Chapter 2677: Extolite เหล่าองครักษ์ของโกอินตัดสินใจลงมือทันทีเมื่อรู้ว่าไม่มีทางหนีไปไหนได้แล้ว หนึ่งในนั้นหยิบบางอย่างออกมาจากถุงเก็บของแล้วปล่อยขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที วัตถุนั้นพุ่งสูงขึ้นไปบนฟากฟ้าก่อนจะระเบิดออก กลายเป็นกลุ่มควันสีดำขนาดใหญ่รูปหัวกะโหลกปีศาจที่มีเขี้ยวโง้งงอกออกมาจากปากสองข้าง เสียงระเบิดนั้นดังสนั่นจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องได้ยินเข้าอย่างจัง “เวรเอ๊ย!” ชายที่เพิ่งมาถึงคนหนึ่งสบถขึ้น เมื่อรู้ว่าพวกเขาปล่อยให้พวกองครักษ์ส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมเสียแล้ว “เร็วเข้า! จับตัวเด็กผู้หญิงคนนั้นก่อนที่พวกมันจะมาช่วย!” ชายทั้ง 6 คนที่มาจากด้านข้างพุ่งตัวลงมาเพื่อเข้าปะทะ ในขณะที่เหล่าองครักษ์ต่างเตรียมพร้อมรับมือ โกอินหยิบหอกออกมาด้วย เธอเองก็อยากจะร่วมต่อสู้ แต่พวกองครักษ์ไม่ยอมให้เธอทำเช่นนั้น เพราะเธอยังอ่อนแอเกินไป การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น โดยในช่วงแรกเป็นการปะทะกันระหว่าง 6 ต่อ 5 องครักษ์สองคนที่อยู่เฝ้าอเล็กซ์นั้นไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่อีก 3 คนที่คอยคุ้มกันโกอินอยู่นั้นมีความสามารถเหนือกว่าพวกที่บุกเข้ามาทั้ง 6 คนอยู่มาก ลำพังแค่ 3 คนนั้นก็สามารถต้อนศัตรูส่วนใหญ่จนถอยร่นด้วยความหวาดกลัวได้แล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อคนอีก 3 คนที่อยู่ด้านหลังสมทบเข้ามา พวกเขาก็ไม่สามารถคุมเกมเอาไว้ได้อีกต่อไป หนึ่งในกลุ่มผู้มาใหม่ทั้ง 9 คน ซึ่งอเล็กซ์เชื่อว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่ม คอยจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้อเล็กซ์ไม่สามารถขยับตัวทำอะไรได้เลย อเล็กซ์มองเห็นพลังของพวกมันเช่นกัน จากจุดที่เขายืนอยู่ เขาไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเหลือได้ เพราะพวกมันพร้อมที่จะรับมืออยู่ตลอดเวลา องครักษ์ที่อ่อนแอกว่าสองคนถูกสังหารเป็นกลุ่มแรก และคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ พ่ายแพ้ต่อกำลังที่เหนือกว่าของพวกศัตรูทั้ง 9 คน ในจังหวะนั้นเอง หัวหน้ากลุ่มก็หยุดต่อสู้ ความสนใจของเขาเปลี่ยนมาอยู่ที่อเล็กซ์โดยสิ้นเชิง “แกคงเป็นนักโทษที่พวกมันขังเอาไว้นานแล้วสินะ” ชายคนนั้นกล่าว “ฉันเคยได้ยินเรื่องของแกมาบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าจะยังเด็กขนาดนี้” “พวกแกเป็นใคร?” อเล็กซ์ถามด้วยสายตาเย็นชา “ศัตรูของพวกซันวอร์เดนไง” ชายคนนั้นตอบ “เราอยู่ข้างเดียวกับแก” อเล็กซ์ไม่ตอบ เขาคอยสังเกตการณ์นักสู้คนอื่นๆ พยายามคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อช่วยโกอินในสถานการณ์นี้ แต่ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถช่วยได้เลย เธอยู่ห่างเกินไป การโจมตีทั้งหมดของเขาคงจะอ่อนกำลังลงก่อนจะไปถึงตัวเธอ และจะถูกพวกนั้นขัดขวางได้อย่างง่ายดาย “พวกแกต้องการอะไรจากเด็กคนนั้น?” อเล็กซ์ถาม “เธอจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เราชนะสงครามครั้งนี้” ชายคนนั้นกล่าว “แกอยากจะช่วยเราไหม? แกอยากจะทำลายพวกซันวอร์เดนเหมือนกับเราหรือเปล่า?” อเล็กซ์เลิกคิ้ว “ฉันอยากจะฆ่าหัวหน้าของพวกมันจริงๆ นั่นแหละ” เขากล่าว “แกช่วยฉันออกไปได้ไหม?” ชายคนนั้นยิ้ม “สาบานความจงรักภักดีต่อพวกกะโหลกสลัก (Skullheads) แล้วฉันจะปล่อยแกไป” “ฉันไม่สาบานความจงรักภักดีต่อใครทั้งนั้น” อเล็กซ์กล่าว “แต่ฉันเป็นคนตอบแทนบุญคุณ ถ้าแกปล่อยฉัน ฉันจะถือว่าเราหายกัน” ชายคนนั้นใช้เวลาคิดครู่หนึ่ง ในขณะที่การต่อสู้ด้านหลังเริ่มเข้าสู่จุดสิ้นสุด องครักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งล้มตายลงเพราะไม่อาจต้านทานไหว และหลังจากนั้นคนอื่นๆ ก็ไม่มีทางรอดพ้นจากการรุมสังหารไปได้ พวกเขาจัดการสังหารองครักษ์ที่อ่อนแอกว่าไปได้ 2 คน และในท้ายที่สุด ทุกคนก็ถูกกำจัดจนหมดสิ้น โกอินยืนกำหอกแน่น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ เธอพยายามยืนตัวตรงและถืออาวุธไว้ให้มั่นอย่างที่นักรบควรทำ แต่เธอก็ไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้ พวกมันแข็งแกร่งเกินไป “ดูท่าฉันคงปล่อยแกไปไม่ได้แล้วล่ะ” ชายคนนั้นกล่าว “ฉันไม่ไว้ใจคนอย่างแกหรอก” “ฉันเข้าใจ” อเล็กซ์กล่าว “งั้นแกก็ควรจะรู้อะไรไว้สักอย่าง แกตัดสินใจมาแตะต้องคนเพียงคนเดียวในเมืองนี้ที่ฉันแคร์ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ฉันจะทำให้แกได้รับชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย” ชายคนนั้นแค่นเสียงหัวเราะ “ปากดีไม่เบานี่ สำหรับคนที่ถูกขังอยู่ในคุกแบบแก เดี๋ยวฉันจะคอยดูแล้วกันว่าแกจะทำอะไรได้บ้าง” เขาหันหลังกลับ “รีบไปกันเถอะ ก่อนที่ใครบางคนจะมา—” ทันใดนั้น แรงระเบิดดังสนั่นจากใจกลางเมืองก็ดึงความสนใจของทุกคนไป เมื่อพวกเขามองไปก็เห็นกลุ่มควันขนาดใหญ่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และจากบนฟากฟ้านั้นก็มีบางอย่างร่วงหล่นลงมา มันกระแทกพื้นข้างคุกจนฝุ่นฟุ้งกระจาย และมันไม่หยุดนิ่ง แต่มันพุ่งเข้ามาทันที อเล็กซ์เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุทรายด้วยความเร็วสูงจนเขานึกว่าอมตะชนได้มาปรากฏตัวต่อหน้า หอกในมือของชายคนนั้นกวาดผ่านอากาศจนสายลมพัดฝุ่นทรายหายไปหมดสิ้น เมื่อทัศนวิสัยกลับมาชัดเจนอีกครั้ง ชาย 2 ใน 7 คนที่เหลืออยู่กลับนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น คนหนึ่งมีรูโหว่ที่หน้าผาก ส่วนอีกคนตายเพราะทรวงอกยุบลงไปถึงหัวใจ ชายผู้นั้นยืนตระหง่านมองไปยัง 5 คนที่เหลือ เขาควรจะเป็นชายหนุ่มรูปงาม แต่ในเวลานี้ ร่างกายของเขากลับชุ่มไปด้วยเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางของเขาดูเป็นสัตว์ร้ายมากกว่ามนุษย์ ดวงตาของเขาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ได้เป็นสีแดง และมันกำลังกวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เพื่อประเมินสถานการณ์ “ซวยแล้ว! นั่นมันฟู่เซียน!” “เอ็กซ์โตไลต์ (Extolite) งั้นเหรอ?” ฟู่เซียนก้าวเท้าไปข้างหน้า และชายทั้ง 5 คนต่างก็ก้าวถอยหลังโดยพร้อมเพรียง หัวหน้ากลุ่มรีบคว้าตัวโกอินและเอาอาวุธมีดจ่อที่คอเธอทันที “อย่าเข้ามานะ!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน “ถ้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ยัยนี่ตายแน่!” ฟู่เซียนหยุดชะงัก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน “แกคิดว่าตัวเองปลอดภัยงั้นเหรอ?” ชายผู้นั้นกล่าว “แกคิดว่าการใช้ลูกสาวฉันเป็นตัวประกันจะทำให้แกปลอดภัยงั้นเหรอ?” ชายผู้นั้นเงื้อหอกขึ้น “แกทำให้ฉันโกรธเข้าแล้ว และแกควรรู้ไว้นะว่าไม่มีอันตรายใดจะร้ายแรงไปกว่านี้อีกแล้ว” “อย่าขยับนะ!” หัวหน้ากลุ่มตะโกน “ถ้าแกทำอะไรแม้แต่นิดเดียว ฉันจะ—” ยังไม่ทันขาดคำ หัวหน้ากลุ่มก็ทรุดลงไปด้านข้าง เลือดไหลนองพื้นพร้อมกับรูโหว่ขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นบนศีรษะของเขา