Chapter 208: ความท้าทายนี้เกิดข้อผิดพลาดในระบบหรือเปล่า? “ฉันแพ้แล้ว” เมโลดิน่าพึมพำ เสียงของเธอเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน เธอภาคภูมิใจมาตลอดหลายปีกับการเป็นเจ้าของตำแหน่งปรมาจารย์แห่งบททดสอบ Battle Choir ที่ไร้ผู้ต่อต้าน ทว่าในตอนนี้ เมื่อได้เผชิญหน้ากับอเล็กซ์ เธอก็ได้เรียนรู้บทเรียนอันเจ็บปวดอย่างหนึ่ง… ในยามที่ต้องเผชิญกับความเพี้ยนระดับสูงสุดและการขาดความตระหนักรู้ในตัวเองโดยสิ้นเชิง เพลง เสียงร้อง หรือทักษะใดๆ ไม่ว่าจะไพเราะราวกับเสียงจากสวรรค์เพียงใด ก็ล้วนไร้ความหมายทั้งสิ้น! อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่เธอเชื่อมั่นมาตลอด จนกระทั่งได้ต่อสู้กับเขาโดยตรงในรอบที่สอง ในตอนนั้นอเล็กซ์ไม่ได้ร้องเพลงหรือเต้นรำแต่อย่างใด สิ่งที่เขาทำมีเพียงการตีกลองเพื่อสนับสนุนราชินีของเขาในขณะที่เธอขับร้องเพลงธีมของ Endless Leveling Online น่าประหลาดใจที่ภูตสาวผมม่วงไม่ได้รู้สึกหดหู่ใจนักหลังจากพ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มเป็นครั้งที่สอง ทำไมน่ะหรือ? เพราะเธอได้สัมผัสถึงแก่นแท้ที่แท้จริงของ Battle Choir ในระหว่างการต่อสู้ครั้งที่สองนั้น อีกทั้งยังถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เผชิญหน้ากับเหล่าทวยเทพแห่งโลก ผู้เป็นตัวแทนของไพ่ทาโรต์เมเจอร์อาร์คานาทั้งยี่สิบสองใบ แม้จะพ่ายแพ้ แต่นี่ก็ยังเป็นการต่อสู้ที่เธอสามารถพูดถึงมันได้อย่างภาคภูมิใจต่อหน้าใครก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว นอกเหนือจากเธอ ยังจะมีภูตตนไหนอีกที่ได้รับเกียรติให้สู้ตายกับเหล่าทวยเทพแห่งโลกของพวกตนได้? แม้แต่ภูตทั้งห้าตนยังอดไม่ได้ที่จะมองเมโลดิน่าด้วยความภาคภูมิใจ ถึงแม้พวกเธอจะไม่ถูกกัน แต่เธอก็ยังเป็นภูตที่เป็นตัวแทนเผ่าพันธุ์ของพวกเธอในการต่อสู้ระดับตำนานครั้งนั้น จากนั้นเมโลดิน่าก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มผู้เข้ามาท้าทายเธอคุกเข่าลงและยื่นมือออกมาเพื่อขอจับมือ “ขอบคุณครับ” อเล็กซ์กล่าว “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ต่อสู้ในรูปแบบนี้ และผมบอกได้อย่างมั่นใจที่สุดเลยว่า มันคือสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต” “บางการต่อสู้ถูกตัดสินด้วยพละกำลัง บางการต่อสู้ตัดสินด้วยเสียง แต่การต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดน่ะหรือ? มันถูกตัดสินด้วยจิตวิญญาณ และคุณมีสิ่งนั้นอยู่ในทุกตัวโน้ต” “บอกตามตรง ผมเชื่อว่าโลกนี้ต้องการการต่อสู้แบบนี้มากกว่านี้ ที่ซึ่งทั้งสองฝ่ายเดินจากไปพร้อมกับความแข็งแกร่ง ความภาคภูมิใจ และความกึกก้องที่มากขึ้น คุณทำให้สิ่งนั้นเป็นจริงได้ นี่คือ Battle Choir ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ” เมโลดิน่ารู้สึกได้ถึงน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในดวงตา แต่แทนที่จะก้มหน้าเหมือนนักรบผู้พ่ายแพ้ เธอกลับยิ้มและยื่นมือไปจับกับอเล็กซ์ในขณะที่น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม คณะประสานเสียงแฟนธอมมองไปยังนายหญิงของตนแล้วปรบมือให้อย่างมีความสุข เพราะพวกเขาก็รู้สึกเช่นกันว่าเป็นเกียรติที่ได้ต่อสู้เคียงข้างเธอ “ขอบคุณเช่นกันค่ะ” เมโลดิน่าตอบ “ฉันไม่เคยรู้สึกมีชีวิตชีวาขนาดนี้มาก่อนจนกระทั่งการต่อสู้ครั้งนี้ มันเป็น… สิ่งที่ฉันจะจดจำไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต” ทันใดนั้น เสาสีสันสดใสทั้งห้าต้นก็ปรากฏขึ้นบนอัฒจันทร์ โด, เร, มี, ฟา, และ ซอล ปรากฏตัวขึ้นและร่วมแสดงความยินดีกับอเล็กซ์และเมโลดิน่าสำหรับการต่อสู้ที่น่าทึ่ง “สมกับที่เป็นราชาแห่งการร้องเพลงของพวกเรา!” โดตบไหล่อเล็กซ์เบาๆ “ฉันเชื่อมั่นมาตลอดตั้งแต่ต้นว่านายทำได้” “เมโลดิน่า ฉันไม่ชอบขี้หน้าเธอหรอกนะ” ซอลกล่าว “พวกเราส่งชายหนุ่มคนนี้มาที่นี่เพื่อดัดนิสัยเธอโดยเฉพาะ และบอกตามตรง พวกเราสนุกกับครึ่งแรกมาก สีหน้าสิ้นหวังของเธอมันบันเทิงดีจริงๆ” ภูตสาวผมฟ้าใช้กลางนิ้วดันแว่นของเธอขึ้นก่อนจะพูดต่อ “แต่ในครึ่งหลัง เธอไม่ได้สู้เพื่อตัวเองอย่างเดียว เมโลดิน่า เธอร้องเพลงเพื่อเผ่าพันธุ์ของเธอ และทุกตัวโน้ตที่ก้องกังวานนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของเหล่าภูต การต่อสู้ครั้งนั้นเหนือกว่าดนตรีทั่วไป เธอสร้างประวัติศาสตร์แล้ว” มีพยักหน้า “ใช่แล้ว แม้เราอาจจะมีความเห็นต่างกันในแง่ที่ว่าพวกเราไม่ใช่พวกนางร้ายน่ารำคาญเหมือนเธอ แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เป็นสักขีพยานในการต่อสู้ของเธอ มันช่างเป็นตำนานเสียจนอาจไม่มีวันเกิดขึ้นอีกในอนาคต” “การต่อสู้กับทวยเทพแห่งโลก และมีภูตที่สู้จนหยดสุดท้าย!” ฟาปรบมือ “ไม่ต้องห่วงนะ! พวกเราบันทึกภาพไว้หมดแล้ว! ภูตทุกตนในโลกสมควรได้รับรู้เรื่องนี้! พวกเขาควรได้เห็นมัน!” เมโลดิน่ารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหน้าอก เหมือนอย่างที่ภูตทั้งห้าบอก พวกเธอไม่ได้ถูกกันจริงๆ แต่เธอก็ได้ทำสิ่งที่ภูตทุกตนภูมิใจได้สำเร็จ และมันทำให้เธอมีความสุขมาก “พวกเธอ… ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ” เมโลดิน่ากล่าวพร้อมกับเอื้อมไปกอดภูตทั้งห้า ซึ่งพวกเธอก็กอดตอบเช่นกัน อเล็กซ์มองภาพเหตุการณ์นั้นด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่าเขาเป็นผู้ประสานรอยร้าวและไกล่เกลี่ยความเข้าใจผิดจนทำให้ภูตทั้งหลายกลับมาคืนดีกันได้สำเร็จ แต่เขาหารู้ไม่ว่าในขณะที่ภูตทั้งหกกำลังกอดกันอยู่นั้น ภูตสาวผมฟ้า ซอล ได้กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเมโลดิน่า “ในเมื่ออเล็กซ์จบภารกิจกับ Battle Choir แล้ว เธออยากไปร่วมดูเขาพยายามผ่านบททดสอบทางดนตรีอื่นๆ กับพวกเราไหมล่ะ?” ซอลถาม ตอนแรกเมโลดิน่าขมวดคิ้ว หลังจากที่ได้สู้กับอเล็กซ์ เธอไม่กังขาเลยแม้แต่น้อยว่าภูตตนอื่นๆ ที่รับหน้าที่เป็นกรรมการในบททดสอบอื่นจะต้องได้รับความเจ็บปวดแน่นอน แต่ความขมวดคิ้วนั้นอยู่ได้ไม่นาน ก็ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ “ตกลง” เมโลดิน่าตอบ “ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย ฉันคิดว่าฉันน่าจะเริ่มชอบการได้เห็นคนอื่นทรมานบ้างเหมือนกัน” ภูตทั้งหกยิ้มอย่างชั่วร้ายและหัวเราะออกมาพร้อมกัน จากนั้นพวกเธอก็ขอให้อเล็กซ์ไปท้าทายภูตตนอื่นๆ ต่อ ซึ่งชายหนุ่มก็ตอบตกลงอย่างยินดีตามคาด แต่ก่อนหน้านั้น มีประกาศอีกฉบับดังขึ้นภายในห้องฝึกซ้อมที่เจ็ด ——— [การท้าทายจัดอันดับ Battle Choir] [อันดับหนึ่ง: อเล็กซ์ สตราทอส] [สังกัด: ประธานชมรม Endless Horizon] [คะแนน: 9,999,999 คะแนน] ——— เมื่อเหล่านักเรียนได้ยินและเห็นผลลัพธ์ของการท้าทาย ทุกคนต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง “ก-เกือบสิบล้าน?!” หญิงสาวคนหนึ่งอุทานออกมา “เป็นไปได้ยังไงกัน!” “ใครจะไปทำลายสถิตินี้ได้?” ชายหนุ่มคนหนึ่งขมวดคิ้ว “ความท้าทายนี้เกิดข้อผิดพลาดในระบบหรือเปล่า? มันบั๊กหรือเปล่าเนี่ย?” “อเล็กซ์ สตราทอส?” เด็กปีหนึ่งหน้าตาน่ารักคนหนึ่งพึมพำ “ใช่คนที่เดินไปไหนมาไหนพร้อมกับก้อนแป้งสีขาวเล็กๆ บนหัวหรือเปล่า?” อเล็กซ์ค่อนข้างโด่งดังในหมู่เด็กปีหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อเหลา แต่เป็นเพราะเจ้าดิมดิมที่อยู่ติดตัวเขาเสมอ [หมายเหตุผู้แปล: เมื่อต้องเผชิญกับความน่ารักระดับสูงสุด ความหล่อเหลาก็แทบไม่มีค่าให้กล่าวถึง] ก้อนแป้งสีขาวตัวน้อยนั้นคือความน่ารักในรูปแบบที่มีชีวิต และสาวๆ หลายคนต่างก็ปรารถนาที่จะหยิกแก้มกลมๆ นุ่มนิ่มของมัน ด้วยเหตุนี้ พวกเธอจึงเริ่มสังเกตเห็นอเล็กซ์ ทว่าไม่นานพวกเธอก็พบว่าเจ้าของสถิติคนใหม่นี้ก็คือคนคนเดียวกับที่มีสมาชิกชมรมเริ่มสร้างชื่อเสียงตามห้องฝึกซ้อมต่างๆ “ราชาแห่งการร้องเพลงและแชมป์ Battle Choir? หมอนี่มันบ้าไปแล้ว!” “เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันอยากฟังเขาร้องเพลงสักครั้งจัง” “คือแบบว่า ถ้าเขาเป็นได้ทั้งราชาแห่งการร้องเพลงและทำคะแนนได้มหาศาลใน Battle Choir แบบนี้ ไม่ได้แปลว่าเขามีเสียงระดับเทพเลยเหรอ?” ในขณะที่ทุกคนเริ่มพูดถึงอเล็กซ์ ชายหนุ่มก็ได้เดินหน้าไปท้าทายในบททดสอบที่สามเรียบร้อยแล้ว ซึ่งทำให้ภูตทั้งหกที่คอยเฝ้าดูเขารวมตัวกันหัวเราะราวกับแม่มดน้อยที่กำลังสนุกสนานกับการได้เห็นคนในเผ่าพันธุ์เดียวกันต้องทนทุกข์ทรมาน