Chapter 2077 Silvermist แบล็กฟรอสต์เดินทางกลับมาถึงกิลด์หลังจากปล่อยให้อเล็กซ์กลับไปที่ร้านของเขา ตลอดทางที่กลับมา เขายังคงไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น การประลองซึ่งเดิมทีควรจะเป็นเพียงวิธีรักษาทางรอดของร้าน กลับกลายเป็นการเดิมพันเพื่อขออนุมัติสอบเป็นนักปรุงโอสถอมตะระดับสูงสุดไปเสียได้ แบล็กฟรอสต์ไม่ทันตั้งตัวกับการพลิกผันครั้งนี้เลย ‘น่าสงสารเหยียนเว่ย’ เขาคิดในใจ เขาไม่ได้กังวลเรื่องอเล็กซ์แม้แต่น้อย การเป็นศิษย์ของนิกายไหมสีครามย่อมมั่นใจได้ว่าอเล็กซ์จะต้องไม่เป็นอะไร และคนงานคนอื่นๆ ในร้านของอเล็กซ์ก็แค่ย้ายไปทำงานที่ร้านอื่นหรือมาเข้ากิลด์แทนได้ แต่หวังเหยียนเว่ยจะเป็นคนเดียวที่ตกเป็นเหยื่อหากอเล็กซ์พ่ายแพ้ ให้ตายสิ ต่อให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจนอเล็กซ์ชนะ ก็ไม่มีอะไรการันตีได้เลยว่าร้านของพวกเขาจะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ ‘เด็กโง่เอ๊ย’ เขาคิดพลางถอนหายใจ เขามาถึงกิลด์และตั้งใจจะไปพบอีกสองคนที่เหลือ เนื่องจากบทสนทนาก่อนหน้านี้ถูกตัดจบลงอย่างกะทันหัน เขาจึงอยากจะไปขอโทษเรื่องนั้น เขาเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป ซิลเวอร์มิสต์ ชายร่างสูงใหญ่บึกบึน กำลังนั่งหลับตาอยู่บนเตียง ส่วนกริมไซต์นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆ กำลังทรงตัวปราณหอกอันเดียวไว้บนปลายนิ้วชี้ มันหายวับไปทันทีที่เขาเห็นแบล็กฟรอสต์เดินเข้ามา “ต้องขออภัยที่ทำให้พวกคุณต้องออกไปก่อนหน้านี้นะครับ” เขากล่าว “พวกคุณสองคนตัดสินใจได้หรือยังว่าจะเดินทางออกไปเมื่อไหร่?” กริมไซต์ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หันตาข้างเดียวไปมองชายที่นั่งอยู่บนเตียง ซิลเวอร์มิสต์ลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเรายังไม่พบสิ่งที่ตามหา เราจึงตัดสินใจว่าจะไปตรวจสอบที่ทวีปหญ้าฤดูใบไม้ผลิก่อน เราจะไปที่นั่นแล้วค่อยต่อไปยังทวีปเหล็กกุหลาบเพื่อสำรวจดู หวังว่าในตอนที่สโนว์ลีฟกลับมาจากสุสานสังหารเทพ เราคงจะเจอสิ่งที่กำลังตามหาอยู่” “อย่างนั้นหรือครับ” แบล็กฟรอสต์กล่าว “พวกคุณจะออกเดินทางทันทีเลยหรือว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักพัก?” “ฉันคิดว่าเราจะออกเดินทางเลย” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “ฉันไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว” “งั้นก็อยู่ต่อจนกว่าการประลองในอีก 5 วันข้างหน้าจะจบลงก่อนสิครับ” แบล็กฟรอสต์กล่าว “เด็กคนนั้นที่ชื่อดอว์นเบลดที่เจอกันก่อนหน้านี้ ดันไปตกลงรับเงื่อนไขงี่เง่าบางอย่างเข้า อย่างน้อยที่สุดพวกคุณก็น่าจะดูอะไรที่มันบันเทิงก่อนออกเดินทางนะ” “ดอว์นเบลดงั้นหรือ?” ซิลเวอร์มิสต์ถามด้วยความงุนงง “นั่นใช่เด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายที่เราเห็นเมื่อกี้?” “เด็กผู้ชายครับ” ชายตาเดียวเป็นคนตอบ “คนที่ใช้เขตแดนกระบี่น่ะ ผมยังไม่เคยเห็นใครที่มีฝีมือกระบี่ได้ขนาดนั้นในวัยแค่นี้มาก่อนเลย” แบล็กฟรอสต์แปลกใจเล็กน้อย “เขามีอะไรนะ?” เขาถาม กริมไซต์ถอนหายใจ “ใช่ นายคงไม่รู้ ฉันเองก็ไม่คิดว่าเขาจะเปิดเผยให้ใครรู้เหมือนกัน เขตแดนกระบี่ของเขามันดูทื่อๆ แต่กลับทรงพลัง เขาคงไม่ได้ใช้มันมาสักพักใหญ่แล้ว แถมยังมีไอสังหารของดาบแปลกๆ รอบตัวเขาอีก นั่นยิ่งทำให้ฉันงงเข้าไปใหญ่” “แล้วเด็กหนุ่มนั่นกำลังจะประลองงั้นหรือ?” ซิลเวอร์มิสต์ถามจากบนเตียง “อย่างน้อยเขาก็มีความมั่นใจนั่นแหละ” แบล็กฟรอสต์กล่าวพลางถอนหายใจ “เอาล่ะ ผมแค่มาดูว่าแผนต่อไปของพวกคุณคืออะไร ดูท่าพวกคุณคงจะจากไปเร็วๆ นี้สินะ” “อีกไม่กี่วันครับ” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “เราต้องดูการประลองนี้ก่อน ฝีมือการปรุงโอสถของเด็กคนนี้เก่งแค่ไหนกัน?” “ไม่แน่ใจว่าคุณยังจำได้ไหม แต่เขาคือเด็กคนที่นำสูตรโอสถแท้จริงมาให้พรรคนิกายเรา ซึ่งสามารถรักษาอวัยวะและร่างกายที่ขาดหายไปได้” แบล็กฟรอสต์อธิบาย “และผมได้ยินจากลูกค้าหลายคนที่บอกว่าเขาปรุงโอสถได้ความบริสุทธิ์ถึง 85% อยู่เป็นประจำ” “เป็นคนหนุ่มที่มากความสามารถสินะ” ซิลเวอร์มิสต์กล่าว “มาจากตระกูลไหนกันที่ให้กำเนิดอัจฉริยะแบบนี้?” แบล็กฟรอสต์ยักไหล่ “ผมคิดว่าเขามาจากแดนเบื้องล่าง ไม่ได้สังกัดตระกูลใหญ่โตอะไรครับ” “อะไรนะ?” ซิลเวอร์มิสต์ไม่อยากจะเชื่อ “เขาไม่ได้สังกัดตระกูลใดเลยหรือ?” “ไม่มีที่นี่ครับ” แบล็กฟรอสต์กล่าว “ผมคิดว่าเขาเพิ่งมาที่นี่ได้ไม่ถึง 20 ปี เขาเข้าสังกัดนิกายตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ผมไม่คิดว่าเขาจะมีเวลาเรียนรู้เรื่องการปรุงโอสถมากนักที่นั่น ดังนั้นเขาคงจะนำความสามารถนั้นติดตัวมาจากโลกเบื้องล่างนั่นแหละ” ซิลเวอร์มิสต์เลิกคิ้วขึ้น “ทีนี้ฉันคงต้องไปดูการประลองนี้ให้ได้แล้วล่ะ” เขากล่าว * * * * * * * วันเวลาผ่านไปจนถึงเช้าวันประลอง ข่าวการประลองถูกประกาศออกไปเมื่อหลายวันก่อน ผู้คนจากทั่วทั้งเมืองและอาจจะมาจากที่ไกลกว่านั้นกำลังมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมืองในขณะนี้ ทุกคนรอบตัวอเล็กซ์ต่างตื่นตระหนกกับการประลองครั้งนี้ โดยเฉพาะหวังเหยียนเว่ยที่กังวลมากกว่าใครเพื่อน พวกเขามารวมตัวกันที่ร้านก่อนเวลาประลองหนึ่งชั่วโมงเพื่อพูดคุยกันเป็นครั้งสุดท้าย คนเดียวที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นจากบรรดาพนักงานคือเพิร์ล ซึ่งออกไปเยี่ยมอเล็กซ์อีกคนกับเอมิลี่อยู่สองสามชั่วโมง ซึ่งเวลาตรงนั้นก็นานพอๆ กับเดือนครึ่งในที่แห่งนี้ “ฉันต้องคิดถึงร้านนี้แน่ๆ” ร็อกโซลพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “เราไม่ได้จะเสียร้านไปสักหน่อย” อเล็กซ์ตอบกลับทันที “ผมบอกพวกคุณแล้วไงว่าผมจะชนะ” “ผมไม่รู้สิครับหัวหน้า พี่เหยียนเว่ยยกเหตุผลมาหลายอย่างที่ดูมีน้ำหนักมาก สถิติของหัวหน้ายังไม่ดีพอที่จะเอาชนะเธอได้ แถมเธอก็เคยแพ้ในการประลองมาแล้วด้วย” “แต่ผมจะชนะ” อเล็กซ์กล่าว เขาหันไปหาเหยียนเว่ยและคนอื่นๆ แล้วพูดว่า “อย่าลืมไปวางเดิมพันข้างผมด้วยล่ะ เราต้องกอบโกยจากเรื่องนี้ให้ได้มากที่สุดในเมื่อผมเปลี่ยนเงื่อนไขการประลองแล้ว” “นั่นมันเป็นทางเลือกที่โง่มาก แล้วตอนนี้คุณยังมาสั่งให้ฉันทำเรื่องโง่ๆ เพิ่มอีกหรือไง” หวังเหยียนเว่ยกล่าวด้วยสายตาเหยียดหยาม “คุณกำลังทำให้พวกเราเสียเงินมากขึ้นต่างหาก” “เชื่อผมเถอะ เราไม่ได้เสียอะไรไปหรอก” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าท้ายที่สุดแล้วคุณเสียเงินไป ผมจะยกโล่ที่ได้มาจากนิกายให้คุณ คุณเอาไปขายเพื่อเอาเงินคืนได้” “งั้นขอหม้อปรุงโอสถของหัวหน้าได้ไหมครับ?” ร็อกโซลถาม “ไม่ได้ แต่ผมมีเศษโลหะที่ใช้สร้างหม้อใบนั้นอยู่ ผมจะให้คุณไปก็แล้วกันถ้าคุณเสียเงินน่ะ” ร็อกโซลยิ้มอย่างมีความสุข ฟางอวี่เซี่ยยักไหล่ “ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ ฉันไม่มีปัญหาเรื่องการเดิมพันหรอก แต่แน่ใจนะว่าอยากให้ฉันวางเดิมพันด้วยเงินจำนวนมากขนาดนั้นของคุณ?” เธอถาม อเล็กซ์ยื่นศิลาวิญญาณให้เธอเกือบ 4 แสนก้อน ซึ่งนั่นก็เท่ากับเป็นการหาเรื่องใส่ตัว เขาไม่ได้บอกเธอว่าเขาเก็บส่วนใหญ่เอาไว้กับตัวเอง “ครับ เอาทั้งหมดเลย” อเล็กซ์กล่าว เขากำลังจะพูดอะไรต่อแต่ประตูร้านก็เปิดออก “เช้านี้เราปิดร้านนะครับ กรุณามาวันหลัง—” “ดอว์นเบลด!” เสียงนั้นดังแทรกคำพูดของฟางอวี่เซี่ย ทำให้เธอถึงกับอึ้ง อเล็กซ์หันกลับมาด้วยความสงสัยว่าใครกันที่มาที่นี่ และเขาก็ประหลาดใจจริงๆ ที่เห็นไนน์ไรส์ยืนอยู่ตรงประตู “พี่ไนน์ไรส์ มาทำอะไรที่นี่ครับ?” เขาถาม “ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอ!” ชายหนุ่มกล่าวด้วยความโล่งใจ “เธอจากไปกะทันหันเกินไปจนฉันไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก ดีใจนะที่เธอไม่ได้อยู่ที่นิกาย ไม่งั้นฉันคงไม่มีวันตามหาเธอเจออีกแน่” “ตามหาผม? คุณอยากตามหาผมไปทำไม?” อเล็กซ์ถาม “ฉันต้องการประลองด้วย” ชายหนุ่มกล่าว “ฉันได้ยินมาว่าเธอชอบทำแบบนั้น วันนี้เธอก็มีการประลองอยู่ไม่ใช่หรือ? เธอสู้กับฉัน ใครชนะคนนั้นต้องบอกความจริงกับอีกฝ่าย” อเล็กซ์ตกตะลึงเล็กน้อย “เราต้องบอกความจริงอะไรต่อกันงั้นหรือครับ?”