บทที่ 102: การเดินทางอันสงบสุขจริงๆ กองคาราวานเบี่ยงออกจากทางลับเข้าสู่ลานโล่งซึ่งดูราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ ต้นไม้เรียงตัวเป็นแนวกำแพงธรรมชาติอยู่สามด้าน กิ่งก้านของพวกมันประสานกันอยู่เหนือศีรษะราวกับนิ้วมือที่สอดประสานกัน อีกด้านหนึ่งเปิดออกสู่เนินลาดอ่อนๆ ที่มีลำธารไหลเอื่อยผ่านไป เสียงน้ำนั้นเบาและสม่ำเสมอ จนเกือบฟังดูไพเราะในความมืดที่ค่อยๆ หนาขึ้น อากาศที่นี่มีกลิ่นต่างออกไป สะอาดกว่า กลิ่นสน กลิ่นดินชื้น และกลิ่นหวานจางๆ ราวกับดอกไม้ป่าบานอยู่แถวนั้นแล้วทิ้งเพียงความทรงจำเอาไว้ ผู้คนเคลื่อนไหวด้วยความคล่องแคล่วเป็นระบบ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำแบบนี้ รถม้าถูกจัดวางเป็นครึ่งวงกลมหลวมๆ ม้าถูกปลดออกแล้วจูงไปยังแหล่งน้ำ ส่วนกองไฟเริ่มผุดขึ้นในหลุมที่ขุดเตรียมไว้อย่างดี หลุมเหล่านั้นดูเหมือนถูกใช้งานมาหลายครั้งแล้ว พื้นดินรอบๆ ดำไหม้เป็นวงกลมสมบูรณ์แบบ หญ้าถูกเหยียบจนกลายเป็นดินแข็งแน่น Octavia ขยับตัวบนตักของฉัน กระพริบตาช้าๆ ขณะที่สติค่อยๆ กลับมาอยู่ในแววตา ชั่วครู่หนึ่งเธอเหมือนจะสับสน เป็นความมึนงงแบบนั้นที่เกิดจากการตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คาดคิด แล้วสายตาของเธอก็สบกับฉัน สีหน้าเธอค่อยๆ อ่อนลง “เราหยุดแล้วเหรอ?” “ตั้งค่ายพักแรมคืนนี้” เธอนอนหลับไปทั้งวันจริงๆ ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะทึ่งหรือกังวลดี อาจจะทั้งสองอย่าง ร่างกายของเธอยังอยู่ในระหว่างฟื้นตัว ยังเย็บตัวเองกลับเข้าที่จากทุกอย่างที่เรายัดเยียดให้มัน การนอนน่าจะเป็นยาที่ดีที่สุดที่เธอจะได้รับตอนนี้ Tristan กระโดดลงจากรถม้าคนแรก ลงพื้นอย่างคล่องแคล่วสบายๆ จนดูราวกับเขาทำเรื่องนี้มาทั้งชีวิต บางทีเขาอาจจะทำจริงๆ นักบวชนักรบเฒ่ายังคงพูดคุยกับเขาอยู่ พร้อมกับโบกไม้โบกมืออย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับการล้อมเมืองเมื่อครั้งอดีตอันยาวนาน Tristan พยักหน้าตามอย่างอดทนราวกับนักบุญ สีหน้าบอกชัดว่าเขาอยากไปอยู่ที่อื่นมากกว่าเดิม แต่ท่วงท่ายังสุภาพอยู่เหมือนเดิม ถึงขั้นดูเหมือนนักการทูตด้วยซ้ำ จากนั้น Nisha กับ Levi ก็ตามลงมา ผู้คนทยอยกันเคลื่อนตัวตามไป ไม่นานฉันกับ Octavia ก็ลงมายืนบนพื้น แล้วเข้าไปรวมกับส่วนหนึ่งของค่าย รอบตัวเรา ค่ายเริ่มเป็นรูปร่างขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง เต็นท์ถูกนำออกมาจากรถบรรทุกสัมภาระ ผ้าของมันมีสัญลักษณ์ที่ฉันไม่รู้จัก เป็นลวดลายเรขาคณิตที่อาจจะเกี่ยวกับศาสนา หรืออาจจะมีประโยชน์ใช้สอยก็ได้ ยากจะบอกกับคนพวกนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะมีความหมายซ้อนอยู่สองชั้น “เราควรช่วยกัน” Octavia กล่าว พลางขยับตัวไปทางกลุ่มใกล้สุดที่กำลังลำบากกับเสาเต็นท์ และเธอก็พูดถูก การยืนเฉยๆ แบบไร้ประโยชน์ไม่ได้ทำให้ใครชอบเราเพิ่มขึ้นแน่ คนพวกนี้รับเราเข้ามา ซ่อนเราไว้ท่ามกลางพวกเขา และไม่ได้ถามอะไรเกินกว่าคำถามผิวเผิน สิ่งน้อยที่สุดที่เราพอทำได้ก็คือช่วยออกแรง ยิ่งกว่านั้น มือที่ว่างย่อมทำให้คนมีเวลาสงสัยเกี่ยวกับคนแปลกหน้าที่อยู่ปะปนในหมู่พวกเขา ฉันเผลอไปช่วยหญิงชราคนหนึ่ง ไม่ได้แก่เท่า Battle-Priest แต่ก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแบบที่บอกได้จากรอยย่นบนใบหน้า ช่วยขนเสบียงจากรถม้าคันหนึ่ง เนื้อแห้ง ขนมปังแข็งๆ ผักที่ดูไม่สดนักแต่ก็ยังพอเอาไปตุ๋นทำสตูได้ เธอพูดไม่มาก และฉันก็ไม่เซ้าซี้ บางความเงียบมันสบายใจ ความเงียบนี้ให้ความรู้สึกว่าเป็นความเงียบที่แลกมาด้วยประสบการณ์ชีวิต กองไฟสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อท้องฟ้าด้านบนค่อยๆ มืดลง ดวงดาวเริ่มปรากฏทีละดวง สองดวง แล้วก็เป็นกลุ่ม ก่อนจะทอดตัวเป็นแถบกว้างไพศาลทั่วท้องนภา ท้องฟ้ายามค่ำของ Ealdrim แตกต่างจากของโลกมาก ดาวมากกว่าอย่างประหลาด หรือไม่ก็ดูเหมือนจะอยู่ใกล้กว่า สว่างกว่า ราวกับความมืดเองบางลง มีใครสักคนเอาผ้าดำไปเจาะรูไว้เป็นพันๆ รู แล้วปล่อยให้แสงลอดออกมาจากข้างหลัง มีคนเริ่มทำอาหาร กลิ่นลอยไปทั่วค่าย กลิ่นเนื้อ เครื่องเทศ และอะไรสักอย่างที่ติดกลิ่นดินซึ่งฉันแยกไม่ออก ท้องฉันย้ำเตือนอย่างหนักแน่นว่า ฉันยังไม่ได้กินอะไรจริงจังตั้งแต่เช้า ในที่สุด Tristan ก็หลุดพ้นจากเรื่องเล่าของชายชราแล้วเดินมาหาพวกเราที่นั่งรวมกันอยู่ใกล้กองไฟเล็กๆ กองหนึ่ง เขาทรุดตัวลงข้างเรา ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วลูบผมตัวเองไปมา “คนๆ นั้นพูดได้ไม่ยอมหยุดเลย เหมือนจะคุยจนขาคนฟังหายไป” Levi เหลือบมองเขา กอดอกแน่น “พี่ชายของนาย? Lagonieer? นั่นดีที่สุดที่นายคิดออกแล้วเหรอ?” Tristan หันมาถลึงตาใส่ “งั้นลองตั้งชื่อที่ดีกว่านั้นมาสิ” Levi ยักไหล่ “ฉันจะรู้ได้ยังไง... Speed King ไง” สายตาขวางๆ ของ Tristan หนักขึ้นทันที Levi ดูเหมือนจะเริ่มเสียใจในสิ่งที่พูด “เล่น เล่น ฉันแค่เล่น” เขายกมือขึ้นยอมแพ้ แต่รอยยิ้มที่ดึงอยู่ตรงมุมปากก็ทรยศเขาอยู่ดี Nisha กำลังยกอะไรบางอย่างจากกระบอกน้ำของเธอขึ้นดื่ม อมุมตาไล่มองรูปร่างของ Tristan อย่างเอื่อยเฉื่อย นั่นมัน... เหล้าเหรอ? ไม่น่าใช่ เธอจะยกของเผ็ดร้อนขนาดนั้นเข้าปากได้ยังไงเหมือนกำลังดื่มน้ำกันแน่ หรือไม่เธอก็ทนแอลกอฮอล์ได้เหมือนเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ผ่านศึกมาโชกโชน หรือไม่ในกระบอกน้ำใบนั้นก็มีของที่ฤทธิ์อ่อนกว่าที่ฉันคิดไว้มาก ค่ายค่อยๆ เข้าสู่จังหวะของยามเย็น ผู้คนกินข้าว พูดคุยกันเสียงเบา บางครั้งก็หัวเราะให้กับมุกที่ฉันฟังไม่ออก เด็กๆ วิ่งเล่นกันไปมาระหว่างรถม้า ที่นี่มีครอบครัว มีชีวิตทั้งชีวิตที่ถูกเก็บใส่ไว้พร้อมการเดินทางผ่านทางลับของโลก มันให้ความรู้สึก... ปกติ อย่างประหลาด และแทบจะเจ็บปวดเลยทีเดียวที่มันปกติ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ชามสตูว์ก็มาอยู่ในมือฉัน ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนยื่นให้ รู้แค่ว่ามันร้อน อิ่มท้อง และเป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดี เนื้อเปื่อยยุ่ยในปาก น้ำซุปร้อนแผ่ความอบอุ่นจากภายในออกมา Octavia กินอยู่ข้างๆ ฉันอย่างเงียบสบาย และบางครั้งไหล่เธอก็แตะกับไหล่ฉันเมื่อเธอขยับตัว นี่มันดีจัง ความคิดนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว และฉันก็ไม่พยายามไล่มันออกไป เพราะมันเป็นความจริง นี่มันดีจริงๆ ช่วงเวลานี้ ตรงนี้เลย ความอบอุ่นของกองไฟ เสียงของชุมชนที่กำลังพักผ่อน การไม่มีอันตรายเฉียบพลันมากดทับหน้าอกเป็นครั้งแรกในรอบที่รู้สึกเหมือนนานแสนนาน ฉันสามารถแค่... มีอยู่ได้เฉยๆ ไม่มีการวิ่งหนี ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีการกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดในห้านาทีถัดไป “งั้น...” Tristan ส่งสายตามาหาเราในขณะที่พวกเรากำลังกิน “ตอนนี้ เราอยู่ใน Oakham Grove กันอยู่ ต้องใช้เวลาอยู่บ้าง แต่พรุ่งนี้น่าจะข้าม Brackenfell ได้” Levi ถอนหายใจ เอนหลังพิงมือ “ยังอีกไกลถึง Faeren อยู่เลย ฉันคิดถึงบ้านว่ะ” Tristan มองเขา “อย่างน้อย... เราก็แน่ใจว่าเราอยู่ภายใต้การคุ้มครองของ House Hwarmaisch” ฉันมองพวกเขาทั้งคู่ “House Hwarmaisch?” ชื่อพวกนี้แถวนี้อะไรกันนักหนา การออกเสียงแต่ละคำเหมือนจะฉีกลิ้นฉันออกเป็นสองท่อน Tristan มองฉัน “อ้อ จริงสิ ทั้งภูมิภาคนี้เรียกว่า Thornwood เป็นดัชชีหนึ่งที่เป็นของหนึ่งในห้าตระกูลดยุกผู้ก่อตั้งแห่ง Aetheris นั่นคือ Hwarmaisch” ฉันพยักหน้า “ใช่ เราเคยเรียนเรื่องตระกูลดยุกทั้งห้า กับอำนาจของพวกเขา” “จากทั้งห้าตระกูล House Hwarmaisch เป็นบ้านที่มีท่าทีเป็นศัตรูกับศาสนจักรมากที่สุด แน่นอนว่าเพราะอำนาจที่พวกเขามี ศาสนจักรจึงไม่สามารถใช้วิธีแทรกแซงแล้วเปลี่ยนตัวพวกเขาได้เหมือนกับที่ทำกับตระกูลอื่นๆ” เขาหยุดเล็กน้อย แสงไฟสะท้อนเต้นระยับบนใบหน้า “ได้ยินมาว่าดยุกคนปัจจุบันอันตรายยิ่งกว่าพ่อของเขาเสียอีก อย่างน้อยพ่อเขาก็ยังมีเหตุมีผลอยู่บ้าง” Tristan มองฉัน “ศาสนจักรทำอะไรที่นี่ไม่ได้เลย การเดินทางไปยัง Faeren Heights จะราบรื่นและง่ายดาย” สีหน้าเขาเปลี่ยนไป “แต่พอเราไปถึง Faeren Heights แล้ว เราจะต้องระวังกันมากขึ้น” ฉันจ้องเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ “ทำไมล่ะ? มันก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของ Thornwood Duchy ไม่ใช่เหรอ?” Levi ส่ายหัว “เปล่า นั่นคือ Seacliffe Duchy ปกครองโดยพวก Montfort เศรษฐีสารเลว” สีหน้า Tristan ตอนนี้เคร่งเครียดไปแล้ว “พวกเขา... ศรัทธาใน Radiant Faith มากทีเดียว ถ้าเราไปถึง Faeren กำลังที่ตามล่าเราจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” หนีเสือปะจระเข้ Tristan สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพูดต่อ “ไม่ว่าจะยังไง... เราต้องหาทางแยกตัวออกจากกองคาราวานนี้ให้ได้...” ด้วยความสงสัย ฉันถามว่า “ทำไม?” เขายกชามซุปขึ้นดื่ม ก่อนจะสะดุ้งกับความร้อน แล้วมองฉันด้วยท่าทีสบายที่สุดเท่าที่จะฝืนทำได้ แต่แววตาของเขาไม่ได้สบายเลยสักนิด “ทุกคนจะโดนตรวจ ตรวจหลักฐานยืนยันตัวตน” เขาจ้องฉันหนักขึ้น “นายมีเหรียญยืนยันตัวตนไหม?” ความอบอุ่นจากกองไฟพลันดูห่างไกลออกไปอย่างน่าประหลาด