บทที่ 499: พลังพิเศษของสตีเฟน (ตอนที่ 2) เมื่อสตีเฟนนั่งลงกลับเข้าที่ เขาก็เผลอจ้องกำปั้นของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง สายตาไล่มองรอยแดงที่เริ่มบานบนข้อนิ้ว และอาการเต้นตุบๆ แผ่วเบาใต้ผิวหนัง เขาค่อยๆ กำมือและคลายมืออย่างช้าๆ รับรู้ได้ถึงอาการแสบลึกที่ยังคงค้างจากหมัดสามครั้งสุดท้ายที่เขาเพิ่งปล่อยออกไป ถึงจะเจ็บ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพึงพอใจวูบหนึ่งเมื่อคิดย้อนกลับไปถึงการต่อสู้ครั้งนั้น นี่เป็นบททดสอบจริงครั้งแรกของเขานับตั้งแต่สร้างคำสัตย์และปลุกพลังใหม่ของตนขึ้นมา และในขณะที่โจ, นา และแม้แต่วูล์ฟ ต่างก็ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว สตีเฟนกลับเป็นคนที่ลำบากที่สุดในการเรียนรู้วิธีเข้าถึงและควบคุมพลังของตัวเอง คำสัตย์ของเขาเชื่อมโยงกับความเร็ว เป็นของขวัญที่ควรจะเหมาะสมที่สุดสำหรับชายคนหนึ่งที่เคยสร้างทั้งชีวิตของตัวเองขึ้นมาบนเรื่องของจังหวะ ความแม่นยำ และการเคลื่อนไหว ทว่าการจะเชี่ยวชาญมันกลับซับซ้อนยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้มาก ความจริงก็คือ สตีเฟนยังไม่สามารถเคลื่อนร่างกายทั้งตัวด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นได้ ตอนนี้เขาเร่งได้เพียงส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวเองทีละส่วนเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นมือ แขน หรือแขนขาแค่ข้างเดียว และการทำได้แม้เพียงเท่านั้นก็ต้องใช้สมาธิอย่างสุดขีด จนแทบต้องล้างความคิดในหัวให้ว่างเปล่าเสียก่อนถึงจะปลุกพลังนี้ได้ ความคิดของเขาต้องนิ่งสนิท อารมณ์ต้องถูกกดเอาไว้ สัญชาตญาณต้องหดแคบลงจนเหลือเพียงจุดเดียว มีเพียงเท่านั้น เขาถึงจะปลดปล่อยความเร็วเป็นช่วงสั้นๆ ออกมาได้ ราวกับกลับไปอยู่ในจุดสูงสุดของตัวเองในอดีต ทว่าก็ยังเหนือกว่ามันไปพร้อมกัน ระหว่างการต่อสู้กับคีเค เขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดครั้งใหญ่ที่สุดของตัวเองจนถึงตอนนี้ เขาประคองความเร็วที่เร่งขึ้นไว้ในมือข้างหนึ่งได้นานพอจะปล่อยหมัดสามครั้ง ก่อนที่คีเคจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าหมัดแรกเข้ามาแล้ว เป็นสามหมัดที่เร็วเสียจนข้อต่อที่โรยราของเขาไม่น่าจะรับไหว แต่กลับยังหนักหน่วงพอจะทำให้ชายคนนั้นสลบลงได้ในทันที สตีเฟนหัวเราะแห้งๆ กับตัวเอง มันช่างเหนือจริงเกินไป หมัดของเขาเคยทรงพลังอยู่แล้ว จากการฝึกฝนและการฝึกสภาพร่างกายมานานหลายสิบปี แต่เมื่อผสานเข้ากับความเร็วใหม่พลังนี้ มันก็กลายเป็นอาวุธทำลายล้าง รุนแรงเสียยิ่งกว่าที่เขาเองยังคาดถึง “เจ็บไหม?” แม็กซ์ถามจากข้างๆ ตัว เขาเอนตัวมาข้างหน้าอย่างเป็นห่วง “กำปั้นน่ะ... แดงมากเลย” “ถ้าจะบอกว่าไม่เจ็บก็คงโกหก” สตีเฟนตอบพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ “ดูเหมือนว่าฉันยังต้องคิดเรื่องอื่นเพิ่มเติมอีก” ไม่เหมือนโจ ที่สามารถรักษาตัวได้หลังจากแทบทำร่างกายตัวเองพังเพราะหมัดอันทำลายล้างของเขา... หรือนา ที่พลังกับความคล่องตัวเพิ่มขึ้นไปพร้อมกัน จนร่างกายคอยรองรับพลังของตัวเองได้โดยธรรมชาติ... สถานการณ์ของสตีเฟนนั้นต่างออกไป ความทนทานทางกายดิบๆ ของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นตามความเร็วไปด้วย กระดูกของเขา ซึ่งแก่ชรามานานแล้ว ก็ยังเป็นกระดูกของชายคนหนึ่งที่ล่วงเลยช่วงพีคมานาน ต่อให้ชกแรงและเร็วเกินไป มือของเขาเองก็อาจรับแรงกระแทกไม่ไหวเสียก่อน ‘ถ้าฉันยังชกในระดับนี้โดยไม่ยั้งมือ บางทีฉันอาจทำให้กระดูกตัวเองพัง ก่อนที่จะทำให้คู่ต่อสู้เจ็บเสียอีก’ สตีเฟนคิดอย่างมืดหม่น ‘ฉันต้องขัดเกลาการควบคุมให้ละเอียดขึ้น เพิ่มความเร็วเพียงเล็กน้อย พอให้ได้เปรียบ แต่ไม่มากจนร่างกายรับไม่ไหว’ เขาหายใจเข้าลึก ‘และถ้าฉันแข็งแกร่งขึ้นได้อีก... ถ้ากล้ามเนื้อปรับตัวได้... สักวันหนึ่งฉันอาจจะเคลื่อนทั้งตัวด้วยความเร็วนั้นได้ หรือบางทีอาจจะยืนระยะมันไว้ได้นานกว่าชั่วพริบตา’ ความหวังที่สุกสว่างและแปลกใหม่ไหลวนผ่านอกของเขา อายุของเขาเคยเป็นเงาที่ตามหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา เป็นเครื่องเตือนใจว่าเวลาที่ดีที่สุดของเขาผ่านไปแล้ว แต่ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้ เขามีโอกาสจะก้าวข้ามแม้แต่ตัวเองในวันวานได้ ‘และถ้าไม่ใช่ผ่านหมัดของฉัน’ สตีเฟนคิด ‘งั้นก็ผ่านการวางเท้าของฉันเองก็ได้ ฉันเร่งจังหวะก้าวได้แทน เคลื่อนเข้าออกเร็วๆ แต่ตอนโจมตีก็ใช้ความเร็วปกติ เก็บจังหวะเร่งไว้ใช้ตอนที่จำเป็นจริงๆ’ นี่คือทางข้างหน้า เป็นเส้นทางที่เขาตั้งใจจะเดินไปให้ได้ ถึงจะมีอันตรายรายล้อมบนดาดฟ้า ความตึงเครียดหนักอึ้ง การมีตัวตนของดาเรียสกับเจ็ตต์ และอนาคตที่ยังไม่แน่นอน สตีเฟนก็ยังไม่อาจห้ามรอยยิ้มกว้างที่ค่อยๆ แผ่บนใบหน้าของตัวเองได้ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกมีชีวิตชีวา “ขอบใจที่เชื่อในตัวฉันนะ แม็กซ์” สตีเฟนพูด พลางหันไปหาชายหนุ่มข้างกาย “ฉันจะหัดใช้มันให้คล่องเอง และไม่ต้องห่วง ฉันจะยังชนะต่อไป นายต้องใช้เงินนี่ และนี่คือสิ่งที่ฉันพอจะทำให้ได้อย่างน้อยที่สุด” เขาหยุดแล้วขยับมือที่ปวดเมื่อยของตัวเองอีกครั้ง “จากนี้ไปฉันจะระวังมากขึ้น เขาว่ากันว่าหนทางเรียนรู้ที่ดีที่สุดก็คือในเวที งั้น... ฉันก็คงต้องทำแบบนั้นต่อไป” แล้วโทรศัพท์ของแม็กซ์ก็ดังขึ้น มันสั่นอยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆ ข้างตัวเขา แม็กซ์เหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะเห็นการแจ้งเตือน: ได้รับการชำระเงินแล้ว เหมือนอย่างที่ดาเรียสสัญญา พวกเขาจ่ายเงินให้ทันทีหลังจบทุกแมตช์ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แม็กซ์ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกจางๆ อบอุ่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก คำสัตย์ของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น ความมุ่งมั่นของเขากำลังลึกซึ้งขึ้น ทุกชัยชนะของสตีเฟนถ่ายทอดพลังเข้าสู่ตัวของแม็กซ์โดยตรง และถึงมันจะไม่รุนแรงจนล้นหลาม แต่มันก็มากพอจะทำให้เขาโล่งใจว่าความตั้งใจของพวกเขายังคงเดินหน้าอยู่ “ฉันจะคอยเดิมพันให้นายต่อไป” แม็กซ์พูดเบาๆ มองสตีเฟนด้วยแววตาทั้งชื่นชมและภาคภูมิใจ “งั้นนายก็ชนะต่อไปเรื่อยๆ ล่ะ” สตีเฟนพยักหน้า เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ ปล่อยให้เสียงคลื่นทะเลและเสียงพึมพำของฝูงชนค่อยๆ จางหายไปเป็นฉากหลัง ขณะที่ความคิดของเขาล่องลอย เขานึกถึงชายคนที่เคยเป็นในอดีต ชายที่ภาคภูมิและมีวินัย ผู้ถูกความล้มเหลวบั่นทอนจนล้า แต่ไม่เคยแตกสลาย เขานึกถึงนักเรียนที่เขาเคยสอน การต่อสู้ที่เขาเคยชนะและพ่ายแพ้ ปีเดือนที่ผ่านไปโดยคิดว่าความหนุ่มแน่นและพละกำลังได้ทิ้งเขาไปแล้ว แล้วเขาก็นึกถึงคำสัตย์ที่เขาได้เอ่ยไว้ คำสัตย์ที่เขารับเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังเหล่านี้ ถ้าชีวิตใหม่ครั้งนี้ต้องการหมัดของเขา ความเร็วของเขา ความเจ็บปวดของเขา เขาก็จะมอบให้ทั้งหมดด้วยความเต็มใจ เขาเริ่มนึกถึงเส้นทางยากลำบากที่พาตัวเองมาถึงที่นี่ และชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสที่เขาเคยใช้มาก่อนจะได้พบกับแม็กซ์ **** ***** สำหรับอัปเดตเกี่ยวกับ MWS และผลงานในอนาคต โปรดติดตามผมได้ที่โซเชียลมีเดียด้านล่าง อินสตาแกรม: Jksmanga *Patreon: jksmanga เมื่อมีข่าวเกี่ยวกับ MVS, MWS หรือซีรีส์อื่นๆ ออกมา คุณจะเห็นมันได้ที่นั่นก่อนใคร และสามารถติดต่อผมได้ด้วย ถ้าผมไม่ยุ่งเกินไป ปกติผมจะตอบกลับเสมอ