บทที่ 500: แชมป์สตีเฟน นั่งลงแล้ว ในที่สุดสตีเฟนก็ปล่อยให้อะดรีนาลีนค่อย ๆ สลายไปจากร่าง และพร้อมกันนั้น ความคิดมากมายที่เขาไม่คาดว่าจะผุดขึ้นมาก็ถาโถมเข้ามา เสียงคำรามของฝูงชนหายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงอื้ออึงที่ดังสะท้อนอยู่ในหูของเขา และสิ่งเดียวที่เขาได้ยินชัด ๆ คือจังหวะหายใจหนักและสม่ำเสมอของตัวเอง อาการหลังการต่อสู้เริ่มตามมาทันจนเขารู้สึกได้ถึงความแสบร้อนที่ข้อนิ้วและอาการสั่นเบา ๆ ที่ปลายนิ้ว แต่สิ่งที่กดทับใจเขามากกว่านั้นกลับเป็นความคิดถึงคำสาบานของตัวเอง เขาก้มมองมือตัวเอง ก่อนจะหมุนข้อมือช้า ๆ พลังนี้... ความเร็วนี้... ผมปลดล็อกมันได้ก็เพราะคำสาบานนั่น มันไม่ใช่เรื่องที่จะสร้างขึ้นได้ง่าย ๆ เลย ไม่เหมือนแม็กซ์หรือนาที่ดูเหมือนจะเข้าใจของตัวเองได้เร็วกว่ามาก แม้แต่ตัวเขาเอง ตอนที่ช่วยโจค้นหาคำที่ใช่ และอารมณ์ที่เหมาะพอจะเป็นแก่นยึดเหนี่ยวของคำสาบาน ก็ยังไม่เคยเข้าใจจริง ๆ เลยว่าของตัวเองควรเป็นอะไร เขาจะต้องให้คุณค่าอะไรถึงขั้นยอมสละมันได้? มีอะไรที่เขาแคร์ลึกซึ้งจนมันฝังอยู่ในหัวใจเหมือนเสี้ยนไม้ คอยทิ่มอยู่ตลอดเวลา คอยเตือนเขาเสมอว่าทำไมถึงเลือกก้าวมาถึงจุดนี้? ตอนแรกไม่มีอะไรดูจะใช่เลย ความคิดทุกอย่างที่เขาลองคิดล้วนให้ความรู้สึกตื้นเขิน ไม่สมบูรณ์ หรือไม่มากพอ ดังนั้นด้วยความสิ้นหวัง เขาจึงหันกลับเข้ามาข้างใน ย้อนกลับไปตามความทรงจำของตัวเอง ย้อนเส้นทางคดเคี้ยวที่พาเขามาถึงตรงนี้ เหมือนกับโจ สตีเฟนไม่เคยเก่งเรื่องเรียนเลยสักนิด ตอนอยู่โรงเรียน เขาไม่ใช่เด็กที่ครูชื่นชม ไม่ใช่คนที่โดดเด่นด้านวิชาการอะไรทั้งนั้น ตรงกันข้าม เขาใช้หมัดของตัวเอง ไม่ใช่เพราะชอบต่อสู้ แต่เพราะปัญหามักจะวิ่งเข้าหาเขาเอง เขาไม่ได้เป็นสมาชิกแก๊ง ไม่ได้พยายามทำตัวน่ากลัว เขาแค่ใช้ชีวิตเงียบ ๆ เป็นหมาป่าเดียวดาย และไม่รู้ทำไม นั่นถึงทำให้เขากลายเป็นเป้า มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว วันหนึ่งเด็กสองคนจะเข้ามาหาเรื่อง อีกวันก็สามคน แล้วไม่นานก็จะมีกลุ่มเด็กจากอีกโรงเรียนอยากมาทดสอบตัวเองกับ “ไอ้คนเก่งที่ชอบสู้คนเดียว” สตีเฟนเกลียดมัน เกลียดแรงกดดันที่ตามติดไม่หยุด แต่เขาจะทำอะไรได้? เขาไม่มีใครให้หันไปหาเลย แล้วก็เกิดเหตุบังเอิญ หรือไม่ก็ปาฏิหาริย์ ที่เปลี่ยนทุกอย่าง โค้ชคนหนึ่ง ชายที่สตีเฟนไม่เคยพบหน้ามาก่อน เข้ามาแทรกกลางตอนที่เขากำลังสู้ครั้งหนึ่ง แล้วก็สลายพวกที่รุมทำร้ายเขาไปอย่างง่ายดายเกินคาด “ฉันทนดูคนกลุ่มหนึ่งรุมคนคนเดียวไม่ได้หรอก” ชายคนนั้นพูด พร้อมปัดฝุ่นออกจากไหล่ของสตีเฟน “แกมีสัญชาตญาณดีนะ เจ้าหนู แต่สัญชาตญาณอย่างเดียวมันช่วยแกไปได้ไม่ตลอดหรอก” สตีเฟนพึมพำ “ขอบคุณ” เบา ๆ โดยเชื่อว่าต่อให้เป็นแบบนี้ ทุกอย่างก็คงไม่เปลี่ยนหรอก การซ้อม การท้าทาย พวกนั้นจะยังคงเกิดขึ้นต่อไป มันเป็นแบบนั้นเสมอ แต่โค้ชคนนั้นไม่ได้จากไป “ถ้าแกจะต้องสู้ต่อไปอยู่แล้ว” เขาพูด “งั้นทำไมไม่ให้ฉันสอนแกใช้หมัดพวกนั้นให้เป็นจริง ๆ ล่ะ แล้วถ้าแกหาอะไรทำเป็นงานอดิเรกได้ สักอย่างที่ทำให้แกมีเป้าหมาย บางทีถนนพวกนี้อาจจะไม่กลืนแกทั้งตัวไปก็ได้” สตีเฟนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงตกลง แต่เขาก็เดินตามชายคนนั้นไปที่ยิมมวย สถานที่แห่งนั้นกลายเป็นที่พักพิงของเขา เป็นโลกใบที่สองของเขา โค้ชสอนเขาทุกอย่าง ตั้งแต่ฟุตเวิร์ก วินัย วิธีอ่านคู่ต่อสู้ ไปจนถึงวิธีใช้ชีวิตแบบนักสู้ตัวจริง และเป็นครั้งแรกในชีวิต สตีเฟนรู้สึกว่าตัวเองมีที่ยืนอยู่ตรงไหนสักแห่ง เด็กที่โรงเรียนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นแทบจะทันที พวกที่เคยแกล้งเขาไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก บางคนถึงขั้นเลิกเข้ามายุ่งกับเขาไปเลย และวันที่มีกลุ่มใหญ่พยายามรุมเขานอกยิม ชมรมมวยก็ออกมาพร้อมกัน เคลื่อนตัวเหมือนครอบครัว คอยปกป้องเขาโดยไม่ลังเล ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับพวกนั้น และไม่มีใครอยากมีเรื่องกับสตีเฟนอีกต่อไป เป็นครั้งแรกที่เขามีคนที่ไว้ใจได้ หรืออย่างน้อย เขาก็คิดว่าเป็นแบบนั้น เขาฝึกฝนมาหลายปี ผ่านการแข่งขันสมัครเล่น สร้างชื่อเสียงขึ้นมา เขาไม่ใช่คนมีเสน่ห์ ไม่ใช่คนหวือหวา แต่เขาไม่เคยแพ้ มวยกลายเป็นโลกของเขา ความหลงใหลของเขา ตัวตนของเขา เขามีความฝันเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการเป็นแชมป์โลก แต่โลกของมวยไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวังเอาไว้เลย สไตล์ของเขาไม่ใช่แบบที่เรียกสายตาคน เขาไม่ได้เต้นวนในสังเวียน ไม่ได้ยียวนคู่ต่อสู้ การสัมภาษณ์ทำให้เขาประหม่า และฝูงชนก็ไม่เห็นว่าเขาน่าตื่นเต้น ผู้คนเรียกไฟต์ของเขาว่า “น่าเบื่อ” โปรโมเตอร์ไม่ต้องการเขา ค่ายใหญ่เมินเขา แม้แต่โค้ชของเขาเอง คนที่เขาเคยชื่นชม ก็ยังพูดความจริงออกมาตรง ๆ “แกเก่งนะ สตีเฟน บางทีอาจจะเก่งเกินไปด้วยซ้ำ แต่แกขายตั๋วไม่ได้ และในโลกนี้ ไม่มีใครได้ชิงเข็มขัดหรอกถ้าขายตั๋วไม่ได้” สตีเฟนกล้ำกลืนความจริงอันขมขื่นนั้น แล้วก็ยังคงสู้ต่อไป แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก? มวยคือทุกอย่างที่เขามี จากนั้นโอกาสที่เขาเฝ้ารอก็มาถึง เป็นไฟต์บันไดก้าวสำคัญกับดาวรุ่งพุ่งแรงคนหนึ่ง คู่ต่อสู้คนนั้นเสียงดัง มีเสน่ห์ ไม่เคยแพ้ และกำลังดึงดูดความสนใจมหาศาล โปรโมเตอร์ต้องการดันเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างรวดเร็ว และวิธีทดสอบที่สมบูรณ์แบบก็คือการส่งเขาไปเจอกับคนอย่างสตีเฟน คนที่ไว้ใจได้ คนที่คงเส้นคงวา คนที่ไม่เคยแพ้... แต่ก็ไม่โดดเด่นพอที่จะถูกปกป้อง ไฟต์ถูกประกาศออกไป แฟน ๆ ตื่นเต้น สตีเฟนซ้อมหนักยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ แต่ก่อนถึงวันแข่งอย่างเป็นทางการ พวกผู้ชายในชุดสูทก็เดินเข้ามาที่ยิมของเขา แค่สายตาของพวกมันก็ทำให้เขารู้ทุกอย่างก่อนที่พวกมันจะเอ่ยปากเสียอีก “คุณอยากให้ผม... แพ้ไฟต์นั้นเหรอ? ตั้งใจแพ้เนี่ยนะ?” เขาจำได้ว่าตัวเองถามคำถามนั้นด้วยปากแห้งผากและขากรรไกรที่กัดแน่น ทั้งห้องเงียบกริบ คำขอนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศเหม็น ๆ เหมือนกลิ่นเน่า นั่นคือวินาทีที่สตีเฟนเข้าใจจริง ๆ ว่าโลกของมวยมันสกปรกได้ขนาดไหน ทุกสิ่งที่เขาทุ่มเทมา ทั้งความเจ็บปวด ชัยชนะ และความฝันทั้งหมด สามารถถูกลดทอนให้เหลือแค่การแลกเปลี่ยนทางธุรกิจได้ในพริบตาเดียว นั่นคือวินาทีที่เขาได้รู้ว่า ความภักดี ครอบครัว และความหลงใหล แทบไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเผชิญหน้ากับเงินและการบงการ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทุกอย่างกำลังจะเลวร้ายลงอีกมากเพราะการตัดสินใจที่เขาได้ทำลงไป **** ***** สำหรับอัปเดตของ MWS และผลงานในอนาคต กรุณาติดตามผมได้ที่โซเชียลมีเดียด้านล่าง Instagram: Jksmanga *Patreon: jksmanga เมื่อมีข่าวของ MVS, MWS หรือซีรีส์อื่น ๆ ออกมา คุณจะได้เห็นที่นั่นเป็นที่แรก และสามารถติดต่อผมได้ ถ้าผมไม่ยุ่งมาก ผมมักจะตอบกลับอยู่เสมอ