บทที่ 2053 ท่านจำฉันไม่ได้งั้นหรือ? เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ความทรงจำมากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิดของเอเมรี่ พาย้อนกลับไปสู่ฉากเหตุการณ์ที่แจ่มชัดในอดีต มันเป็นยามบ่ายที่เงียบสงบ อากาศอบอวลไปด้วยเสียงใบไม้ไหวแผ่วเบาและสัมผัสอ่อนโยนจากสายลมที่พัดผ่าน พร้อมด้วยไออุ่นจากแสงอาทิตย์ เอเมรี่ไม่สามารถเปล่งคำพูดใดออกมาได้ เขานอนนิ่งอยู่บนเก้าอี้ที่เอนตัวลง ทันใดนั้น เขาก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อมีมือเล็กๆ หยิกเข้าที่ร่างกายของเขา "ท่านลุง เจ็บไหมคะ? ท่าน... ตายหรือเปล่า?" เสียงใสไร้เดียงสาของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้น เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เด็กหญิงผมสีเงินก็ปีนขึ้นมาบนตักของเอเมรี่และเริ่มเล่นกับเส้นผมของเขา โดยไม่สนใจสภาพของเขาแม้แต่น้อย ทันใดนั้น เสียงอันทรงพลังก็ขัดจังหวะการหยอกล้อของทั้งคู่ "เจ้าทำอะไรน่ะ!? ลงมาเดี๋ยวนี้! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจนั้นเป็นของบุคคลที่เขารักสุดหัวใจ เด็กหญิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะโต้กลับว่า "หนูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ท่านป้า" ความดื้อรั้นปรากฏชัดบนสีหน้าของเธอ ภาพความทรงจำนี้ทำให้ใบหน้าหนึ่งผุดขึ้นมา มันช่างคล้ายคลึงกับเด็กหญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้เหลือเกิน ชื่อของเธอผุดขึ้นในใจราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมากับสายลม "ชินตะ... เธอคือชินตะใช่ไหม?" เอเมรี่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความประหลาดใจและการตระหนักรู้ เมื่อได้ยินว่าเขารู้จักตน หัวใจของชินตะก็เต้นรัวด้วยความหวังว่าเขาจะจดจำเธอได้ แต่คำพูดถัดมาของเขากลับทำให้ความคาดหวังของเธอพังทลายลง "ใช่ เธอคือชินตะ... ลูกสาวของวิสล่า อูโรโบรอส" คำพูดของเอเมรี่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยเลย ชินตะรู้สึกตกตะลึง ความคิดนับพันวนเวียนอยู่ในหัว 'เขาไม่รู้เหรอ? เขาถูกปิดหูปิดตามาตลอดเหมือนกับฉันงั้นเหรอ...? ทำไมเขาถึงไม่รู้? หรือว่าเขาแกล้งทำเป็นไม่รู้กันนะ?' คำถามมากมายรุมเร้าเข้ามาในจิตสำนึก แต่ละข้อช่างน่าสับสนเกินกว่าจะหาคำตอบ เธอปรารถนาที่จะระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา แต่เธอกลับไม่มีความกล้าพอที่จะทำเช่นนั้น มันคือความผิดหวัง? ความโกรธ? หรืออาจเป็นเพียงความกลัวว่าเขาจะมองเธออย่างไร? เขาจะยอมรับในตัวตนที่แท้จริงของเธอหรือไม่? ความกลัวเป็นฝ่ายชนะ มันเกาะกุมใจเธอไว้อย่างแน่นหนาจนทำให้ร่างกายสั่นเทา ก่อนที่เธอจะตอบกลับในที่สุด "ใช่ค่ะ... ฉันคือชินตะ... ท่านลุง" น้ำหนักของคำว่า 'ท่านลุง' ในคำสุดท้ายนั้นหนักอึ้งเหลือเกินในความรู้สึกของเธอ จิ๊กซอว์ในใจของเอเมรี่เข้าที่เข้าทาง ในที่สุดเขาก็เข้าใจเหตุผลว่าทำไมชินตะถึงดูคุ้นหน้าคุ้นตานัก เธอเป็นหลานสาวของ 'นาง' แม้จะจำได้แล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ ทว่าเหตุผลในหัวของเขาก็รีบหาคำอธิบายมาเติมเต็มช่องว่างนั้น "สงสัยฉันคงแค่... คิดถึงนางมากเกินไป" เขาครุ่นคิด พยายามหาเหตุผลให้กับความวุ่นวายทางอารมณ์ที่เกิดขึ้น เมฆหมอกแห่งความลึกลับดูเหมือนจะจางหายไป และชิ้นส่วนปริศนาก็เริ่มประกอบเข้าด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างถ่องแท้ เอเมรี่ก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง "เธอมาโดยใช้ตัวตนอื่น... เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใย ชินตะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความกังวลก่อนจะตอบกลับว่า "มันเป็นเรื่องของ... เรื่องของตระกูลค่ะ" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ น้ำหนักของคำพูดเหล่านั้นดูเหมือนจะบั่นทอนจิตใจของเธอให้จมดิ่งลง "อ้อ... ฉันเข้าใจแล้ว" เอเมรี่สัมผัสได้ถึงภาระหนักอึ้งที่ทับถมอยู่ในใจของชินตะ และเขารู้ดีว่านั่นเป็นปัญหาที่เธอไม่สามารถเปิดเผยออกมาได้ง่ายๆ กระนั้น เขาก็ยังรู้สึกว่าต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ อยากจะทำอะไรสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เพื่อให้เธอรู้สึกเบาใจขึ้น "ไม่ว่าเธอจะเจอปัญหาอะไร... ฉันช่วยเธอได้นะ" เอเมรี่เสนอด้วยความมุ่งมั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงใจ คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะทำให้สภาวะอารมณ์ของชินตะเปลี่ยนไปกะทันหัน มันยิ่งซ้ำเติมพายุอารมณ์ที่ถาโถมอยู่ในใจเธอ "ช่วยฉันงั้นเหรอ? ท่านจะช่วยอะไรฉันได้... ขนาดฉันยืนอยู่ตรงนี้ท่านยังจำไม่ได้เลย..." ข้อเสนอของเอเมรี่ฟังดูจอมปลอมสำหรับเธอ มันรู้สึกเหมือนเป็นคำสัญญาที่ว่างเปล่า ก่อให้เกิดความขมขื่นและสงสัย "เขาเคยทำแบบนี้กับแม่ของฉันหรือเปล่านะ? ให้คำมั่นสัญญาแบบนั้นน่ะ?" เธอตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ขณะที่ความคิดเต็มไปด้วยคำถามที่ไร้คำตอบและความทรงจำอันเจ็บปวด ด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไปกะทันหัน เธอจึงตอบกลับว่า "ไม่ค่ะ ท่านช่วยฉันไม่ได้หรอก ท่าน" อีกครั้งที่เธอเรียกเขาว่า "ท่าน" สิ่งนั้นยิ่งเพิ่มความสับสนและขัดแย้งในใจของเอเมรี่ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ วิสล่า พ่อของชินตะ เกลียดชังเขาเข้าไส้ ส่วนย่าของเธอก็เว้นระยะห่างจากเขาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าชินตะกำลังเผชิญกับการต่อสู้ภายในใจบางอย่าง ซึ่งอาจเกิดจากความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนภายในครอบครัวของเธอเอง ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมทั้งสอง อากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่ไม่มีใครเอ่ยถึง แม้กระทั่งน้ำชาที่เย็นชืดไปแล้ว แต่ทั้งคู่กลับไม่มีใครเต็มใจที่จะทำลายความเงียบอันอึดอัดนี้ ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองไม่ได้รอดพ้นสายตาของเหล่าผู้ฝึกตนคนอื่น แม้พวกเขาจะไม่ได้ยินบทสนทนาก็ตาม เสียงซุบซิบดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนที่ต่างหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกเขากำลังคุยอะไรกันน่ะ?" "นางถึงกับร้องไห้เลยไม่ใช่เหรอ...? ท่านอาจารย์นี่มีความสามารถในการสั่นคลอนหัวใจคนจริงๆ เขาคือผู้เชี่ยวชาญตัวจริง!" อย่างไรก็ตาม การคาดเดาของพวกเขาต้องหยุดชะงักลงเมื่อกลุ่มบุคคลปริศนาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโถง ในตอนแรก ดาโม่เข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นผู้มาใหม่ แต่ความคิดนั้นก็ถูกแก้ไขอย่างรวดเร็ว ผู้มาใหม่แต่ละคนแผ่รังสีแห่งพลังออกมา นำโดยจอมเวทระดับพระจันทร์เต็มดวงพร้อมด้วยลูกศิษย์อีกห้าคน จอมเวทผู้นั้นกวาดสายตามองเหล่าผู้ฝึกตนด้วยความดูแคลน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "หึ... นั่งเล่นกันอยู่ได้ในเวลาแบบนี้... ช่างน่าสมเพชจริงๆ" เขาเยาะเย้ย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า ลูกศิษย์คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า "ไปบอกอาจารย์ของพวกเจ้าให้ออกมาพบอาจารย์แอสเพนเดี๋ยวนี้" คำพูดของเขาเต็มไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่ออาชาก้าก้าวออกมาเพื่อต้อนรับแขกอย่างสุภาพ พวกเขากลับปฏิเสธที่จะคุยกับเขาอย่างแข็งกร้าว โดยยืนกรานที่จะพบกับอาจารย์ใหญ่เท่านั้น การปรากฏตัวของพวกเขาทลายความเงียบงันที่เปราะบางระหว่างเอเมรี่และชินตะลงทันที เอเมรี่รู้สึกรำคาญใจอย่างยิ่งกับการถูกขัดจังหวะ ความคิดของเขาเริ่มมืดมนจนอยากจะโยนคนพวกนี้เข้าไปในหลุมดำของเขาทันที แต่ก่อนที่เขาจะทำตามสัญชาตญาณนั้น ชินตะก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง "ดูเหมือนท่านจะมีปัญหาของท่านนะ ท่าน ฉันจะไม่รบกวนเวลาของท่านอีกต่อไป" เธอประกาศ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสง่างามที่ยอมรับในสถานการณ์ เธอโค้งคำนับด้วยความเคารพแล้วกล่าวเสริมว่า "ขอบคุณสำหรับน้ำชานะคะ มันเป็นช่วงเวลาที่น่ารื่นรมย์มาก" ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม เอเมรี่รู้สึกโล่งใจที่เห็นว่าชินตะไม่ได้จากไปในทันที แต่เธอยังคงยืนดูสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เมื่อเขาเดินเข้าไปหาคนกลุ่มนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับจอมเวทระดับพระจันทร์เต็มดวง และเขาก็ได้สะท้อนความสุภาพแบบเดียวกันกับที่อีกฝ่ายแสดงออก "ข้าคืออาจารย์เอเมรี่ พวกเจ้าต้องการอะไร?!"