Chapter 2654: Choosing a Direction หลังจากเวลาผ่านไปสักพัก อเล็กซ์ก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน หากตัดสินใจจากความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรที่เขาต้องต่อสู้ด้วยตลอดทั้งคืนแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะอยู่ใกล้กับจุดที่เขาจากมาได้เลย กำแพงคุกได้เหวี่ยงเขาไปไว้ที่ไหนสักแห่งบนทวีป หลังจากลากเขาไปมานานหลายชั่วโมง เนื่องจากตอนนี้ยังเป็นเวลากลางคืน อเล็กซ์จึงตัดสินใจรอจนกว่าจะถึงรุ่งเช้าก่อนจะตัดสินใจว่าจะไปทางไหน เขาไม่อยากเดินไปผิดทิศทางให้ไกลเกินไปนัก เขาทิ้งหลุมต่อสู้ของพวกสัตว์อสูรมานานแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น สัตว์อสูรก็ดูเหมือนจะโผล่ออกมาล้อมรอบตัวเขาอยู่ตลอดเวลา แถมยังมาทีละหลายตัวพร้อมกันเพื่อจ้องจะเล่นงานเขาอีก ตอนแรกอเล็กซ์รู้สึกประหลาดใจว่าทำไมเหตุการณ์นี้ถึงเกิดขึ้นบ่อยนัก แต่แล้วเขาก็เข้าใจว่ามันอาจเป็นผลมาจากซันฮาร์ท (Sunhearts) ที่เขาพกติดตัวมาด้วย 'สัตว์อสูรส่วนใหญ่ไม่ได้เกลียดซันฮาร์ทเพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของอันตรายสำหรับพวกมันหรอกหรือ?' เขาคิด นั่นคือสิ่งที่เขาเคยได้รับการสั่งสอนมา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงคำสอนอีกอย่างที่ว่า สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่ามักจะต้องการแย่งชิงซันฮาร์ทมาเป็นของตน แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วมันจะทำให้พวกมันตายก็ตาม 'แต่การที่พวกมันแห่กันมาหาของฉันเยอะขนาดนี้... อ่า! เข้าใจแล้ว' อเล็กซ์ตระหนักได้อย่างรวดเร็ว 'ซันฮาร์ทของฉันอ่อนแอกว่าสิ่งที่พวกสัตว์อสูรเหล่านี้คุ้นเคยมาก พวกมันเลยคิดว่าฉันเป็นเป้าหมายที่จัดการง่ายสินะ' นั่นน่าจะเป็นคำตอบเดียวที่มี หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว อเล็กซ์จึงตัดสินใจจัดการกับปัญหานี้ทันที เขาหยิบซากสัตว์อสูรที่ฆ่าไปออกมาและเริ่มควักแก่นอสูรของพวกมันออกมา เขาใส่แก่นอสูรเหล่านั้นเข้าไปในถุงเก็บของที่มีซันฮาร์ทอยู่ เพื่อให้พวกมันถูกทำให้ติดเชื้อและสูญเสียออร่าไป สัตว์อสูรจะได้ไม่ตามล่าเขามากขนาดนี้อีกหลังจากนั้น ท้ายที่สุดแล้ว เขาแค่ต้องการเวลาว่างมากพอที่จะฟื้นฟูพลังปราณกลับคืนมาเท่านั้น อเล็กซ์ไม่มีเวลามากพอที่จะเก็บเลือด เขาจึงเก็บซากพวกนั้นกลับเข้าไปในถุงเก็บของเพื่อเอาไว้สกัดภายหลังในตอนที่อยู่ในจุดที่ปลอดภัยกว่านี้ หลังจากได้แก่นอสูรครบ 20 อัน อเล็กซ์ก็ไม่ได้เอาซากออกมาอีก เพราะถึงอย่างไรซันฮาร์ทก็มีไม่มากพอที่จะต้องใช้แก่นอสูรเพิ่มอยู่แล้ว อเล็กซ์หวังว่าอัตราการติดเชื้อของแก่นอสูรจะแตกต่างกันออกไป เพื่อให้เขาบ่มเพาะพลังปราณผ่านพวกมันได้ในอัตราที่ต่างกัน แต่ถึงแม้จะไม่เป็นอย่างนั้น เขาก็สามารถลองศึกษาพวกมันเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับออร่าสุริยะ หรือทำความเข้าใจว่าพวกวิญญาณสุริยะ (Sun Wraiths) ก่อตัวขึ้นมาพร้อมกับ 'ร่างกาย' ที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้อย่างไร ทั้งที่มีแก่นอสูรที่อ่อนแอมาก อเล็กซ์ฆ่าสัตว์อสูรไปอีกประมาณ 50 ตัวในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง ถึงจุดนั้นเขาเหนื่อยเกินไปและอยากสู้ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หลังจากดวงอาทิตย์ขึ้น จำนวนของพวกมันก็ลดลงตามธรรมชาติ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสัตว์อสูรมุดกลับลงไปในทรายหรือย้ายออกไปไกลๆ เพื่อเปิดทางให้ผู้ครองที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้ นั่นคือพวกสัตว์อสูรที่มีซันฮาร์ท ได้กลับขึ้นมาบนพื้นผิวอีกครั้ง อเล็กซ์หวังว่าเขาจะไม่ต้องสู้กับพวกมันมากนัก และโชคดีที่เขาไม่ต้องเจอศึกหนัก ขณะที่พระอาทิตย์ขึ้น อเล็กซ์ก็เห็นทิศตะวันออกในที่สุด ปรากฏว่าเขาเดินลงใต้มาโดยตลอด เขาพยายามปรับทิศทางไปทางทิศตะวันตก แต่ในขณะที่กำลังจะไป เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่านั่นเป็นทิศทางที่ถูกต้องที่เขาควรจะไปจริงหรือเปล่า ศูนย์กลางของทะเลทรายอยู่ที่ไหนกันแน่ในเมื่อเขาถูกส่งมายังจุดสุ่มแบบนี้? เขาจะหาทางไปต่อได้อย่างไร? อเล็กซ์มึนตึ๊บ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยายามหาวิธีแก้ไข แต่เขาก็ไม่สามารถคิดอะไรออกเลยในสถานการณ์นี้ 'ถ้าฉันมีพลังปราณ ฉันคงบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วมองหาเมืองใกล้ๆ เพื่อหาทิศทางได้แน่' นั่นเป็นความคิดที่ดีที่สุดที่เขามีในขณะนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำตามนั้น สำหรับพลังปราณ สิ่งที่อเล็กซ์ต้องทำก็เพียงแค่กินแก่นอสูรที่ติดเชื้อ หรือไม่ก็ดูดซับออร่าโลหิตแล้วเปลี่ยนให้เป็นพลังปราณ การดูดซับเลือดจำนวนมากต้องใช้เวลา เขาจึงตัดสินใจกินแก่นอสูรแทน พวกที่เขาเพิ่งใส่เข้าไปในถุงเก็บของพร้อมกับซันฮาร์ทต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะติดเชื้อ แต่แก่นที่เขาเตรียมไว้เมื่อวานน่าจะติดเชื้อเรียบร้อยแล้ว ความเร็วจะเร่งขึ้นเมื่อมีเพียงแค่หนึ่งแก่นกับหนึ่งซันฮาร์ทเท่านั้น อเล็กซ์ตรวจสอบถุงเก็บของที่เขาใส่ทั้งสองอย่างไว้และพบว่าพวกมันกลายเป็นชิ้นเดียวกันแล้ว เขาจึงหยิบมันออกมาแล้วกลืนลงไปทันที อเล็กซ์นั่งอยู่กลางทะเลทราย ผืนทรายสีเหลืองและสีส้มทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ขณะที่ร่างกายของเขาเปลี่ยนแก่นอสูรให้กลายเป็นพลังปราณ เขาได้ดูดซับมันและเริ่มบ่มเพาะทันที จุดตันเถียนของเขารับพลังปราณนั้นไว้ ส่งมันไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายที่เคยแห้งแล้งจากพลังปราณ ร่างกายของเขายังเปลี่ยนพลังปราณให้เป็นออร่าโลหิต เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่านั้นด้วยเช่นกัน ปริมาณพลังงานในแก่นอสูรที่ติดเชื้อเพียงชิ้นเดียวนั้นมีมหาศาลมากจนอเล็กซ์สามารถบ่มเพาะต่อเนื่องได้นานหลายชั่วโมงและพัฒนาจุดกำเนิด (Origin) ของเขาไปในเวลาเดียวกัน ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ทำเช่นนี้มาตลอดทั้งเดือน และการพัฒนาก็เป็นไปอย่างมั่นคง อเล็กซ์ใช้เวลาบ่มเพาะอยู่หลายชั่วโมงจนร่างกายกลับมาอยู่ในระดับความแข็งแกร่งปกติ เมื่อพลังปราณจากแก่นอสูรถูกดูดซับไปจนหมดสิ้น ในที่สุดเขาก็ยืนขึ้นและสัมผัสได้ถึงระดับการบ่มเพาะของตนเอง เขารู้ดีว่าตนเองยังไม่น่าจะทะลวงผ่านระดับในเร็วๆ นี้ แต่เขาก็ยังดีใจที่สังเกตเห็นการพัฒนา เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้าและมองหาจุดหมายที่จะไป ตอนนี้ยังไม่ถึงเที่ยงวัน แต่หมอกควันและภาพลวงตาของทะเลทรายยังคงทำให้มองเห็นสิ่งที่อยู่ไกลออกไปได้ยาก ท้ายที่สุด อเล็กซ์ก็เลือกทิศทางสุ่มขึ้นมาทิศหนึ่งเพื่อบินไป หากเขาโชคดี เขาคงจะได้พบกับที่อยู่อาศัยของมนุษย์ในไม่ช้า