บทที่ 506: ใบอนุญาตให้ฆ่า ความเดือดดาลแล่นพล่านอยู่ในตัว Stephen ขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังฐานที่ Game Changer Promotions ตั้งอยู่ มันไม่ใช่ความโกรธแบบเสียงดังระเบิดออกมา ไม่ใช่อารมณ์ที่ทำให้ใครสักคนตะโกนหรือพุ่งเข้าทำร้ายแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่เลย นี่คือความแค้นเงียบงัน หนักอึ้ง ที่กดทับอยู่ลึกในอกของเขา รัดแน่นขึ้นทุกย่างก้าว และถ่วงลงบนปอดจนแม้แต่การหายใจยังต้องตั้งใจเป็นพิเศษ หมัดของเขากำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ แต่เขาแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บนั้นเลย Game Changer Promotions ไม่ใช่ยิม พวกเขาไม่ได้ฝึกนักสู้เหมือนที่ Chris เคยฝึกเขา วันแล้ววันเล่า ด้วยเหงื่อ การฝึกซ้ำ และความเชื่อมั่น พวกเขาเป็นบริษัทโปรโมชันที่ทำงานร่วมกับยิมหลายแห่งทั่วเมือง และในหลายกรณี พวกเขาก็เป็นเจ้าของยิมเหล่านั้นเสียเอง นักสู้ภายใต้สังกัดของพวกเขาถูกขยับเหมือนหมากบนกระดาน ถ้าใครมีอันดับสูงพอและทำเงินได้จริง ก็จะได้ยิมของตัวเอง ได้ผู้ฝึกสอนของตัวเอง และได้คู่ซ้อมที่คัดสรรมาอย่างดีซึ่งจะถูกดึงตัวมาเมื่อจำเป็น ทุกอย่างถูกคำนวณไว้แล้ว ทุกอย่างถูกควบคุมไว้หมด Stephen รู้เรื่องพวกนี้ทั้งหมด เพราะเขาเคยศึกษามันมาแล้ว ช่วงหนึ่งในชีวิต เขาเคยชื่นชม Game Changer Promotions เขาเคยเฝ้าดูพวกเขา จำชื่อนักสู้ของพวกเขาได้ขึ้นใจ และจินตนาการว่าตัวเองจะก้าวออกมาในสังกัดนั้นได้อย่างไร ตอนนั้นเขาเชื่อว่าพวกเขาคือความสำเร็จ คือประตูสู่โลกที่เขาไล่ตามมาตลอดทั้งชีวิต ภาพลวงตานั้นพังทลายลงในวินาทีที่เขารู้ความจริง และหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในยิม หลังจาก Chris ทุกอย่างที่เขาเคยชื่นชมก็ถูกบิดเบือนกลายเป็นบางสิ่งที่มืดมนยิ่งกว่าเดิม อาคารนี้คือหัวใจของทุกอย่าง ตัวสำนักงานเป็นอาคารเดี่ยวขนาดค่อนข้างใหญ่ เรียบหรู ทันสมัย ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการตลาดมากกว่าการฝึกซ้อม มันคือสถานที่ที่เหล่านักสู้ถูกเชิญมาเพื่อถ่ายโปรโมชัน ลงโฆษณา สัมภาษณ์ และออกงานต่อหน้าสาธารณะ กล้อง ไฟ แบนเนอร์ ทุกอย่างมีไว้เพื่อขายภาพลักษณ์ Stephen รู้ดีว่ามันตั้งอยู่ตรงไหน เขาเคยเดินผ่านที่นี่มาก่อน เคยชะลอฝีเท้าหน้าตึกนี้มาก่อน เคยจินตนาการว่าตัวเองอยู่ข้างใน แต่ตอนนี้ เขากำลังเข้าไปด้วยจุดประสงค์ที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เขาเคยคิดเรื่องแก้แค้นมาก่อน หลังจากข้อตกลง หลังจากคำข่มขู่ หลังจากถูกบังคับให้ล้มมวยด้วยการทำร้ายคนรอบตัว เขาเคยคิดจะย้อนกลับมาที่นี่ เคยจินตนาการว่าบุกเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ เผชิญหน้ากับพวกมัน และเรียกร้องคำตอบ แต่ทุกครั้ง ความกลัวก็หยุดเขาไว้ ไม่ใช่ความกลัวเพื่อเขาเอง แต่เป็นความกลัวเพื่อคนรอบข้าง ถ้าเขาซัดพวกมันเละ แล้วไงต่อ? ถ้าพวกมันตัดสินใจเล่นงานหนักกว่าเดิมล่ะ? ถ้าพวกมันหันไปโจมตียิมอีกครั้งล่ะ? ถ้ามีคนอื่นต้องพังเพราะเขาอีกล่ะ? เขาไม่ใช่ฆาตกร เขาไม่อาจลบชีวิตใครแล้วเดินจากไปอย่างอิสระได้ แต่ตอนนี้... ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พวกมันล้ำเส้นเกินไปแล้ว Chris ไม่จำเป็นต้องมาหาพวกมัน Stephen รู้ดี ไม่มีเหตุผล ไม่มีประโยชน์อะไรเลย งั้นก็แปลได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น ’Chris... ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมแกถึงตัดสินใจไปหาพวกมัน’ Stephen คิด ขณะที่กรามของเขาเกร็งแน่น ’แกไม่มีเหตุผลต้องทำแบบนั้น... งั้นสิ่งเดียวที่ฉันนึกออกก็คือความรู้สึกผิด’ จังหวะเวลามันลงตัวเกินไป Puba เพิ่งขึ้นเป็นแชมป์ได้ไม่นาน ชายที่ Stephen เคยถูกบังคับให้แพ้ให้กับเขา ก้าวขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้ว Stephen นึกภาพได้เลยว่าความจริงข้อนั้นหนักหนาแค่ไหนบนบ่าของ Chris ความเสียใจ ความล้มเหลว ความรู้สึกว่าตัวเองได้ทรยศต่อคนที่เชื่อใจเขา Chris ต้องมาหา Stephen เพราะเรื่องนี้ ไม่มีเหตุผลอื่นอีก และเพราะอย่างนั้น จะต้องมีใครสักคนออกมาเป็นคนตอบ เมื่อ Stephen มาถึงอาคาร มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนอยู่ตรงทางเข้าลานจอดรถ เขาดูเบื่อ ๆ ยืนเอามือวางใกล้เข็มขัด สายตากวาดมองผู้คนไปเรื่อยมากกว่าเพราะเป็นนิสัย มากกว่าจะระแวดระวังจริงจัง “เฮ้” เจ้าหน้าที่เอ่ยขึ้นเมื่อ Stephen เดินเข้าไปหา “มีนัดไว้หรือเปล่า” “ไม่มี” Stephen ตอบอย่างสงบ “แต่ Kreg น่าจะรู้จักฉัน ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเขา” เจ้าหน้าที่ส่ายหน้าแทบจะทันที “ขอโทษนะ ไอ้หนู แต่คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ก็มาขอพบทีมโปรโมชันกันทั้งนั้น เราไม่ปล่อยให้ใครเดินเข้ามาจากถนนได้ง่าย ๆ หรอก” Stephen หยุดเดิน เขาค่อย ๆ ยกแขนขึ้น ทำท่าจะชก ก่อนจะหยุดหมัดไว้ห่างจากใบหน้าของเจ้าหน้าที่เพียงเส้นยาแดงผ่าแปด การเคลื่อนไหวกะทันหันนั้นทำให้เจ้าหน้าที่สะดุ้ง ร่างกายตอบสนองก่อนสมองจะตามทัน “แต่ฉันไม่ใช่ใครก็ได้” Stephen พูดเบา ๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย “ถอยไป... ก่อนที่ฉันจะทำให้นายต้องถอย” เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคอ เขาก็แค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดา ๆ งานส่วนใหญ่ในแต่ละวันของเขามีแค่กันคนไม่ให้เข้า หรือไม่ก็โทรเรียกใครสักคนขึ้นมาข้างบน เขาแทบไม่ต้องสู้เลย และยิ่งไม่ใช่เพื่อเงินเดือนแค่นี้ด้วย สายตาของ Stephen บอกเขาชัดเจนว่านี่ไม่คุ้ม เขาก้าวถอย Stephen เดินผ่านเขาเข้าไปโดยไม่พูดอะไรอีก ภายในอาคาร บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที ชั้นล่างสว่าง เงาวับ และคึกคัก พนักงานต้อนรับนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หน้า หัวพิมพ์อยู่กับคอมพิวเตอร์ ส่วนบริเวณชั้นหลักกำลังมีการถ่ายภาพอยู่ แฟลชกล้องวาบขึ้นขณะดาวรุ่งคนหนึ่งโพสท่าใต้แสงสตูดิโอ รายล้อมด้วยสไตลิสต์ ช่างภาพ และผู้ช่วยที่คอยปรับมุมและตะโกนสั่งงาน “สวัสดีค่ะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยขึ้นเมื่อเงยหน้ามา “มีนัดไว้หรือเปล่าคะ” “ฉันมาหา Kreg” Stephen ตอบ “ฉันมีเรื่องต้องถามเขา” Stephen รู้ดีว่าการอธิบายอะไรต่อจากนี้ก็ไร้ประโยชน์ เขารู้โครงสร้างของที่แบบนี้อยู่แล้ว ห้องของเจ้านายต้องอยู่ชั้นบนสุด และอาคารนี้มีแค่สามชั้น นั่นหมายความว่ามีอยู่เรื่องเดียวที่ต้องทำ เขาเดินตรงผ่านโต๊ะเข้าไปทางบันได “เดี๋ยว!” พนักงานต้อนรับตะโกน “คุณจะบุกเข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ!” Stephen ไม่หยุด พอถึงบันได นักมวยที่กำลังถ่ายรูปอยู่ก็ขวางหน้าเขา สีหน้าชัดเจนว่าไม่พอใจกับการถูกรบกวน “เฮ้ ฉันว่าคุณเข้าใจผิดทางแล้ว—” หมัดของ Stephen กระแทกเข้ากลางท้องของชายคนนั้น หมัดนั้นรวดเร็ว รุนแรง และแม่นยำ นักมวยคนนั้นไม่ทันตั้งตัวกับความรุนแรงจริง ๆ แบบนี้ ลมหายใจทั้งหมดพุ่งออกจากปอด เขางอตัวลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะล้มลง Stephen ก็ซัดต่อด้วยหมัดฮุก ข้อนิ้วกระแทกเข้ากับขากรรไกรของอีกฝ่ายจนร่างนั้นทรุดลงกับพื้น เขาไม่หันกลับไปมอง Stephen พุ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้น เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วและมุ่งมั่น ไม่มีใครพยายามหยุดเขาอีก ความกลัวแพร่กระจายได้เร็วกว่าที่อำนาจใด ๆ จะไล่ตามทัน กว่าจะถึงชั้นสาม บริเวณนั้นก็เงียบสนิท ทั้งชั้นมีเพียงห้องทำงานขนาดใหญ่ห้องเดียว Stephen พุ่งเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ลังเล “อะไรกัน—?” Kreg ตะโกน เกือบจะเด้งพรวดออกจากเก้าอี้ “เฮ้ย นี่มันบ้าอะไร! แกเป็นใครวะ!” “คนที่รู้จักคนหนึ่งของคุณ” Stephen พูดเรียบ ๆ พลางก้าวเข้าไปข้างหน้า “เมื่อไม่นานมานี้เขาเข้ามาที่นี่ อาจจะเมื่อวาน ถ้าฉันเดาไม่ผิด และฉันมีทฤษฎีว่าคุณเป็นคนทำให้เขาต้องออกไปด้วยวิธีที่ไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไร” Kreg หรี่ตา จ้องหน้า Stephen อยู่ครู่หนึ่ง แล้วความเข้าใจก็แล่นวาบเข้ามา “แกนี่เอง” Kreg แค่นเสียงเหยียด “ไอ้นักมวยที่แพ้จนพรุนไปหมดแล้ว ไอ้พวกนี้มันเป็นอะไรของมันกันวะ เอาตัวมันออกไป!” เขาดีดนิ้ว และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็พุ่งเข้ามา แต่ Stephen เคลื่อนไหวไปแล้ว นี่ไม่ใช่การชกมวย ไม่มีกรรมการ ไม่มีเสียงระฆัง ไม่มีข้อกติกา เขายันเท้าลงกับพื้นแล้วเหวี่ยงอัปเปอร์คัตหนัก ๆ ตรงเข้าหน้าของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งจนศีรษะเงยหงาย Stephen หลบหมัดของอีกคนที่เหวี่ยงมา ก้มตัวลอดใต้แรงชก แล้วซัดหมัดหนักอีกครั้งเข้าลำตัว จากนั้นตามด้วยหมัดแย็บคมกริบและฮุกอันโหดเหี้ยมจนทั้งสองร่วงลงกับพื้น พวกมันไม่ลุกขึ้นมาอีก Stephen ยืนนิ่ง หายใจถี่หนัก สายตาจับจ้องอยู่ที่ Kreg “คุณรู้ไหม” Stephen พูดช้า ๆ “มีคนพูดกันว่านักมวยมีใบอนุญาตให้ฆ่าในเวที” เขาก้าวเข้าไปอีกครั้ง “และตอนนี้... ห้องนี้ก็คือเวทีของฉัน”