังนั้นนอกจากรหัสแล้ว จุดเริ่มต้นก็ถูกระบุไว้เช่นกัน เจอร์นี่เริ่มใช้เวทมนตร์ธาตุดินเพื่อทำให้ดินเหนียวแห้งกรังระหว่างรอยอิฐอ่อนตัวลง จากนั้นใช้เวทมนตร์ธาตุไฟเพื่อจุดสารเรืองแสงที่ผสมอยู่ในนั้น และสุดท้ายใช้เวทมนตร์ธาตุมืดปกคลุมเครื่องหมายนั้นไว้ "นี่มันเรื่องอะไรกัน?" คามิลาหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ เมื่อหลังจากร่ายเวทมนตร์ธาตุมืดลงไป ลูกศรที่เคยชี้ไปทางทิศเหนือกลับบิดเบี้ยวและเปลี่ยนทิศชี้ไปทางตะวันออกแทน!