บทที่ 498: พลังพิเศษของสตีเฟน (ตอนที่ 1) เพียงชั่วพริบตาเดียว เคเคก็อดสงสัยจริงๆ ไม่ได้ว่าแว่นกันแดดที่สตีเฟนถืออยู่จะเป็นของเขาจริงหรือเปล่า สมองของเขาปฏิเสธความเป็นไปได้นั้นแทบจะทันที บางทีนั่นอาจเป็นแค่พร็อพ เป็นของหลอกตาไว้ล่อให้เขาเผลอ ลดการระวังตัวลง แต่พอเคเกะยกมือทั้งสองข้างขึ้นแตะหน้า ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสได้เพียงผิวเปลือยๆ ไม่มีกรอบ ไม่มีเลนส์ ไม่มีอะไรเลย มันหายไปแล้ว เขาก้มมองพื้น แอบหวังอยู่ครึ่งหนึ่งว่าแว่นจะหลุดลงไประหว่างจังหวะเตะหมุนของตัวเอง แต่ตรงนั้นก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน “เอาน่า” สตีเฟนพูดอย่างสบายๆ พลางสะบัดแว่นกันแดดในมือ “คิดจริงๆ เหรอว่าจะมีใครบ้าไปใส่แว่นกันแดดตอนกลางคืนแล้วสู้กัน?” น้ำเสียงของเขาแห้งๆ เหมือนกำลังหยอกล้อ ทว่าข้างใต้กลับมีความคมกริบซ่อนอยู่ คำพูดนั้นไม่ควรจะบาดใจ แต่สุดท้ายมันก็ทำให้เคเคเจ็บอยู่ดี ตัวสตีเฟนเองนึกถึงข้อยกเว้นได้หนึ่งคน แชด ไอ้หมอนั่นใส่แว่นกันแดดแทบทุกงาน บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เคเคทำให้เขารำคาญนัก เพราะมันเป็นเครื่องเตือนใจมีชีวิตของความไร้สาระพวกนั้น ที่สตีเฟนคิดว่าตัวเองหลุดพ้นมาได้แล้ว เคเคไม่ตอบ เขาไม่ยียวน ไม่ตะโกนสวนกลับ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ใจคิดวนไปมา ‘เป็นไปไม่ได้... ถ้าเขาเอาแว่นออกจากหน้าเราจริงๆ มือของเขาต้องยื่นเข้ามา ใกล้เราจนแทบชิด แต่เรากลับไม่เห็นแม้แต่เงาเบลอๆ ไม่เห็นอะไรเลย ไม่มีอะไรเลย’ ความหนาวเย็นค่อยๆ ไต่ลงมาตามสันหลังของเขา ถ้าสตีเฟนสามารถเอาแว่นของเขาออกไปได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว... งั้นสตีเฟนก็มีโอกาสชกเขาในจังหวะนั้นได้เหมือนกัน เขาสามารถบดจมูกเขาให้แหลก กระแทกกรามเขาให้แตก ซัดให้สลบคาที่ และเคเคจะไม่มีทางตอบสนองทัน “ต้องเป็นกลอุบายอะไรสักอย่างแน่ๆ” เคเคพึมพำกับตัวเอง “กลเม็ดบนเวทีน่ะ มือไว... อะไรพวกนั้น” ลมหายใจของเขาเริ่มสั่น “ฉันเห็นมายากลในทีวีบ่อยจะตาย แค่ฉันไม่เข้าใจว่ามันทำงานยังไง ไม่ได้แปลว่าเวทมนตร์มันไม่มีจริง!” ด้วยความสิ้นหวังที่จะดึงความมั่นใจกลับคืนมา เคเคจึงพุ่งกลับเข้าสู่การต่อสู้ เขาบุกเข้าไปเร็ว คม และคาดเดาไม่ได้ แต่ครั้งนี้ หมัดทุกหมัดพลาดเป้า ทุกลูกเตะเหวี่ยงผ่านอากาศว่างเปล่า ไม่ใช่ว่าสตีเฟนกำลังป้องกันตัว ไม่ใช่เลย สตีเฟนแทบไม่คิดจะทำด้วยซ้ำ เขาแค่หลบทุกอย่างด้วยการขยับเล็กๆ อย่างควบคุมได้ราวกับรู้ทุกจังหวะที่เคเคจะโจมตีล่วงหน้าก่อนที่ท่ารุกจะก่อตัวขึ้นเสียอีก “เห็นเมื่อกี้ไหม?” เจ็ตต์ถาม พลางเอนตัวมาข้างหน้า “จังหวะเมื่อกี้น่ะ เห็นไหม?” “เห็น” ดาเรียสตอบ น้ำเสียงที่เคยขำหายไปหมดแล้ว ดวงตาของเขาคมขึ้น จนท้ายที่สุดก็วางวิสกี้ลงเสียที “เมื่อกี้แกบอกไม่ใช่เหรอว่าเขาไม่ใช่คนที่เราต้องกังวล?” “ก็ฉันพูดแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ” เจ็ตต์ตอบ แม้สีหน้าจะบิดเบี้ยว “จากภาพเก่าๆ ของเขา ฉันไม่คิดเลยว่า... อะไรแบบนี้ คนอายุเท่านั้นไม่ได้พัฒนาขึ้นกันง่ายๆ ไม่ใช่พัฒนาแบบนี้แน่” เขาขบกรามแน่น “พวกเขาพัฒนาขึ้นได้ขนาดนี้จริงๆ เหรอ? เป็นไปไม่ได้ ก่อนหน้านี้พวกเขาแค่ซ่อนอะไรบางอย่างไว้? ไม่ สิ่งนั้นก็ไม่น่าใช่อีก ฉันเห็นแววสิ้นหวังในตาพวกเขาก่อนหน้านี้ ถ้าพวกเขาคิดว่ามีโอกาสชนะ สตีเฟนไม่มีทางจ่ายฉันหรอก” เจ็ตต์หันสายตาไปทางคนสวมหน้ากากอย่างแม็กซ์ เขารู้ว่าแท้จริงแล้วใต้หน้ากากนั่นแม็กซ์หน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าแม็กซ์บังคับให้สตีเฟนผ่านการฝึกแบบไหนมาก่อนจะมาถึงงานนี้ ชายชราผ่านนรกอะไรมาถึงได้คมกริบขึ้นขนาดนี้? ‘แล้วยามเฝ้าประตูล่ะ?’ เจ็ตต์สงสัย ‘ถ้าสตีเฟนเปลี่ยนไปขนาดนี้... ยามเฝ้าประตูก็คงเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่า ถ้าใช่ เรื่องนี้อาจไม่ง่ายอย่างที่เราคิด’ กลับมาที่เวที เคเกะแทบจะพังทลายลงแล้ว จังหวะการโจมตีของเขาเริ่มเสียความแม่นยำ จังหวะของเขาเริ่มเละเทะ ทุกก้าวที่เขาเหยียบลงไปเต็มไปด้วยความลังเล สตีเฟนไม่ได้แค่หลบ เขากำลังรื้อความมั่นใจของเคเกะทิ้งลงทีละวินาที แล้วมันก็เกิดขึ้น เงาวูบหนึ่งพุ่งออกไปเร็วเสียจนผู้ชมส่วนใหญ่แทบไม่ได้ทันสังเกตการเคลื่อนไหวด้วยซ้ำ เคเครู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หน้า คลื่นความเจ็บปวดรุนแรงระเบิดจากจมูกของเขา แผ่กระจายไปทั่วกะโหลก สายตาพร่าเลือนในทันที เขาเซถอย แขนตกลง ก่อนที่เขาจะทันได้หายใจอีกครั้ง หมัดอีกอัดหนึ่งก็พุ่งเข้าท้องราวกับคานกระแทก จนเกือบยกเขาลอยพ้นพื้น อวัยวะภายในรู้สึกเหมือนถูกสั่นคลอนอยู่ข้างใน สมองของเขาหมุนคว้าง เข่าทรุดอ่อน ผ่านม่านตาหรี่ปรือ เขาแทบมองไม่เห็นสตีเฟนที่กำลังขยับอีกครั้ง เตรียมจังหวะถัดไปไว้แล้ว หมัดฮุกซัดเข้าด้านข้างศีรษะของเขาอย่างจัง โลกของเคเคดับวูบลงก่อนที่ตัวเขาจะกระแทกพื้นเสียอีก คนดูทั้งสนามเงียบกริบลงไปในทันที นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะ ไม่ใช่แค่การน็อกเอาต์ แต่มันคือการกดข่มแบบทันทีทันใด เป็นการพลิกกลับที่ฉับพลันและน่าตื่นตะลึง จนไม่มีใครเข้าใจได้เต็มที่ว่าพวกเขาได้เห็นอะไรลงไปกันแน่ สตีเฟน คนที่ก่อนหน้านี้ยังกระเสือกกระสนอยู่ คนที่ถูกผลักถอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับปิดฉากการต่อสู้ลงภายในไม่ถึงสองวินาที มันไม่มีเหตุผลเลย การเปลี่ยนแปลงนั้นรุนแรงเกินไป ไม่น่าเชื่อเกินไป “ฉันชนะแล้วใช่ไหม?” สตีเฟนถามราวกับยังไม่แน่ใจ พลางดันแว่นกันแดดขึ้นไปบนหน้า “งั้นฉันเก็บนี่ไว้เป็นที่ระลึกแล้วกัน” ความสบายๆ ของเขายิ่งทำให้ทุกอย่างดูเหนือจริงเข้าไปอีก เขาเดินกลับไปหาแม็กซ์กับดาร์โนด้วยฝีเท้ามั่นคง ไม่มีอาการขาเป๋ ไม่มีแม้แต่หอบเหนื่อย มันออกจะน่าเจ็บใจด้วยซ้ำที่เขาดูแข็งแรงขนาดนั้น ดาร์โนรีบสอดแขนเข้ารอบคอเขาแบบกึ่งกอดกึ่งล็อกคอ พร้อมหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ! โคตรเจ๋ง! ดูหน้าพวกมันสิ! แต่ลุงเอาจริงๆ นะ เล่นมุกแว่นกันแดดนี่เชยชะมัด! ควรทิ้งไปได้แล้ว ก่อนจะอายหนักกว่าเดิม!” สตีเฟนยิ้มกว้าง ปิดไม่มิดเลยว่าความภูมิใจมันกำลังพองขึ้นในอกของเขา หลายเดือนที่ผ่านมา เขาหงุดหงิดกับอายุที่มากขึ้น ขุ่นเคืองกับการที่ตัวเองเริ่มหมดคม และรู้สึกว่าตัวเองถูกนักสู้รุ่นใหม่กลบ แต่ตอนนี้ล่ะ? เขาไม่ได้กลับมาเฉยๆ เขาแข็งแกร่งขึ้น เร็วขึ้น คมขึ้น “สำหรับคนแก่แบบฉัน” สตีเฟนพูดอย่างยโส “ฉันขยับได้เร็วดีใช่ไหมล่ะ?” ทั้งดาร์โนและแม็กซ์ต่างมองเขาด้วยสีหน้าขบขันและยอมรับ แม้แต่เจ็ตต์ที่มองอยู่จากตรงนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ บางอย่างเกี่ยวกับชายคนนี้ และพวกของเขา กำลังกลายเป็นอันตรายยิ่งกว่าที่ใครๆ คิดไว้ตั้งแต่แรก **** ***** สำหรับอัปเดตของ MWS และผลงานในอนาคต โปรดติดตามโซเชียลมีเดียของผมด้านล่าง Instagram: Jksmanga *Patreon: jksmanga เมื่อมีข่าวของ MVS, MWS หรือซีรีส์อื่นๆ ออกมา คุณจะได้เห็นที่นั่นก่อน และสามารถติดต่อผมได้ ถ้าผมไม่ยุ่งมาก ผมมักจะตอบกลับนะ