บทที่ 503: การพ่ายแพ้ครั้งแรก ความพ่ายแพ้ครั้งแรกของสตีเฟนเปลี่ยนทุกอย่างไป มันไม่ใช่แค่รอยด่างบนประวัติของเขา หรือเป็นเพียงตัวเลขที่เพิ่มขึ้นข้างชื่อของเขาเท่านั้น แต่มันลึกไปกว่านั้นมาก มันเปลี่ยนวิธีที่เขามองมวย เปลี่ยนวิธีที่เขามองตัวเอง และเปลี่ยนอนาคตที่เขาเคยเชื่อว่าถูกกำหนดเอาไว้แล้วราวกับสลักไว้บนหิน แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากคืนนั้น สตีเฟนก็ยังไปยิมอยู่ดี เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไม่ไปได้ยังไง ยิมเคยเป็นทั้งโลกของเขา ที่นั่นคือที่ที่เขาเรียนรู้ว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไร จะสู้ยังไง และจะทนความเจ็บปวดได้ยังไง ถ้าไม่มีที่นั่น เขาก็ไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยวอีกเลย เขาไม่มีการศึกษา ไม่มีเส้นสาย และไม่มีอาชีพอื่นรอเขาอยู่ มวยคือสิ่งเดียวที่เขารู้วิธีทำ และเป็นหนทางเดียวที่เขารู้ว่าจะหาเงินได้ ดังนั้นเขาจึงฝึกต่อไป ในที่สุดคริสก็กลับมายิม แม้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาเดินด้วยไม้ค้ำ การเคลื่อนไหวช้าลง และร่างกายก็อ่อนแอกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด อาการบาดเจ็บพรากบางอย่างไปจากเขา และมันเป็นสิ่งที่ถาวร สตีเฟนมองออกทุกครั้งที่คริสพยายามขยับตัวเร็วเกินไป หรือทุกครั้งที่สีหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนมันไว้ก็ตาม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ร่างกายของคริสเท่านั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาแตกร้าวลงแล้ว พวกเขายังฝึกด้วยกัน สตีเฟนยังทำตามคำสั่ง คริสยังคอยแก้ท่ายืน ฟุตเวิร์ก และจังหวะให้เขาอยู่ เห็นเพียงผิวเผิน ทุกอย่างดูปกติ เกือบจะเป็นมืออาชีพด้วยซ้ำ แต่ความอบอุ่นหายไปแล้ว ความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวที่พวกเขาเคยมีร่วมกันไม่เหลืออยู่อีก พวกเขาไม่คุยกันเหมือนแต่ก่อน ไม่มีบทสนทนายาวๆ หลังซ้อม ไม่มีคำให้กำลังใจ ไม่มีความฝันที่พูดออกมาร่วมกันอีกแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ระหว่างพวกเขามันว่างเปล่า ราวกับชายสองคนที่ถูกผูกไว้ด้วยภาระหน้าที่ ไม่ใช่ความไว้วางใจ นอกเหนือจากเวลา训练 พวกเขาแทบไม่พูดกันเลย สตีเฟนไม่เคยพูดถึงไฟต์นั้น คริสไม่เคยขอโทษ และทั้งคู่ก็ไม่เคยเอ่ยถึงการตัดสินใจที่ทำลายอนาคตซึ่งพวกเขาเคยเชื่อมั่น ชีวิตก็เดินต่อไปตามนั้น สตีเฟนยังคงขึ้นชกต่อ และเขาก็ยังชนะอยู่ด้วย เมื่อในประวัติของเขามีเพียงความพ่ายแพ้ครั้งเดียว โปรโมเตอร์ก็ไม่ผลักเขาให้ไปเจอกับคู่ต่อสู้ระดับสูงอีกต่อไป แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เขาถูกจับคู่กับนักชกระดับรอง คนที่แข็งแกร่งพอจะทำให้ไฟต์สนุก แต่ไม่เคยอันตรายพอจะคุกคามดาวรุ่ง ไฟต์เหล่านั้นจ่ายเงินพอให้เขาพอประคองชีวิตไปได้ ไม่พอจะฝัน แค่พอจะเอาชีวิตรอด จากนั้นข้อเสนออีกอันก็มาถึง ครั้งนี้มันไม่มากเท่าครั้งแรก ไม่ใช่ห้าหมื่น แต่ก็ยังมากกว่าที่เขาจะได้จากการชกอย่างสุจริตอยู่ดี เงื่อนไขนั้นง่ายมาก: ทำให้มันเป็นไฟต์ที่สูสี สร้างความมันให้คนดู แล้วก็แพ้ให้แนบเนียน สตีเฟนลังเล เขาบอกตัวเองว่าครั้งแรกจะเป็นครั้งสุดท้าย ว่าเขาจะไม่ยอมรับอะไรที่ทำลายความซื่อตรงของทุกสิ่งที่เขาเชื่ออีกแล้ว ว่าเขาจะไม่ทำซ้ำการตัดสินใจที่พรากความฝันของเขาไป แต่ความคิดอีกอย่างค่อยๆ แทรกเข้ามาในหัวของเขา เงียบงันและเป็นพิษ เขามีรอยด่างอยู่ในประวัติแล้วหนึ่งครั้ง ถ้ามีเพิ่มอีกครั้ง มันจะต่างอะไร นั่นคือจุดเริ่มต้น สตีเฟนรับข้อเสนอนั้น และทันทีที่เขาตอบตกลง ทุกอย่างก็เริ่มไหลลงต่ำ สถิติของเขาค่อยๆ กลายเป็นส่วนผสมระหว่างชัยชนะกับความพ่ายแพ้ เขายังชนะมากกว่าแพ้ เพราะพื้นฐานของเขาแน่นพอที่จะทำให้เป็นแบบนั้น แต่ไฟต์เหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวกับการเติบโตหรือพัฒนาอีกต่อไป มันเกี่ยวกับการควบคุม เกี่ยวกับการรู้ว่าควรดันไปเมื่อไหร่ และควรถอยเมื่อไหร่ เกี่ยวกับการเข้าใจว่าจะเสียยังไงโดยไม่ให้ดูอ่อนแอ น่าขันที่เขาเริ่มหาเงินได้มากกว่าที่เคยเป็นมา มากพอจะใช้ชีวิตได้สบาย มากพอจะเลิกกังวลเรื่องอนาคต มากพอจะทำให้ตัวเองเชื่อได้ว่าบางที นี่อาจเป็นเส้นทางที่คริสตั้งใจไว้แต่แรก เพราะยังไงเสีย อาชีพนักมวยก็ไม่ได้ยืนยาวตลอดไป ถ้าเขาไม่ได้จะเป็นแชมป์โลก งั้นการหาเงินให้ได้มากที่สุดในขณะที่ยังทำได้ ไม่ใช่เรื่องฉลาดกว่าหรือ ข้ออ้างนั้นอยู่กับเขาไปนานมาก จนกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างการฝึก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป โทรทัศน์ในยิมเปิดอยู่เป็นพื้นหลังเหมือนทุกครั้ง นักชกส่วนใหญ่ไม่สนใจ มัวแต่โฟกัสอยู่กับเป้า กระสอบ และการสปาร์ริง แต่สตีเฟนบังเอิญเงยหน้าขึ้นมองจอในจังหวะที่ผิด หรืออาจจะเป็นจังหวะที่ถูกต้อง ชื่อที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมา “วันนี้รูบาจะขึ้นชิงแชมป์ ถ้าเขาชนะ เขาจะคว้าเข็มขัดใหญ่หนึ่งในสี่เส้นไปด้วยสถิติที่ไร้พ่าย” สตีเฟนชะงัก รูบา นักชกคนเดียวกับที่เขาเคยเจอเมื่อหลายปีก่อน คู่ต่อสู้คนเดียวกับที่เขาเกือบเอาชนะได้ ชายคนเดียวที่เส้นทางการก้าวขึ้นมาของเขาถูกสร้างขึ้นบนความพ่ายแพ้ของสตีเฟน สตีเฟนหยุดซ้อมโดยไม่รู้ตัว ภาพในทีวีเผยให้เห็นรูบากำลังเดินเข้าสังเวียนอย่างมั่นใจ ท่ามกลางเสียงเชียร์ กล้อง และแสงแฟลช เขาดูแตกต่างไปจากเดิม แข็งแกร่งขึ้น คมขึ้น และเฉียบคมกว่าก่อนมาก พรสวรรค์ดิบที่สตีเฟนเคยสัมผัสได้ในวันนั้น ได้วิวัฒน์กลายเป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว ระหว่างที่ไฟต์ดำเนินไป สตีเฟนเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด รูบาไม่ใช่แค่เก่ง เขาเลิศเลอเกินกว่าจะเรียกว่าแค่เก่ง ทุกการเคลื่อนไหวไหลต่อเนื่องเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ จังหวะของเขาไร้ที่ติ สัญชาตญาณเฉียบคม ต่อให้โปรโมเตอร์ของเขาเคยจัดฉากไฟต์ให้เขามาก่อน มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว รูบาเติบโตข้ามผ่านจุดนั้นไปแล้ว สตีเฟนรู้ดี ต่อให้ตอนนี้พวกเขาสู้กัน เขาก็ไม่มีทางชนะ ในขณะที่รูบาก้าวสูงขึ้นเรื่อยๆ สตีเฟนกลับหยุดนิ่ง การเรียนรู้วิธีแกล้งแพ้ไม่ได้ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น มันไม่ได้ทำให้ทักษะของเขาคมขึ้น ตรงกันข้าม มันกลับทำให้มันด้านทื่อเสียมากกว่า พวกเขาไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันอีกแล้ว ห่างกันคนละโลก ไฟต์ดำเนินมาถึงจุดไคลแม็กซ์ รูบาปล่อยหมัดตรงสะอาดและหนักหน่วงออกมาเป็นชุด คู่ต่อสู้ทรุดลง กรรมการโบกมือยุติการชก แชมป์โลก ยิมทั้งยิมเงียบลง มีบางคนปรบมือตามสัญชาตญาณ แต่เสียงนั้นก็ดับลงอย่างรวดเร็วเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นว่าสตีเฟนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอไม่กะพริบ ทุกคนรู้ พวกเขารู้ว่าไฟต์นั้นมีความหมายกับเขาแค่ไหน พวกเขารู้ว่าเขายอมเสียอะไรไป สตีเฟนหันหลังเดินจากไป เขาไม่กลับไปหากระสอบ ไม่หยิบเป้า ไม่พูดอะไรสักคำ เขาแค่เดินออกจากพื้นที่ฝึกซ้อมไปอย่างเงียบๆ ฝีเท้าช้าและหนักราวกับแบกอะไรบางอย่างไว้บนบ่า คริสยืนมองตามเขาไป และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ความรู้สึกผิดบีบรัดหน้าอกเขาอย่างจัง ฉันสัญญากับเด็กคนนั้นไว้ทุกอย่าง คริสคิด ฉันบอกเขาว่าเขาจะไปถึงจุดสูงสุดได้ และตอนเวลานั้นมาถึง คนที่เป็นฝ่ายทำลายเขากลับเป็นฉันเอง การได้เห็นรูบากลายเป็นทุกอย่างที่สตีเฟนเคยฝันถึง มันทรมานเกินจะทน คริสกำหมัดแน่น ฉันปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้ เขาคิด ฉันจะไม่ยอม ฉันเป็นคนทำผิดพลาดนี้เอง และฉันจะแก้มันด้วยตัวเอง