Chapter 661 - เจ้าต้องการไหม? ลีโอเนลพาไอน่าเดินลงไปยังชั้นใต้ดิน การเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน ความหม่นหมองฉายชัดอยู่บนใบหน้าของพวกเขาอย่างปิดไม่มิด คาเอล่ายิ้มออกมาอย่างอ่อนแรงเมื่อเห็นลีโอเนล เมื่อตระหนักได้ว่าเขากำลังกุมมือเล็กๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ เธอก็มองตามไปและพยักหน้าให้ไอน่าอย่างมีมารยาท ส่วนเรื่องที่ว่าไอน่าสวมหน้ากากอยู่... เอาเถอะ ในเมื่อตัวคาเอล่ายังใส่เสื้อกาวน์นักวิทยาศาสตร์ไปทั่ว ใครเล่าจะไปกล้าตัดสินคนอื่น ลีโอเนลกวาดสายตามองใบหน้าของพวกเขา เขาอดรู้สึกผิดลึกๆ ไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางซึมเซาเหล่านั้น ความจริงก็คือ ลีโอเนลไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นักที่พบพวกเขาอยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดเจนว่าไม่มีใครอยากไปที่สนามประลองหลังจากได้ยินเสียงระฆัง เพราะพวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทว่า สิ่งที่ลีโอเนลไม่ได้คาดคิดก็คือ... "ฉันขอโทษ!" หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ คาเอลาก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับทุกคนทันที เธอโน้มตัวลงต่ำมากจนหน้าผากเกือบจะกระแทกกับหน้าแข้งของตัวเอง หากไม่ใช่เพราะหยาดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้พรั่งพรูออกมาในวินาทีนั้น ท่าทางของเธอก็คงจะดูตลกขบขันไม่น้อย เป็นที่ชัดเจนต่อทุกคนว่าคาเอลารอให้ทุกคนมาอยู่พร้อมหน้าเพื่อที่จะกล่าวคำขอโทษนี้ ความคับข้องใจและความโกรธแค้นทั้งหมดประดังเข้ามาในดวงตาของเธอจนเอ่อล้นออกมา และเห็นได้ชัดในเวลาต่อมาว่าที่เธอต้องก้มตัวลงต่ำขนาดนั้น ก็เพื่อพยายามซ่อนน้ำตาที่เธอไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป "ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง วินาทีที่ฉันเห็นเขา ฉันน่าจะรู้ว่าเรื่องมันคงไม่ง่ายและควรจะพาพวกเราทุกคนถอนตัวออกมา นั่นเป็นความผิดของฉัน เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด" เธอรู้สึกว่าเธอล้มเหลวในฐานะผู้นำ เธอเดินนำทุกคนเข้ากับดักเต็มๆ โดยที่ไม่เอะใจอะไรเลย เธอรู้ดีว่าอดีตอาจารย์ของเธอไม่ใช่คนดี และภรรยาของเขาก็เช่นกัน แต่ละคนยิ่งร้ายกาจกว่าคนก่อน การไปหลงเชื่อพวกเขาถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ เข่าของคาเอลานิ่งงันก่อนจะทรุดลงกับพื้น ทว่า ก่อนที่เธอจะเสียหลัก ลำแขนที่แข็งแรงข้างหนึ่งก็ประคองเธอไว้เสียก่อน แขนของลีโอเนลยื่นออกไปในเวลาเดียวกับของรัม แต่ความเร็วของเขานั้นเหนือกว่ามาก ลีโอเนลดูออกง่ายๆ ว่ารัมคงคว้าตัวเธอไว้ไม่ทัน ลีโอเนลขยิบตาให้เล็กน้อยก่อนจะส่งตัวคาเอลากลับไปให้รัม แต่ชายร่างใหญ่ผู้นี้ก็กำลังจมอยู่กับความเศร้าโศกเช่นเดียวกับคนอื่นๆ จนแทบไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้เลย "มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยนะ คาเอล่า!" ลิเทียแทรกขึ้นมาทันที เธอรีบเข้าไปช่วยเช็ดน้ำตาให้คาเอล่า "พวกเราไม่มีวันโทษคุณในเรื่องที่ชั่วร้ายขนาดนี้หรอก เป็นที่ชัดเจนว่าเราแค่โชคร้ายที่ตกเป็นเป้าหมายเท่านั้นเอง" ทุกคนต่างสนับสนุนคำพูดของลิเทีย แม้แต่ทิลลี่ที่เงียบขรึมก็ยังครางตอบรับเบาๆ เป็นการยอมรับ ลีโอเนลถอนหายใจ หากจะมีใครที่ควร 'โทษ' ก็คงเป็นตัวเขาเอง คาเอล่าก็แค่เป้าหมายที่ดูสะดวกสำหรับพวกเขาไม่ต่างจากตัวเขา ทว่าลีโอเนลมีความรู้สึกว่า ไม่ว่าเขาจะเลือกเข้าสังกัดไหน ผลลัพธ์สุดท้ายก็น่าจะออกมาไม่ต่างกัน ในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ชื่อเสียงของพวกเขาจะถูกลากไปเกลือกกลั้วกับโคลนตม แต่ทรัพยากรทั้งหมดที่พวกเขาเทลงไปในผลิตภัณฑ์ก็ถือว่าสูญเปล่าเช่นกัน พวกเขาไม่มีแร่เหลืออยู่ คะแนนสะสมก็ถือว่าไร้ค่าไปแล้ว และต่อให้เกิดปาฏิหาริย์จนพวกเขาฟื้นตัวได้ ใครเล่าจะยอมซื้อของจากพวกเขา? เมื่อตระหนักได้ดังนั้น แม้จะได้รับการปลอบโยนจากทุกคน คาเอล่าก็ไม่อาจหยุดหยาดน้ำตาที่ไหลรินได้ ไหล่ของเธอสั่นสะท้าน หลายปีก่อน เธอทิ้งความปลอดภัยของหอคอยวาเลียนท์ (Valiant Hall) มาเพราะเชื่อว่าอาจารย์ของเธอไม่ได้คอยดูแลเธอ นับแต่นั้นมา ถึงแม้จะมีทักษะการต่อสู้ที่ย่ำแย่ในฐานะช่างประดิษฐ์ แต่เธอก็สามารถเข้าร่วมยอดเขาผู้กล้า (Brave Peak) และพยายามดิ้นรนกลับมา รวบรวมกลุ่มเพื่อนฝูงเพื่อเริ่มสร้างสังกัดของตัวเอง โชคร้ายที่เรื่องราวแบบนี้ไม่เคยราบรื่น ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ดูเหมือนว่าเธอจะต้องพบกับอุปสรรคขวางหน้าอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นราคาแร่ที่พุ่งสูงขึ้น การผูกขาดร้านค้า ความยากลำบากในการออกแบบสิ่งใหม่ๆ โดยขาดความรู้ที่เพียงพอ... มันเหมือนกับการปีนภูเขาลูกแล้วลูกเล่าไม่สิ้นสุด ทว่า เมื่อในที่สุดเธอก็ปีนถึงยอดเขาที่สูงที่สุด แทนที่จะพบกับแสงอาทิตย์ที่ส่องประกายและสายรุ้งหลากสี กลับกลายเป็นเหวชันที่ลึกสุดหยั่งซึ่งเธอไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีก ความทรมานและการทำงานหนักหลายปีเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอพังทลาย แต่เรื่องนี้ทำลายเธอได้อย่างราบคาบ ไอน่ากำหมัดแน่นขณะเฝ้ามองคาเอลาที่กำลังแตกสลาย เธอไม่รู้เรื่องราวของอีกฝ่าย แต่เธอยังคงสัมผัสได้ถึงเงาของสิ่งที่คุ้นเคยเมื่อมองดูเธอ มันให้ความรู้สึกราวกับว่าไอน่ากำลังมองดูจุดจบที่เป็นไปได้ของตัวเธอเอง จักรวาลมิติเป็นโลกที่โหดร้าย การทำงานหนักไม่ได้การันตีว่าคุณจะประสบความสำเร็จ ผู้ที่ประสบความสำเร็จมักชอบคิดว่าพวกเขามาถึงจุดนี้ได้เพียงเพราะพวกเขาพยายามและเสียสละมากกว่าคนอื่น แต่สิ่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับมุมมองที่สวยหรูของคนรวยและพวกมีอภิสิทธิ์ การทำงานหนักไม่ได้การันตีอะไรให้คุณ การเสียสละก็ไม่ได้การันตีอะไรให้คุณ เป็นเวลานานที่ลีโอเนลยืนนิ่งและไม่พูดอะไร เขาอดแขนไว้หน้าอก ปล่อยให้กลุ่มคนเหล่านั้นปลอบประโลมกันเอง การได้เห็นพวกเขาคอยสนับสนุนผู้นำในยามที่ยากลำบากทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้น แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้วคงไม่มีใครดูออก ลีโอเนลเฝ้ามองทุกอย่างโดยไร้อารมณ์ตั้งแต่ต้นจนจบราวกับกำลังสลักช่วงเวลานี้ไว้ในจิตใจ ทุกหยาดน้ำตา ทุกอาการสั่นไหว ทุกเสียงสะอื้น... เขาจดจำมันไว้ทั้งหมด ในที่สุด คาเอล่าก็สะอื้นจนเริ่มกลับมาหายใจได้อย่างเป็นจังหวะ เธอรู้สึกอับอายกับการกระทำของตัวเองเป็นอย่างมาก แผนของเธอคือการกล่าวขอโทษแล้วพยายามหาทางเลือกในอนาคตให้ทุกคน โดยที่น่าจะไม่มีตัวเธอเองอยู่ในนั้น แต่แทนที่จะทำสำเร็จ เธอกลับทำตัวงุ่มง่ามไร้ความสามารถ เธอหันไปมองลีโอเนลด้วยความรู้สึกละอายใจ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นเพียงเสาหลักที่มั่นคง ยืนหยัดอยู่ตรงนั้นราวกับว่าโลกทั้งใบไม่สามารถส่งผลกระทบอะไรต่อเขาได้แม้แต่น้อย ทันใดนั้นลีโอเนลก็ยิ้มออกมา แต่ดูเหมือนมันจะห่างเหิน ราวกับเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบโต้มากกว่าจะเป็นการแสดงอารมณ์ที่แท้จริงของเขา "ในเมื่อระบายมันออกมาหมดแล้ว..." ลีโอเนลกล่าวอย่างช้าๆ "เจ้าอยากเห็นภูเขาหัวใจผู้กล้า (Valiant Heart Mountain) เต้นระบำอยู่บนฝ่ามือของเจ้าไหม?"