Chapter 686 - แหวน ไอน่าหันหลังกลับจากศพโดยไม่ได้พยายามจะปกปิดมันแต่อย่างใด เธอกลับเดินเข้าไปเขย่าตัวฮอลลิสให้ตื่นขึ้นแทน ถึงแม้เธอจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับการฆ่าคน แต่เธอก็รู้ดีว่าต่อให้เป็นในสภาวะปัจจุบัน ภูเขาหัวใจผู้กล้าก็ยังมีกฎห้ามสังหารเพื่อนนักศึกษาอยู่ ในเมื่อเธอยังจำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากฮอลลิสและไม่อาจฆ่าเขาปิดปากได้ การไม่ให้เขาเห็นอะไรเลยจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เพื่อไม่ให้ข้อมูลนี้ถูกนำมาใช้เล่นงานเลโอเนลในอนาคต ไอน่าตระหนักดีว่าตัวเธอคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเลโอเนลในสถานที่แห่งนี้ หากลองคิดดูให้ดี บางทีวิธีที่เลโอเนลจัดการกับปัญหาต่างๆ มาจนถึงตอนนี้อาจจะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงหากไม่มีเธออยู่ด้วย และพวกเขาก็อาจจะไม่ถูกต้อนจนมุมแบบนี้ ถ้าเลโอเนลได้ยินความคิดของไอน่า เขาคงหัวเราะออกมา เขาโชคร้ายกับเรื่ององค์กรต่างๆ มาโดยตลอด ในมุมมองของเขา เรื่องพวกนี้คงเกิดขึ้นไม่ว่าเธอจะอยู่ที่นี่หรือไม่ก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว ตอนที่เขาผจญภัยร่วมกับกองพันนักล่าหรือที่คาเมลอต เธอก็ไม่ได้อยู่กับเขาด้วยซ้ำ โชคยังดีที่ตอนนี้คาเมลอตกลายเป็นพันธมิตรที่ดีของเลโอเนลไปแล้ว แต่กองพันนักล่ายังคงอยู่ในพื้นที่สีเทา แม้แต่เลโอเนลเองก็ยังไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะเป็นมิตรสหายหรือศัตรูกับหัวใจผู้กล้ากันแน่ บางครั้ง เลโอเนลก็รู้สึกว่าความขัดแย้งของเขากับองค์กรต่างๆ นั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อคนที่มีพรสวรรค์เช่นเขาเข้าร่วมองค์กรโดยดูเหมือนจะมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ โดยไม่มีรากฐานเดียวกับเหล่านักเรียนอัจฉริยะที่องค์กรฟูมฟักมาเอง บางทีการมีอยู่ของเขาอาจกลายเป็นประเด็นขัดแย้งเสียเอง “... หืม? ... อ่า!” ฮอลลิสสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขารู้สึกเหมือนลำคอถูกบีบอัด พยายามจะสูดหายใจแต่กลับทำได้เพียงครึ่งเดียวของปกติ การเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตาย เขาเหลือบมองลงไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพบว่าเป็นหญิงสาวร่างเล็กที่ตัวเตี้ยกว่าเขาครึ่งช่วงหัวเป็นคนจับคอเขาเอาไว้แบบนี้ การที่เธอเป็นเพียงนักศึกษาปีหนึ่งยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้ามากขึ้นไปอีก ทว่าฮอลลิสไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกลืนความภูมิใจของตัวเองลงไป ไอน่าใช้ประโยคเพียงประโยคเดียวก็ทำให้เขาทิ้งความคิดที่จะตุกติกไปจนหมดสิ้น “ฉันหวังว่าคุณคงจำได้นะว่าพวกโอริกซ์กำลังตามล่าเราอยู่ตอนนี้ ดังนั้นถ้าคุณไม่นำทางให้ดี ฉันรับประกันได้เลยว่าคุณจะเป็นคนแรกที่ต้องตาย” หากไอน่าใช้อุบายตื้นๆ เพื่อสยบฮอลลิส เขาอาจจะยังคิดหาทางตุกติกเพื่อหลบหนี แต่ความหนาวเหน็บที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังทุกครั้งที่เขานึกถึงขวานเปื้อนเลือดเล่มนั้น ทำให้เขาทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งอย่างว่าง่าย ไอน่าใช้เวลาเพียงครู่เดียวในการตามเหล่านักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังวิ่งไปตามอุโมงค์อย่างไร้จุดหมาย เธอส่ายหน้าก่อนจะตะโกนบอกให้ทุกคนตามเธอมา ส่วนพวกที่เดินเข้าอุโมงค์ผิดทางและจะต้องย้อนกลับมานั้น เธอปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา หากพวกเขาเร็วพอ ก็อาจจะยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับไอน่า เธอไม่ได้มั่นใจในแผนของเลโอเนลร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สิ่งที่เธอรู้คือตราบใดที่พวกเขารอดไปได้สักครึ่งหนึ่งก็ถือว่าใช้ได้แล้ว เธอจะไม่เสียเวลาไปช่วยพวกกลับกลอกพวกนั้นหรอก ... เลโอเนลพุ่งตัวไปตามอุโมงค์ แม้จะเห็นเส้นทางแยกย่อยมากมาย แต่เขากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวว่าจะเลือกไปทางไหน ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขาก็หยุดกะทันหันแล้วถอนหายใจ ‘เธอจงใจทิ้งสิ่งนี้ไว้สินะ?’ เลโอเนลส่ายหัว เขายื่นฝ่ามือออกไปแล้วปล่อยเปลวเพลิงลงไปที่พื้น เผาศพของรุ่นพี่ลูจนกลายเป็นเถ้าถ่าน หลังจากสร้างแกนกลางนักเวทขึ้นมา พลังธาตุทั้งหมดของเลโอเนลก็หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา ผลพลอยได้ที่น่าพึงพอใจคือธาตุไฟที่เลโอเนลใช้สามารถแทรกซึมลักษณะของพลังดาวสีชาดออกมาได้เล็กน้อย การจะเผาร่างของสิ่งมีชีวิตมิติที่สี่ให้กลายเป็นเถ้าถ่านเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางทำได้ในอดีตหากไม่ใช้พลังดาวสีชาด แต่ในตอนนี้ มันเป็นเพียงการสะบัดมือเบาๆ เท่านั้น หากแกนกลางนักเวทของเลโอเนลพัฒนาไปไกลกว่านี้ และร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นภาชนะสำหรับเปลวเพลิงที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น เขาอาจจะสามารถใช้โหนดพลังโดยกำเนิดได้ก่อนเวลาอันควร... ‘หืม?’ เลโอเนลกำลังจะเดินจากไป แต่เขากลับสังเกตเห็นแหวนวงหนึ่งวางอยู่บนพื้น จากตำแหน่งที่มันตก เขาอนุมานได้ว่ามันน่าจะห้อยอยู่ที่คอของรุ่นพี่ลู ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เครื่องประดับที่ทำจากโลหะชั้นดีจะรอดพ้นจากการถูกเผา แต่เลโอเนลจงใจใส่พลังลงไปในเปลวเพลิงมากพอที่จะทำให้เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ แม้จะเป็นสมบัติระดับ 6 ก็ควรจะถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น แม้ว่าจะไม่ถึงขั้นกลายเป็นเถ้าถ่านก็ตาม เลโอเนลก้มลงเก็บแหวนขึ้นมาแล้วหมุนวนไปมาระหว่างนิ้ว น่าประหลาดใจที่มันดูไม่ใช่แหวนมิติ อย่างน้อยการตรวจสอบของเลโอเนลก็ไม่พบพื้นที่ลับภายในนั้นเลย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่การมองเห็นภายในของเขาสัมผัสได้ คือรอยสลักเล็กๆ นับไม่ถ้วนที่ดวงตาหรือการสัมผัสของเขาไม่สามารถรับรู้ได้ ทันทีที่เลโอเนลสังเกตเห็นเรื่องนี้ เขาก็นึกถึงห้องใต้ดินของตัวเอง พ่อของเขาเคยสลักรอยเล็กๆ แบบนี้ไว้ที่ลูกบิดประตูเพื่อเป็นการทดสอบก่อนที่เขาจะเข้าไป นี่เป็นครั้งที่สองที่เลโอเนลได้เห็นวิธีการแบบนี้... มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญงั้นหรือ? หรือว่าแหวนวงนี้อยู่ในระดับเดียวกับสิ่งที่พ่อของเขาสนใจกันแน่? เลโอเนลตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องถามพจนานุกรมเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ในตอนนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่ารุ่นพี่ลูคนนี้จะมีของน่าสนใจขนาดนี้ติดตัวมาด้วย ... ในขณะนั้นเอง การเผชิญหน้ากันที่เหล่ารุ่นพี่พยายามหลีกเลี่ยงก็ได้เกิดขึ้นจริง ไอน่าืนอยู่โดยมีฮอลลิสที่หมดสติพาดอยู่ที่แขนข้างหนึ่ง และถือขวานไว้อีกข้างหนึ่ง ด้านหลังของเธอมีเหล่านักศึกษาปีหนึ่งกว่า 20 คน และจำนวนนั้นก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง อีกด้านหนึ่ง เหล่ารุ่นพี่ที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปต่างก็ยืนประจันหน้ากัน แต่จำนวนของพวกเขาก็ไม่น้อยเช่นกัน สี่คนที่เฝ้าทางเข้าถ้ำเป็นเพียงแค่ส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น ภายในอุโมงค์ขุดเหมืองเองก็มีจำนวนเกือบ 30 คน และนั่นยังไม่รวมถึงจาลิส, เฮนอริน และบัลธอร์นที่ดูเหมือนจะเพิ่งฟื้นตัวขึ้นมา ในช่วงจังหวะการเผชิญหน้านี้นี่เองที่เลโอเนลตามมาสมทบ การปรากฏตัวของเขาทำให้สีหน้าของเหล่ารุ่นพี่ดูแย่ลงไปอีก ในขณะที่เหล่านักศึกษาปีหนึ่งกลับรู้สึกตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง