บทที่ 74: ส่วนผสมที่ไม่เสถียร คงอวี้หานถือเม็ดยาไว้ในเครื่องทดสอบยา หมอกค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากก้นแก้วและเริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้น ทุกคนในห้องเฝ้ามองดูขณะที่หมอกแตะที่ตัวเลข 16 พวกเขากลั้นหายใจดูหมอกค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นไปจนถึงตัวเลข 17 “ขึ้นไปอีก ขึ้นไปสิ” พวกเขาท่องพึมพำอย่างช้า ๆ หวังให้หมอกของเม็ดยาลอยสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ 18 “อีกแค่ 2 เอง ไปสิ ไปสิ” คงอวี้หานเต็มไปด้วยเหงื่อขณะจ้องมองมัน 19 “อีกครั้งเดียวเท่านั้น!” คงอวี้หานตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง อนิจจา หมอกนั้นไม่ได้ลอยสูงขึ้นไปอีก “ไม่นะ!!! ฉันเกือบทำได้แล้วเชียว” คงอวี้หานรู้สึกท้อแท้ นี่เป็นความพยายามครั้งที่สามของเขาในการปรุงยา ครั้งที่สองจบลงที่ระดับความสอดคล้อง 18% เขาจึงปรารถนาจะให้ครั้งนี้มีความสอดคล้องถึง 20% แต่ความปรารถนาของเขาก็ยังคงเป็นเพียงแค่ความปรารถนา “เอาล่ะ ฉันจะต้องทำครั้งหน้าให้สำเร็จให้ได้” เขากลับไปเริ่มปรุงยาอีกครั้งโดยไม่ต้องมีใครมาคอยให้กำลังใจ คงอวี้หานไม่เคยจดจ่ออยู่กับสิ่งใดในชีวิตได้มากเท่ากับตอนปรุงยาเม็ดที่ 4 นี้มาก่อน เขาตั้งสมาธิตั้งแต่ต้นจนจบ ระมัดระวังในทุกขั้นตอน และทำความผิดพลาดให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ‘รอบนี้ทำพลาดไปหลายจุดเลยนะ บางทีเขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้’ อเล็กซ์ตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นภายในด้วยสัมผัสพลังวิญญาณอยู่ตลอดเวลา ตราบใดที่เขาไม่พยายามฝืนใช้สัมผัสมากเกินไป สัมผัสพลังวิญญาณของเขาก็จะคงอยู่ได้นานพอสมควร หลังจากคงอวี้หานปรุงยาเสร็จและหยิบมันออกมาใส่ในเครื่องทดสอบยา ฝูงชนต่างเฝ้ามองดูอีกครั้งขณะที่หมอกเริ่มลอยสูงขึ้น หมอกพุ่งขึ้นไปถึง 16% อย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มช้าลง 17%, 18%, 19% เครื่องทดสอบยาเริ่มสั่นเล็กน้อย ขณะที่มือของคงอวี้หานเริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น 20% “สำเร็จ!” คงอวี้หานตะโกนลั่น “ยินดีด้วยพี่คง ตอนนี้ท่านมีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์แกนกลางแล้ว” ทุกคนเริ่มกล่าวแสดงความยินดีกับเขาทีละคน “แหะ ๆ” คงอวี้หานรู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับการระดมคำยินดี รูปร่างที่สูงใหญ่บึกบึนพร้อมใบหน้าที่ดูเขินอายนั้นเป็นภาพที่ไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนัก “เราเข้ามาที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว?” คงอวี้หานถามกลุ่มของเขา “ฉันคิดว่าน่าจะประมาณชั่วโมงครึ่งนะ เกินหนึ่งชั่วโมงอย่างแน่นอน” เว่ยซวินพูดจากด้านหลัง ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย “อ้อ ถ้าอย่างนั้นห้องก็หักแต้มสมทบฉันไปแล้ว งั้นทำยาเม็ดสุดท้ายให้จบเลยดีกว่า” คงอวี้หานเริ่มเตรียมตัวสำหรับส่วนผสมชุดถัดไป คนอื่น ๆ ต่างก็เฝ้ารอให้เขาปรุงยาเม็ดสุดท้าย คงอวี้หานเช็ดเหงื่อและเริ่มทำอีกครั้ง เขาสามารถเลื่อนระดับได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีความกังวลใด ๆ สำหรับการปรุงครั้งนี้เป็นพิเศษ เขาเหนื่อยจากการปรุงยามาแล้ว 4 ชนิด โดยเฉพาะเม็ดสุดท้าย แถมเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบอีกต่อไป เขาจึงผ่อนคลายมากเกินไประหว่างปรุงยา ผลก็คือเขาทำผิดพลาดมากกว่าปกติ และอเล็กซ์ก็จับสังเกตความผิดพลาดเหล่านั้นได้ทั้งหมด ‘เขาจังหวะไม่ดีเลย เอาแต่ใส่ส่วนผสมช้าเกินไป ทำให้พลังงานไม่ประสานกันอย่างเหมาะสม’ ถ้าเพียงแต่ส่วนผสมจะถูกเผาจนไหม้เกรียมแทนที่จะกลายเป็นผง พลังงานก็อาจจะหลุดรอดออกจากหม้อปรุงยาไปได้ แต่ในเมื่อพวกมันกลายเป็นผงทั้งหมด พลังงานที่ไม่เสถียรจึงถูกดูดซับเข้าไปในผงยา ทำให้ตัวผงยาเองเกิดความไม่เสถียรอย่างรุนแรง “แย่แล้ว” คงอวี้หานสูญเสียการควบคุมสถานการณ์ ‘มันกำลังจะระเบิด!’ อเล็กซ์พุ่งตัวไปข้างหน้าทันทีและใช้การควบคุมปราณเพื่อเหวี่ยงหม้อปรุงยาทั้งใบไปไว้ที่มุมห้อง ตู้ม! เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากมุมห้อง ส่งแรงปะทะของพลังงานจำนวนมหาศาลพุ่งตรงมาทางพวกเขา อเล็กซ์ใช้สัญชาตญาณคว้ามือออกไปและใช้การชี้แนะธาตุเพื่อเบี่ยงเบนพลังงานจากการระเบิดออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกคนในห้องดูสภาพยุ่งเหยิงและยังมีเสียงวิ้งในหูจากแรงระเบิด “แกทำบ้าอะไรของแก!” เจี่ยเฟินตะโกนขึ้นมาทันที อเล็กซ์หันกลับไปเห็นเจี่ยเฟินกำลังพุ่งตรงมาหาเขาด้วยเจตนาทำร้าย อเล็กซ์ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น แต่ก็รีบใช้การควบคุมปราณเพื่อหยุดเขาไว้ทันที เนื่องจากระดับการฝึกฝนที่ห่างชั้นกันมาก เขาจึงหยุดได้เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่เจี่ยเฟินจะหลุดจากการควบคุมและพุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อนพี่เจี่ย เป็นความผิดของผมเอง” คงอวี้หานหลุดจากอาการมึนงงและเข้ามาหยุดการต่อสู้ไว้ “อะไรนะ?” ไม่ใช่แค่เจี่ยเฟินที่งงงวยกับคำพูดนั้น แม้แต่เว่ยซวินก็ก้าวเข้ามาเพื่อรอคำอธิบาย “ฉันผ่อนคลายเกินไปจนทำให้ส่วนผสมไม่เสถียร ถ้าพี่อวี้ไม่โยนมันออกไปให้ทันเวลา ฉันคงบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว” “สรุปคือ เขาไม่ได้ตั้งใจทำงั้นเหรอ?” เจี่ยเฟินยังคงสงสัยอยู่มาก “ไม่เลย อันที่จริงฉันเสียการควบคุมส่วนผสมไปแล้ว เป็นเพราะไหวพริบของพี่อวี้ที่ช่วยเราไว้ต่างหาก” คงอวี้หานมองไปที่กำแพง กำแพงไม่มีปัญหาอะไร แต่หม้อปรุงยาแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว “โอย... ฉันต้องเสียแต้มไปไม่น้อยเลยสำหรับเรื่องนี้” คงอวี้หานหันกลับไปมองอีก 4 คน โดยเฉพาะที่โจวหมี่ แล้วกล่าวว่า “ยังโชคดีที่พวกคุณทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บ” “ฉันขอโทษที่เข้าใจผิดว่าท่านเป็นคนทำนะพี่อวี้” เจี่ยเฟินกล่าวขอโทษเมื่อมีโอกาส “ไม่เป็นไร” อเล็กซ์เข้าใจดีว่าทำไมเขาถึงโกรธ ถ้าเขาเห็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาก็คงโกรธเช่นกัน พวกเขาพากันออกจากหอปรุงยาและกล่าวลา คงอวี้หานยังคงขอบคุณเขาซ้ำ ๆ ที่ช่วยชีวิตไว้ อเล็กซ์แยกตัวออกจากกลุ่มและกลับไปยังที่พักของเขา เขามองดูเวลาและเห็นว่าเป็นเวลา 17.00 น. ‘ฉันน่าจะพอมีเวลาปรุงยาเพิ่มอีกสัก 4 หรือ 5 เม็ดก่อนถึงเวลาอาหารเย็น’