บทที่ 1870 แค่นี้เองสินะ ลีโอเนลสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตามตรงว่าการควงหอกยาวเล่มนี้ไปมานั้นสร้างความยุ่งยากยิ่งกว่าตัวศัตรูเสียอีก ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนที่เขาเจอจะสามารถรับการโจมตีได้แม้แต่ครั้งเดียว การได้ถือหอกระดับเงินในขณะที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ลีโอเนลคาดว่าเป็นภัยคุกคามระดับทองแดงในสายตาของการทดสอบครั้งนี้ ถือเป็นข้อได้เปรียบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อเวลาผ่านไป ลีโอเนลก็ตระหนักว่าการเก็บ ‘ชาร์จของอัศวิน’ (Knight's Charge) เอาไว้ใช้นั้นเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา เพราะทักษะการใช้หอกของเขาพัฒนาขึ้นทุกครั้งที่มีการปะทะ แทนที่จะพึ่งพาพละกำลังของตัวเองในการเร่งความเร็ว ลีโอเนลกลับเลือกที่จะใช้ ‘ชาร์จของอัศวิน’ เป็นห้วงสั้นๆ เขาประยุกต์ใช้มันอย่างชาญฉลาดเพื่อเพิ่มความเร็วและความรุนแรงในการโจมตี ในขณะเดียวกันก็ทำให้การจู่โจมของเขาคาดเดาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่า ‘ชาร์จของอัศวิน’ จะไม่มีข้อจำกัดใดๆ เลย ไม่มีการคูลดาวน์ และไม่ได้สูบพลังความอึดของลีโอเนลไปแม้แต่น้อย ทำให้เขาตระหนักได้ว่าดินแดนสมบัตินี้มีค่ามหาศาลเพียงใด ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวคือเมื่อกำหนดระยะทางได้แล้ว การชาร์จจะไม่สามารถหยุดกลางคันได้ มีระยะทำการจำกัดอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยเมตร และสุดท้ายคือมันสามารถใช้ได้เป็นเส้นตรงพุ่งไปข้างหน้าของลีโอเนลเท่านั้น เมื่อลีโอเนลปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เช่นนี้ เขาก็เริ่มกวาดล้างศัตรูได้อย่างง่ายดาย อัตราการลดลงของพลังความอึดยิ่งน้อยกว่าเดิมเสียอีก ส่งผลให้เกิดผลลัพธ์ที่เกินจริงจนดูเหมือนว่าเขาแทบไม่มีเหงื่อออกเลยในขณะต่อสู้ ครั้งนี้ ลีโอเนลต้องเผชิญหน้ากับชายจากเผ่าเมฆา เขาได้ปะทะกับเผ่าพันธุ์อื่นมามากพอสมควรแล้วในตอนนี้ อันที่จริง อย่างที่คำพูดของเนลลิแกนได้บอกไว้อย่างชัดเจนว่าถึงขั้นนี้ มนุษย์ส่วนใหญ่คงถูกคัดออกหรือไม่ก็เลือกที่จะถอนตัวไปแล้ว ดังนั้นผลลัพธ์นี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ สิ่งที่น่าประหลาดใจกว่าคือความจริงที่ว่าลีโอเนลยังคงอยู่ที่นี่ ชายเผ่าเมฆาคิดว่าเขาโชคดีที่ได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่ง่ายดายขนาดนี้ในดินแดนที่ 10 ของเขา ถึงขั้นที่ไม่ได้เสียเวลาสแกนลีโอเนลตั้งแต่แรก แต่หลังจากแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันไปไม่กี่ครั้งและพบว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ เขาก็รู้ตัวว่าได้ประเมินลีโอเนลต่ำไปมาก สิ่งที่ทำให้ชายเผ่าเมฆาตกตะลึงมากที่สุดคือความจริงที่ว่าลีโอเนลดูเหมือนจะไม่ได้ใช้ความพยายามอะไรมากมาย ราวกับว่าเขากำลังหยั่งเชิงอะไรบางอย่างอยู่ เขากัดฟันแน่น รูนภายในร่างเมฆา (Cloud Figure) สั่นไหวและเปล่งแสงขึ้น คลื่นพลังแห่งความแข็งแกร่งถาโถมเข้าใส่ลีโอเนล ไม่นานนัก ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับสไตล์การต่อสู้ของเขาก็ถูกดาวน์โหลดและบันทึกไว้หมดสิ้น ท้ายที่สุด ชายเผ่าเมฆาก็ดูเหมือนจะชิงความได้เปรียบและกดดันลีโอเนลได้บ้าง ‘น่าสนใจดีนี่...’ ลีโอเนลคิดในใจ ความสามารถของเผ่าเมฆานั้นไม่ธรรมดาเลย เมื่อนำไปใช้ถึงขีดสุดและผนวกเข้ากับความสามารถทางจิตอันเหลือเชื่อ สไตล์การต่อสู้ของพวกเขาสามารถทำนายอนาคตได้โดยใช้เพียงแบบจำลองของคู่ต่อสู้ที่สร้างขึ้นในหัว หนึ่งในความฝันแรกๆ ของลีโอเนลที่มีต่อ ‘ดัชนีความสามารถ’ (Ability Index) คือการทำสิ่งนี้ให้ได้ แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังทำไม่สำเร็จ แม้ว่าจะได้รับความสามารถในการสแกนผู้คนด้วยโลกแห่งความฝันของเขาแล้วก็ตาม ทว่า ผู้คนจากเผ่าเมฆากลับทำสิ่งนี้ได้โดยธรรมชาติและไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ ‘มันมีความลับซ่อนอยู่ และความลับนั้นน่าจะอยู่ในจุดอ่อนของความสามารถนี้...’ กลยุทธ์การต่อสู้ของลีโอเนลเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาเริ่มนำ ‘ชาร์จของอัศวิน’ กลับมาใช้อีกครั้ง สไตล์การต่อสู้ของเขากลายเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้และเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าทึ่งสำหรับเขาคือสิ่งนี้กลับไม่ทำให้ชายหนุ่มเผ่าเมฆาสับสนเลย ลีโอเนลเริ่มกดดันชายหนุ่มเผ่าเมฆาได้ ไม่ใช่เพราะเขาคาดเดาไม่ได้ แต่เป็นเพราะความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าอีกฝ่ายมากโข ‘ไม่สิ เปลี่ยนกลยุทธ์ดีกว่า...!’ ลีโอเนลถอนกำลังและเปลี่ยนกลยุทธ์อีกครั้ง แต่แล้วเขาก็ถูกชายหนุ่มเผ่าเมฆากดดันกลับมาอีกครั้ง ‘น่าหลงใหลจริง... ความสามารถนี้ไร้ที่ติจริงๆ งั้นหรือ?’ สายตาของลีโอเนลไหววูบไปจับจ้องที่รูนที่เต้นระบำอยู่ภายในร่างเมฆาของชายหนุ่มเผ่าเมฆา บางทีส่วนที่บ้าคลั่งที่สุดของความสามารถเผ่าพันธุ์นี้คือการที่มันแทรกซึมและตรวจจับได้ยากแทบไม่เหลือร่องรอย หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณและการวิเคราะห์ของลีโอเนลเอง เขาคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากัปตันวิมเวิร์ดได้สแกนเขาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ก็นะ โลกแห่งความฝันของลีโอเนลเองก็เกือบจะตรวจจับไม่ได้เช่นกัน ลีโอเนลรู้สึกว่าการวิเคราะห์เผ่าเมฆา แม้จะไม่ได้ความสามารถของพวกเขามา แต่ความเข้าใจใน ‘พลังแห่งความฝัน’ (Dream Force) ของเขาจะต้องก้าวไปสู่ระดับใหม่แน่นอน ถึงตอนนี้ ชายหนุ่มเผ่าเมฆาก็เริ่มโกรธจัด เขารู้ดีว่าลีโอเนลกำลังล้อเล่นกับเขา แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่เขาทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย “เวรเอ๊ย! สู้กับข้าสิ!” ลีโอเนลกะพริบตาและหลบการจู่โจมด้วยหอกที่บ้าคลั่งไปด้านข้าง “อ้อ งั้นจุดอ่อนของแกก็คือตรงนี้สินะ” ลีโอเนลเอ่ยขึ้นกะทันหัน คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเสียงกระซิบจากยมทูตสำหรับชายหนุ่มเผ่าเมฆา เขาสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ปลายหอกของลีโอเนลได้ปะทะเข้ากับหน้าอกของเขาแล้ว ทำลายกระดูกทุกชิ้นที่นั่นจนแตกละเอียด เขาไม่สามารถแม้แต่จะถือหอกในมือตัวเองไว้ได้เพราะถูกลีโอเนลกระชากออกไป ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นลงพื้น ร่างกายก็เริ่มเลือนหายไป เห็นได้ชัดว่าหอกของเขาถูกลีโอเนลยึดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ลีโอเนลหันหลังเดินจากไป พลางสังหารสัตว์อสูรตัวสุดท้ายในพื้นที่นี้ เขาไม่ได้สนใจแม้แต่จะดูดซับ ‘ผลึกอสูร’ (Beast Crystals) ของพวกมัน เพราะถึงจุดนี้ สัตว์อสูรระดับต่ำเหล่านี้ไม่มีผลใดๆ กับเขาแล้ว “มันยังแค่ระดับผิวเผินอยู่ดีนะ การพึ่งพาให้ศัตรูเสียสมาธิไม่ใช่หนทางที่ถูกต้อง แต่ก็ถือเป็นการได้เห็นวิธีการทำงานของพวกมัน ยังมีวิธีอื่นในการจำกัดและโต้กลับพวกมันอยู่ ต้องมีสิ...” ดวงตาของลีโอเนลเป็นประกาย เขาได้คำตอบแล้ว แค่นี้เอง ‘เหลืออีก 12 ดินแดนกว่าจะถึงระดับเงิน เพราะเจ้าหมอนี่ให้มาสิบรวมถึงเขตนี้ด้วย...’ ลีโอเนลกวาดล้างพื้นที่จนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเขาก้าวเข้าสู่เป้าหมายถัดไป สายตาของเขาก็คมกริบขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงสมาชิกอีกคนของเผ่าเมฆา แต่คนนี้ทำให้อีกคนก่อนหน้าดูเหมือนเด็กน้อยในคอกกั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันดังขึ้นปกคลุมไปทั่วบริเวณ