Chapter 352: Memories แฮ่ก แฮ่ก ทั้งอเล็กซ์และเซซีต่างหอบหายใจอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ จิตใจของอเล็กซ์เริ่มเลือนลางและมีบางช่วงที่เขาไม่สามารถคิดอะไรได้เลย เขากำลังอยู่บนขอบเหวของการหมดสติ และเขาก็ไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น เขาพยายามประคองสติเอาไว้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เจ้าช่างอึดไม่เบา... สำหรับคนที่... ยังไม่บรรลุถึงแดนแท้จริง” เซซีกล่าว “เจ้า... แสดงสิ่งมหัศจรรย์... ให้ข้าเห็นมากมาย... จนแม้แต่ข้ายังรู้สึกสงสัย... ว่าเจ้าไปได้... ของพวกนี้มาได้อย่างไร” เขาลอยเข้ามาประชิดตัวอเล็กซ์แล้ววางมือลงบนศีรษะของเขาในที่สุด “มาดูกันซิว่าเจ้าซ่อนอะไรไว้ในนี้บ้าง” เขากล่าว ทันใดนั้น อเล็กซ์รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งฉีกกระชากเข้าไปในหัวของเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้เจ็บปวดเหมือนก่อนหน้า กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังรมยาให้เขาสลบ และเขากำลังค่อยๆ ดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา “อยู่นี่เอง... ความทรงจำ ถึงเวลาดูแล้วว่าเจ้ารู้อะไรบ้าง” อเล็กซ์ได้ยินเสียงเซซีพูดแม้ในขณะที่สติของเขากำลังจะเลือนหาย “ม...ไม่...” เขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “เจ้าหนู เจ้ายังตื่นอยู่ใช่ไหม? ดี ได้เวลาฟังข้าแล้ว ฟังสิ่งที่ข้าพูดให้ดี!!” เซซีกล่าว “เจ้าไปพบดอกลิลลี่ชำระวิญญาณได้ยังไง?” เขาถาม จิตใจของอเล็กซ์พุ่งตรงไปยังช่วงเวลาที่เขาค้นพบดอกลิลลี่ชำระวิญญาณโดยอัตโนมัติ เขาจำความรู้สึกที่ได้รับตอนที่อยู่ใกล้ดอกลิลลี่เหล่านั้นได้ “อะไรกัน? เจ้าแค่รู้ว่าควรเลือกดอกไหนงั้นหรือ? ไม่นึกเลยจริงๆ” เซซีพูดพลางหอบหายใจ “นั่นไม่ได้ช่วยอะไรข้าเลย เอาล่ะ คำถามต่อไป เจ้าไปเอาวัตถุดิบปรุงยามากมายนั่นมาจากไหน?” อเล็กซ์พยายามไม่นึกถึงเรื่องพวกนั้น แต่มันยากเหลือเกิน เมื่อได้ยินคำถาม จิตใจของเขาก็ล่องลอยไปหาคำตอบ และเซซีก็เห็นภาพทั้งหมดนั้น เหวินเฉิง, กลุ่มผู้อาวุโส, การบินไปยังป่าทางใต้, ค่ายกลที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบต่าง ๆ, ดอกลิลลี่ชำระวิญญาณจำนวนมาก, อุโมงค์ใต้ดิน, ศพที่นอนอยู่ข้างอุโมงค์, ถุงเก็บของที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบสำหรับปรุงโอสถระดับเซียน เซซีเห็นทุกภาพที่จิตใจของอเล็กซ์สร้างขึ้น “ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กนี่ไม่ได้โกหกเลย มันไปเจอของพวกนี้ในป่าทางใต้จริงๆ โชคดีอะไรอย่างนี้” เซซีคิด “แล้วเรื่องยันต์นั่นล่ะ?” เซซีเห็นภาพของศพและยันต์ที่อยู่ข้างในแวบผ่านเข้ามาในความคิดของเขา เขาคิดว่ามันน่าสนใจดี แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก “เอาล่ะ... แล้วเรื่องดาบนั่นล่ะ?” เขาถาม อเล็กซ์นึกถึงตอนที่เขาต้องสังหารอสูรแมวและวิธีที่มันขอบคุณเขา พร้อมทั้งขอให้เขาช่วยดูแลลูกของมัน “อะไรวะเนี่ย? น... นั่นมันอสูรระดับเซียนนี่? มีอสูรระดับเซียนอยู่ในป่าทางใต้ด้วยรึ? ใครเป็นคนฆ่ามัน? แล้วทำไมถึงมีดาบปักอยู่ที่นั่น?” เซซีตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกเมื่อเห็นภาพนั้น “แล้วลูกของมันเป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม อเล็กซ์พยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถห้ามใจไม่ให้คิดถึงเพิร์ลได้ “เ...เจ้าทำพันธสัญญาผูกวิญญาณกับมันจริงๆ ด้วย เจ้าผูกพันธสัญญากับลูกของอสูรระดับเซียน นี่เป็นข่าวใหญ่เลยนะ ถ้าข้าทำให้พี่ชายยอมรับอสูรของเจ้า หรือ... ถ้าข้าแย่งอสูรของเจ้ามาได้... ข้าก็อาจจะได้เป็นจักรพรรดิแทน” ทันใดนั้น ความทรงจำที่กำลังไหลบ่าเข้ามากลับมีบางอย่างที่แปลกประหลาด “นั่นอะไร?” เขาคิดและจ้องมองให้ละเอียดขึ้น “นั่นคือไอ้ของสีฟ้าๆ นั่นอะไร?” เขาถาม อเล็กซ์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเพิ่งจะคิดเรื่องการล็อกเอาต์เพื่อไม่ให้ข้อมูลเพิ่มอีก และตัดสินใจว่านั่นเป็นความคิดที่แย่ ดังนั้นเขาจึงหลุดจากห้วงความคิดเดิมและกลับไปคิดเรื่องอื่นแทน “ไม่ เจ้าหนู กลับไปที่เดิมเดี๋ยวนี้ ไอ้ของสีฟ้าๆ นั่นคืออะไร?” เซซีถาม อเล็กซ์พยายามอย่างสุดความสามารถ แต่จิตใจของเขาก็ยังคงมุ่งไปสู่สิ่งที่เขาคิดอยู่ดี การบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงเรื่องบางอย่างกลับทำให้เขายิ่งนึกถึงเรื่องนั้นมากขึ้นไปอีก “นี่มันอะไรกัน?” เซซีถามเมื่อเห็นสิ่งนั้นชัดเจนขึ้น มันดูเหมือนกระจกสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ และอเล็กซ์กำลังสัมผัสมันอยู่ “ก...ารตั้...งค่า? นั่นคืออะไร?” เซซีมองลึกลงไปในความทรงจำมากขึ้น “เจ้าทำอะไรกับมันได้บ้าง?” ความทรงจำเริ่มถาโถมเข้ามาในความคิดของอเล็กซ์ เซซีมองดูแต่ละภาพและเริ่มตกตะลึง “นี่มัน... อะไรกัน? คนในกระจกคนนี้... หน้าตาเหมือนกับที่เจ้าทำในการแข่งขันวันนี้เลย นี่คือความทรงจำของวันนี้งั้นเหรอ? ไม่สิ เป็นไปไม่ได้ แล้วไอ้ของพวกนี้ที่เจ้าคิดถึงอยู่คืออะไร? ไอ้ชุดเกราะปิดหัวนั่นกับโลงศพนั่นอีก แล้วไอ้ก้อนโลหะที่มีรูปภาพนั่นคืออะไร?” เซซีตะโกน “เจ้ามาจากนอกจักรวรรดิคริมสันงั้นรึ? นี่เป็นความทรงจำของใคร? เกม? ชีวิตจริง? เจ้ากำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่กันแน่?” แม้ในขณะที่เขากำลังจะหมดสติ เขาก็ยังได้ยินทุกถ้อยคำที่ออกมาจากปากของเซซีอย่างชัดเจน ‘เข...าเห็นความทรงจำของฉันในชีวิตจริง... ในขณะที่อยู่ในเกมเนี่ยนะ?’ “ตึกพวกนั้นทำมาจากอะไร? การออกแบบนั่นมันอะไรกัน? นกเหล็กพวกนั้น หรือไอ้งูเหล็กยักษ์นั่นอีกล่ะ? ทำไมถึงมีรถม้าเหล็กเยอะขนาดนี้?” จิตใจของอเล็กซ์ล่องลอยและเผยให้เห็นภาพมากขึ้นเรื่อยๆ เซซีไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในความทรงจำส่วนใหญ่ที่เขาเห็นได้ เขาจึงรีบยกแขนขึ้นแล้วถอยห่างออกมาทันที “อ...อะไรนะ? เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่? นี่... นี่คือร่างแยกงั้นรึ? เจ้ากำลังควบคุมร่างแยกนี้จากที่อื่นอยู่ใช่ไหม?” เซซีถาม อเล็กซ์เริ่มมีปัญหาในการคิดอะไรต่อไปแล้ว ตอนนี้เซซีถอนมือออกจากศีรษะของเขาแล้ว มันเริ่มรู้สึกสบายเกินไปจนเขากำลังจะสลบไปจริงๆ เขาพยายามจะลืมตาไว้ แต่เปลือกตาของเขามันหนักอึ้งเกินกว่าจะฝืนไว้ได้ แฮ่ก แฮ่ก เซซีหอบหายใจอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ เขาใช้สัมผัสวิญญาณไปเกือบหมดตอนที่ดูความทรงจำของอเล็กซ์ ตอนนี้เขาแทบไม่เหลือพลังเหลืออยู่เลย จึงเหนื่อยล้าอย่างสุดขีดไม่ต่างจากอเล็กซ์ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นตัวอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไป” เซซีกล่าวและเตรียมจะผละจากอเล็กซ์ไป เมื่อเขาจากไป เขาจะต้องสังหารอเล็กซ์ด้วยร่างจริงของเขาอย่างแน่นอน อเล็กซ์จำเป็นต้องหยุดเขาไว้ แต่ในสภาพที่เขากำลังเผชิญอยู่นี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย เขาแทบไม่สามารถคิดอะไรได้อย่างเป็นระบบในตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงการวางแผนอะไรเลย ‘ม...ไม่...’ อเล็กซ์ไม่สามารถเปล่งเสียงความคิดของตัวเองออกมาได้อีกแล้ว ดวงตาของเขาพร่ามัว และทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นความเลือนลาง เขาแทบแยกไม่ออกว่าเซซีอยู่ที่ไหนท่ามกลางความมืดมิดรอบตัว ‘ฉันกำลังจะตายแล้วสินะ’ เขาคิด ทะเลวิญญาณส่วนสุดท้ายเหือดแห้งลงไปจนหมดสิ้น ในวินาทีนั้นเอง บางสิ่งก็เกิดขึ้น เงาดำที่ก้นบึ้งของทะเลสาบที่แห้งขอดจู่ๆ ก็ขยับและปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เซซี เซซีตกใจและหลบไม่ทัน บางสิ่งตกลงบนหน้าอกของเขาและเขาก็เหลือบมองอย่างช้าๆ ว่ามันคืออะไร “น... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ยังไง—” ก่อนที่เขาจะพูดจบ หมอกสีเหลืองก็ระเบิดออกมาจากร่างคล้ายเงานั้นและกลืนกินเซซีเข้าไป เซซีส่งเสียงร้องสุดเสียง แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดร่างเงานั้นได้เลย สติของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย และบัดนี้เส้นด้ายนั้นก็ได้ถูกหมอกสีเหลืองกลืนกินไปแล้ว สมองของอเล็กซ์แทบไม่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า ดวงตาที่พร่ามัวไม่สามารถจับรายละเอียดได้เลย สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงเงาเลือนลางตามด้วยแสงสีเหลือง ‘อะ...’ เขาพยายามจะพูดแต่ก็ทำไม่ได้ เขาเฝ้ามองดูแสงสีเหลืองนั้นจางหายไปจากตรงหน้า และเขาก็ไม่เห็นร่างของเซซีอยู่ที่ไหนอีกเลย จากนั้นเงาร่างนั้นก็ขยับเข้ามาหาเขาเล็กน้อย หมอกสีเหลืองปรากฏขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้มันก็ได้กลืนกินอเล็กซ์เข้าไปด้วยเช่นกัน