บทที่ 501: อดีตของ Stephen (ตอนที่ 1) ตอนที่ Stephen ถูกขอให้ยอมแพ้ในการชก มันไม่ได้หมายความว่าข้อเสนอนั้นไม่มีผลประโยชน์อะไรสำหรับเขาเลย ตรงกันข้าม เงินที่ยื่นมาให้นั้นสูงจนชวนตกตะลึงถึง 50,000 ดอลลาร์ เป็นเงินสด ส่งให้แบบเงียบๆ โดยไม่ซักถามอะไรสักคำ สำหรับนักสู้อย่าง Stephen ที่หาเงินได้แทบไม่ถึง 12,000 ดอลลาร์ในทุก ๆ สามเดือนจากการขึ้นชกหนึ่งครั้ง เงินก้อนนี้มากพอจะทำให้แม้แต่นักกีฬาที่มุ่งมั่นที่สุดยังต้องชะงัก มันเป็นเงินมากที่สุดที่เขาเคยเห็นวางอยู่ตรงหน้าเขาในคราวเดียว มากพอจะใช้ประทังชีวิตไปได้ช่วงหนึ่ง มากพอจะคลายแรงกดดันทันทีเรื่องค่าเช่า อาหาร และการเอาชีวิตรอด แต่ก็ยังไม่พอจะสร้างชีวิตหนึ่งชีวิต ไม่พอจะรับประกันอนาคต และแน่นอนว่าไม่พอให้เขายอมทิ้งความฝันเดียวที่เขาไล่ตามมาตั้งแต่ครั้งแรกที่สวมนวม ความจริงนั้นโหดร้าย ในฐานะนักสู้ Stephen รู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด นักสู้แก่ตัวเร็วกว่าคนทั่วไป ร่างกายก็โรยราเร็วกว่า และถ้าเขารับข้อเสนอนั้น เขารู้ทันทีว่าการแพ้ไฟต์นี้ไม่ได้หมายถึงแค่แพ้การชกเท่านั้น มันคือการสูญเสียโมเมนตัม สถิติไร้พ่าย และเส้นทางเปราะบางที่เขากำลังถากถางไปสู่การชิงแชมป์โลก การแพ้โดยตั้งใจไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ แต่มันคือการยอมจำนน ตอนที่โปรโมเตอร์จากไป พร้อมทิ้งคำมั่นว่า "พรุ่งนี้จะกลับมารอฟังคำตอบสุดท้าย" Stephen ก็พบว่าตัวเองนอนไม่หลับ ซ้อมไม่ได้ และเคลียร์หัวตัวเองไม่ออก ข้อเสนอนั้นวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาเหมือนหมัดที่ไม่ยอมเลิกลง มันเล่นซ้ำอยู่ในหัวทุกฉาก ทุกสถานการณ์ ทั้งความอับอาย ความโล่งใจ ผลลัพธ์ที่ตามมา ความกลัว และโอกาสที่อาจเกิดขึ้น มันติดค้างอยู่หนักอึ้งเสียจนเขาแม้แต่จะซ้อมเงาอย่าง shadowboxing ยังทำได้ยาก ทุกการเคลื่อนไหวถูกถ่วงด้วยความลังเล และในตอนนั้นเอง คนเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ในยิม คนเดียวที่ Stephen ยังมองว่าเป็นครอบครัวแท้ ๆ ก็เดินเข้ามาหาเขา โค้ชของเขา ชายที่ดึงเขาขึ้นมาจากท้องถนน หล่อหลอมหมัดของเขาให้กลายเป็นอาวุธ และสอนให้เขารู้จักวินัยกับศักดิ์ศรี "ฉันคิดว่านายควรรับข้อเสนอนั้น" คำนั้นกระแทก Stephen แรงยิ่งกว่าหมัดไหน ๆ ที่เขาเคยโดนเสียอีก ท้องของเขาร่วงวูบ ไหล่แข็งเกร็ง มือกำแน่นโดยไม่รู้ตัวอยู่ข้างลำตัว นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยินเลย "แต่ถ้าผมแพ้ไฟต์นี้ มันจะทำให้ผมไม่มีทางได้ชิงแชมป์ใช่ไหม?" Stephen ถาม เสียงของเขาแห้งตึง ดวงตาพยายามค้นหาสัญญาณบางอย่าง สัญญาณว่าอาจารย์ของเขายังเชื่อในตัวเขาอยู่ โค้ชของเขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้า "นายทำเรื่องนี้มาแล้วสี่ปี" เขาว่า "แต่เพราะนายไม่มีพลังดึงดูด ไม่มีภาพลักษณ์หวือหวา ไม่มีคาแรกเตอร์ที่เสียงดัง โอกาสที่ควรจะมาหานายก็เลยไม่เคยปรากฏ การชกมวยไม่ได้อาศัยแค่ฝีมือ มันต้องขายตั๋วด้วย และตอนนี้นายยังทำตรงนั้นไม่ได้ ไม่พอจะมีความหมาย" ถ้อยคำนั้นตรงเกินไป เย็นชาเกินไป และจริงเกินกว่าคำวิจารณ์ใด ๆ ที่ Stephen เคยได้ยินมาก่อน "โลกของมวยมันเล็กกว่าที่นายคิด" โค้ชพูดต่อ "นักสู้ที่มีพรสวรรค์อย่างนายยังทำเงินดีได้ในฐานะนักมวยรับจ้าง" Stephen รู้สึกเหมือนคำนั้นเป็นพิษ นักมวยรับจ้าง คนที่คอยเป็นบันไดให้คนอื่น เหยื่อที่ถูกจ้างมาเพื่อแพ้ "นายทำให้ดาวรุ่งดูดีขึ้นได้" โค้ชอธิบาย "แต่ก็ยังชนะพวกที่สร้างสถิติของตัวเองด้วยความจริงใจอยู่ดี แบบนั้นมีเงินอยู่ มีเงินก้อนดีด้วย ถ้านายรับข้อเสนอแรกได้ ต่อไปก็จะมีมาอีก พอให้เกษียณได้ พอให้ไม่ต้องเอาร่างกายไปพังทุกวันแล้ว" จากนั้นก็เป็นหมัดสุดท้าย "นายไม่จำเป็นต้องซ้อมหนักขนาดนั้นอีกแล้ว..." กรามของ Stephen เกร็งแน่น เสียงของเขาสูงขึ้น "งั้นที่คุณพูดนี่... คุณคิดว่าผมเป็นแชมป์โลกไม่ได้งั้นเหรอ? ตอนที่ผมเริ่ม คุณไม่ได้บอกแบบนี้เลย! คุณบอกว่าผมมีศักยภาพ! คุณบอกว่าผมจะไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้!" "นายเคยมีศักยภาพ" โค้ชพูดเบา ๆ "แต่หลายอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป ฉันเคยเชื่อนาย ตอนนี้ฉันก็ยังเชื่ออยู่ แต่ฉันกำลังบอกเส้นทางที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตที่นายจะมีได้จริง ๆ ฉันกำลังคิดถึงนายอยู่" Stephen ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว ความรู้สึกถูกหักหลัง ความผิดหวัง และความคับแค้นมันปั่นป่วนรวมกัน จนเขาไม่อาจยืนอยู่ในห้องเดียวกันนั้นต่อไปได้ เขากระแทกตัวออกไปข้างนอก หัวใจเต้นรัว ความโกรธกลืนกินลมหายใจของเขา และหลังจากเดินวนคนเดียวอยู่เนิ่นนาน ราวกับเป็นชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ส่งคำตอบออกไป [ไม่เอา ผมจะเป็นแชมป์โลกให้ได้สักวันหนึ่ง] พวกโปรโมเตอร์ไม่ตอบกลับ พวกเขาไม่กลับมาอีก ไม่ต่อรองใหม่ และ Stephen ก็รับความเงียบนั้นเป็นสัญญาณแรกว่าเรื่องราวกำลังจะเลวร้ายลง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความตึงเครียดเพิ่มสูงขึ้นทุกครั้งที่พระอาทิตย์ขึ้น แล้วก่อนวันชกหนึ่งวัน ในขณะที่ Stephen กำลังซ้อมเบา ๆ แค่ให้ร่างกายอุ่น พวกมันก็มาถึง ผู้ชายในชุดดำ ผู้ชายที่ถือมีดและไม้เบสบอล ผู้ชายที่ไม่มีทางตั้งใจจะมาคุยกันอย่างสงบ พวกมันกรูกันเข้ามาในยิมเหมือนหน่วยที่เคลื่อนที่อย่างเป็นระบบ ปิดทางออก ผลักอุปกรณ์ให้กระจาย และบีบให้นักมวยกับโค้ชคนอื่น ๆ ถอยไปจนชิดมุม Stephen เข้าใจทันที โปรโมเตอร์ไม่ได้สนใจการเจรจา พวกมันต้องการความยอมจำนน พวกมันต้องการส่งสาร นักสู้ไม่กี่คนพยายามขัดขืน แต่พอมือของชายคนหนึ่งถูกไม้เบสบอลฟาดจนแตกหักในครั้งเดียว ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งอีก แต่ Stephen สู้กลับ แน่นอนว่าเขาสู้ เขาเคลื่อนไหวเหมือนนักสู้ที่ฝึกฝนมาตลอดชีวิต ว่องไว คมกริบ ตอบสนองไว เขาป้องกันการโจมตี สวนหมัดกลับ และดันผู้ชายหลายคนถอยไปได้มากกว่าที่ใครคาด เขาอาจไม่ใช่คนพิเศษ แต่เขามีประสบการณ์ และประสบการณ์ก็มีค่า แต่แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น "อ๊าาาา!" Stephen หันไปเห็นโค้ชของเขานอนอยู่บนพื้น ขาถูกบดจนผิดรูปในมุมที่ผิดธรรมชาติ กระดูกหักชัดเจน ชายที่เลี้ยงดูเขามา ฝึกฝนเขามา และเคยเชื่อในตัวเขา กำลังนอนหมดทางสู้ "ไอ้หนู" หนึ่งในผู้บุกรุกพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พลางยกไม้เบสบอลขึ้นอีกครั้ง เล็งไปที่หัวของโค้ช "เรามาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น และตอนนี้มีคนเจ็บเพราะแก หยุดสู้ได้แล้ว" "หยุด!!" Stephen คำราม ความสิ้นหวังในเสียงของเขาราวกับจะแหวกอากาศออกเป็นเสี่ยง ๆ "ผมจะทำ! ผมจะแพ้ไฟต์นี้! แค่พวกแกออกไป! ออกไปให้หมด! บอกเจ้านายพวกแกว่าผมจะยอมแพ้ แต่ถ้าแกแกว่งไม้เบสบอลนั่นอีกครั้ง ฉันสาบานเลยว่าพวกแกไม่มีใครได้เดินออกไปจากที่นี่แน่!" คำขู่นั้นจริงจัง และหนักแน่น พวกมันมองเห็นได้จากดวงตาของ Stephen แล้วว่ามันไม่ใช่คำขู่เล่น ๆ พวกมันจึงถอยกลับ พวกมันทำภารกิจสำเร็จแล้ว โค้ชของ Stephen ถูกรีบส่งโรงพยาบาล พร้อมกับคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่บาดเจ็บไม่หนักนัก ตำรวจทำบันทึกไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีการจับกุม ไม่มีการติดตามผล มีเพียงความเงียบ แต่มีสองสิ่งที่เกิดขึ้นจริง โค้ชของเขาจะไม่มีวันเดินได้ตามปกติอีก และซองเงินสดหนาเตอะก็ปรากฏอยู่หน้าประตูบ้าน Stephen เป็นค่าตอบแทนสำหรับความพ่ายแพ้ที่เขายังไม่ได้มอบให้ และแล้ว วันแห่งการชกก็มาถึง