## บทที่ 1798 - พยายามทำตัวลึกลับ **ผู้แปล**: Silavin & PewPewLaserGun **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร**: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys “เจ้านกศักดิ์สิทธิ์...” ซูเว่ยขมวดคิ้ว งุนงงว่าเหตุใดเจ้านกผู้นั้นจึงกำลังหนีเอาชีวิตรอดราวกับหมาจรจัด “ดูเหมือนมันกำลังจะทะลวงขั้น” จื่อหลงครุ่นคิดออกมาดังๆ หาใช่ว่าจื่อหลงไม่รอบรู้ แต่เป็นเพราะเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับหลักการแห่งโลก (World Principles) และพลังแก่นแท้ (Principal Strength) นั้นอยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของเขา “ดูนั่น!” จื่อตงตะโกนขึ้นทันที ราวกับค้นพบสิ่งน่าอัศจรรย์ พร้อมชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “มันต้องเป็นไอ้สารเลวนั่นแน่! มันไม่ตาย!” อีกไม่กี่พันกิโลเมตร ห่างออกไป แสงเจิดจรัสได้วูบไหวขึ้น แม้จะไกลเกินกว่าที่จื่อตงจะมองเห็นใบหน้าของหยางไค่ได้ชัดเจน แต่เขาก็มั่นใจว่าเป็นเขาผู้นั้น เพราะเมื่อถึงเวลานี้แล้ว นอกจากหยางไค่แล้วจะเป็นใครไปได้เล่า? “ยังไม่ตายก็ดีแล้ว!” ดวงตาของจื่อหลงเป็นประกาย “ดูเหมือนสวรรค์กำลังช่วยเหลือข้า” เขาเคยหวั่นวิตกมากว่าหยางไค่อาจถูกเจ้านกศักดิ์สิทธิ์สังหาร และต้นไม้อมตะจะถูกช่วงชิงกลับไป แต่ตอนนี้เมื่อเห็นหยางไค่ปลอดภัยดี อารมณ์ของเขาก็พลันดีขึ้น ตราบใดที่ต้นไม้อมตะยังคงอยู่ในมือของหยางไค่ เขาก็ยังมีโอกาสที่จะได้มันมา! โดยไม่ลังเล จื่อหลงรีบโอบอุ้มจื่อตงไว้ด้วยปราณศักดิ์สิทธิ์ (Saint Qi) แล้วรีบรุดไล่ตามร่องรอยของหยางไค่ไป ไม่ไกลนักจากกลุ่มของจื่อหลง, หนี๋กวง, กุ่ยจู และคนอื่นๆ ก็ได้เผชิญหน้ากับเจ้านกศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังรีบรุดกลับรัง และต้องรับมือกับลำแสงสีเจ็ดสีอันเจิดจ้าด้วยตนเอง “หากเจ้านกศักดิ์สิทธิ์กำลังกลับรัง... เช่นนั้นแล้วหยางไค่...” หลังจากซูเยว่ทรงตัวได้ ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่นางยอมรับไม่ได้ ร่างกายนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ท้ายที่สุดแล้ว นางก็ยังคงเป็นสตรี เมื่อหลายปีก่อน ณ ดาวมรณะดวงนั้น ร่างกายนางทั้งหมดเคยถูกหยางไค่แตะต้อง แม้ในยามนั้นนางจะเกลียดชังเขาอย่างสุดซึ้ง แต่นั่นก็เป็นครั้งแรกที่บุรุษเพศได้สัมผัสนางอย่างใกล้ชิด ภาพของเขาจึงถูกสลักแน่นในใจของนาง ต่อมา เมื่อนางถูกพิษจากน้ำทานตะวันหยินลึกลับ (Profound Yin Sunflower Water) และมีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ก็เป็นหยางไค่ผู้นั้นที่ปรุงโอสถช่วยชีวิตนางไว้ ณ เวลานั้น นางเคยปรารถนาจะมัดใจหยางไค่และให้อยู่เคียงข้างนาง แต่เขากลับปฏิเสธ ทำให้นางซูเยว่ทั้งเศร้าและคับแค้นใจอย่างยิ่ง ดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซูเยว่ก็ยังคงครุ่นคิดถึงหยางไค่... ไม่เคยลืมเลือนเขาแม้แต่น้อย ทว่า นางยังคงมีความภาคภูมิใจ และด้วยพฤติกรรมตามปกติของนาง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าหาหยางไค่เหมือนสตรีทั่วไป หรือกล่าวในสิ่งที่นางรู้สึกว่าน่าละอาย ในฐานะทายาทลำดับต่อไปของหอการค้าเฮงลั่ว (Heng Luo Chamber of Commerce) นางจำเป็นต้องให้ความเจริญรุ่งเรืองของหอการค้ามาก่อนสิ่งอื่นใด ส่วนความสุขและความปรารถนาของตนเองนั้น เป็นเพียงภาพลวงตา ราวดวงจันทร์ที่สะท้อนในน้ำ ณ สวนจักรพรรดิ (Emperor Garden) ซูเยว่ดีใจอย่างยิ่งที่ได้พบหยางไค่อีกครั้ง และต้องการจะพูดคุยกับเขาให้ดี แต่เมื่อเห็นหยางไค่ทำท่าทางสนิทสนมกับหญิงสาวผู้น่าหลงใหลอย่างซานชิงลั่ว (Shan Qing Luo) นางก็พลันโกรธจัด การพบกันอีกครั้งของพวกเขาจบลงไม่สวยงามเลยแม้แต่น้อย ซูเยว่เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไปนาน และโทษตัวเองที่หุนหันพลันแล่น นางแอบตั้งปณิธานไว้ว่า จะต้องพูดกับหยางไค่ให้ชัดเจนหากมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้ง แต่นางก็รู้ดีว่าห้วงดารา (Star Field) นั้นกว้างใหญ่ไพศาลเสียจนแทบเป็นไปไม่ได้ที่คนสองคนซึ่งไม่เกี่ยวข้องกันจะมาพบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่ทำให้นางตกตะลึงคือ การพบกันอีกครั้งนั้นกลับมาถึงจริงๆ นอกทางเข้าสู่โลกที่ถูกตัดขาด (Severed World) ซูเยว่ไม่อาจเชื่อสายตาตนเองเมื่อเห็นหยางไค่ปรากฏตัว นางไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่เชื่อเรื่องงมงาย และมักจะรังเกียจแนวคิดเรื่องโชคชะตามาตลอด แต่เมื่อได้พบหยางไค่อีกครั้ง นางก็เริ่มเชื่อในเรื่องนั้นอยู่บ้าง ในโลกที่ถูกตัดขาด (Severed World) เผชิญกับวิกฤตความเป็นความตาย ซูเยว่ก็ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง และบังคับให้หยางไค่ต้องตัดสินใจด้วยวิธีการอันหุนหันพลันแล่นและไร้ยางอาย ซึ่งท้ายที่สุดก็นำไปสู่การบรรลุความปรารถนาของนาง ดังที่นางเคยกล่าวในครั้งนั้น คำขอของนางไม่ซับซ้อน เพียงแค่มีบุรุษในโลกนี้ที่จะปฏิบัติต่อนางในฐานะสตรีคนหนึ่ง ให้นางได้สัมผัสประสบการณ์อันหอมหวานของการเป็นสตรี นางก็จะพอใจแล้ว แต่ตอนนี้... บุรุษผู้นั้นอาจจะตายไปแล้ว! ซูเยว่ไม่อาจยอมรับได้ และรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ใบหน้าสวยงามของนางซีดเซียวไร้สีเลือด “ไอ้หนุ่มหยางไม่ตาย!” กุ่ยจูจ้องมองไปข้างหน้าและกล่าวอย่างมั่นใจ “จื่อหลงยังคงไล่ตามใครบางคนอยู่ แสดงว่าเขาต้องพบร่องรอยของไอ้หนุ่มหยางแล้ว พวกเราก็ต้องไล่ตามไปด้วย เขาจะต้านทานจื่อหลงได้หากถูกจับได้!” เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ร่างอันบอบบางของซูเยว่ก็สั่นสะท้าน นางหันไปมองหนี๋กวงและร้องเรียก “คุณลุงหนี๋!” หนี๋กวงเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ปราณศักดิ์สิทธิ์ (Saint Qi) ของเขาโอบล้อมซูเยว่ไว้ และเขาก็ทะยานบินออกไปพร้อมกับกุ่ยจู หลังจากบินไปสักพัก หนี๋กวงก็กล่าวขึ้นทันที “คุณชายสาม ท่านสามารถเป็นเพื่อนกับไอ้หนุ่มหยางไค่ได้ แต่อย่าใกล้ชิดจนเกินไป ท่านควรรู้ว่าภารกิจที่ท่านแบกรับนั้นเป็นเช่นไร” เห็นได้ชัดว่าเขามองเห็นปัญหา ไม่ว่าจะเป็นการกระทำของซูเยว่ในโลกที่ถูกตัดขาดก่อนหน้านี้ หรือพฤติกรรมปัจจุบันของนาง หนี๋กวงก็สามารถบอกได้ว่าหยางไค่มีความสำคัญเพียงใดในหัวใจของซูเยว่ ใบหน้าของซูเยว่แข็งทื่อเมื่อได้ยินดังนั้น แต่นางก็พยักหน้าแทบไม่ให้สังเกต “หนูรู้ค่ะ คุณลุงหนี๋” แต่กุ่ยจูแทรกขึ้นในขณะนั้นด้วยเสียงหัวเราะชั่วร้าย “ความรักระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องธรรมชาติ มันจะเกี่ยวอะไรกับภารกิจที่นางแบกรับเล่า? ฮ่าฮ่า วิธีที่พวกเจ้าคนหอการค้าเฮงลั่วจัดการเรื่องต่างๆ ช่างน่าสมเพชนัก” สีหน้าของหนี๋กวงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาหันศีรษะไปมองกุ่ยจูด้วยความประหลาดใจ “มองอะไร? ข้าผู้นี้รู้ดีว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นสตรี! ข้าเชื่อว่าท่านก็รู้เช่นกัน” กุ่ยจูเย้ยหยันอย่างเย็นชา “พยายามทำตัวลึกลับนัก” การที่หอการค้าเฮงลั่วกล้าปล่อยให้หนี๋กวงพาซูเยว่ออกไปเพียงลำพังเพื่อหาประสบการณ์ชีวิตในสถานที่อันตรายเช่นนี้ เป็นเครื่องบ่งชี้ที่ชัดเจนถึงความน่าเชื่อถือของเขา ยิ่งไปกว่านั้น หนี๋กวงมีระดับการบ่มเพาะถึงขั้นจักรพรรดิกำเนิดระดับสอง (Second-Order Origin King) และมีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะเข้าถึงความลับชั้นสูงสุดของหอการค้า ด้วยเหตุนี้ กุ่ยจูจึงไม่กังวลว่าเขาจะปล่อยความลับใดๆ หลุดรอดไป อันที่จริง ดังที่กุ่ยจูคาดการณ์ไว้ มีเพียงไม่กี่คนในหอการค้าเฮงลั่วเท่านั้นที่รู้ว่าซูเยว่เป็นสตรี และหนี๋กวงก็เป็นหนึ่งในนั้น หนี๋กวงและประธานไอโอว (President Ai Ou) เป็นเพื่อนตายที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อการพัฒนาหอการค้าเฮงลั่ว และอาจกล่าวได้ว่าหนี๋กวงมีตำแหน่งรองลงมาจากไอโอวเอง และเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดที่ไม่ข้องเกี่ยวทางโลกอีกต่อไป “ท่านทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร?” หนี๋กวงตกใจและถาม “มันยากที่จะคิดออกตรงไหน?” กุ่ยจูเย้ยหยัน “ข้าผู้นี้ไม่เพียงรู้ว่านางเป็นสตรี แต่ยังรู้ว่าร่างกายของนางมีความผิดปกติอีกด้วย” “แม้ข้าจะไม่รู้ว่านางมีสภาวะพิเศษ (Special Constitution) ใด แต่มันเห็นได้ชัดว่าเป็นเหตุผลที่พวกท่านพากันปกปิดเพศสภาพที่แท้จริงของนางมาโดยตลอด” “อืม ให้ข้าผู้นี้เดาดู สภาวะพิเศษที่ต้องปกปิดเพศสภาพนั้น มีเพียงร่างกายแห่งเตาหลอมอันมหัศจรรย์ (Wonderful Furnace Divine Body) และร่างกายแห่งแก่นมังกร-หงส์ (Dragon Marrow Phoenix Body) ที่ล่ำลือกัน” “เมื่อมองดูรูปลักษณ์ของเด็กสาวผู้นี้ นางดูองอาจและกล้าหาญมากกว่าที่จะเย้ายวน ดังนั้นนางไม่น่าจะเป็นร่างกายแห่งเตาหลอมอันมหัศจรรย์” “เช่นนั้นก็ต้องเป็นร่างกายแห่งแก่นมังกร-หงส์สินะ? เชอะ... ร่างกายแบบนี้ไม่ปรากฏให้เห็นมานับหมื่นปีเลยทีเดียว” หนี๋กวงตกตะลึงสุดขีดในคราวนี้ ขณะที่เขาตวัดสายตามองกุ่ยจู เขาไม่เคยคาดคิดว่าสายตาของผีเฒ่าตนนี้จะเฉียบแหลมถึงเพียงนี้ เพียงแค่เบาะแสไม่กี่อย่างก็สามารถระบุสภาวะพิเศษของซูเยว่ได้ ซูเยว่เองก็ตกใจ ขณะที่นางมองกุ่ยจูด้วยความประหลาดใจ นางไม่เชื่อว่าหยางไค่จะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับกุ่ยจู เพราะเขาไม่ใช่คนปากรั่ว “ท่าน...” หนี๋กวงอ้าปากค้าง “ใจเย็น!” กุ่ยจูยิ้มและตบไหล่หนี๋กวงอย่างสนิทสนม ทำท่าทางเป็นมิตรอย่างยิ่ง ในตอนแรกหนี๋กวงค่อนข้างระแวง แต่ไม่นานก็ตระหนักว่ากุ่ยจูไม่มีเจตนาร้าย เขาจึงยอมให้กุ่ยจูตบไหล่ “ข้าผู้นี้จะไม่ทำอะไรเด็กสาวคนนี้เด็ดขาด เพราะนางคือสตรีของท่านผู้นำนิกายข้า” เจี๊ยะ เจี๊ยะ เจี๊ยะ เจี๊ยะ... ดูเหมือนหลังจากนี้พวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว “อืม แต่ท่านผู้นำนิกายช่างมีบุญนัก เพียงแค่ทั้งสองรวมพลังหยินหยางเข้าด้วยกัน พลังของท่านก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลอีกครั้ง” กุ่ยจูหัวเราะอย่างชั่วร้าย “ท่านอาวุโส!” ซูเยว่ละอายจนหน้าแดงก่ำ และนางก็ตวัดสายตามองกุ่ยจูอย่างโกรธเคือง ตำหนิเขาที่พูดจาไม่เกรงใจและไร้ความเคารพ ชั่วขณะหนึ่งหัวของหนี๋กวงก็สับสน เขาตามความคิดของกุ่ยจูไม่ทันเลยหันไปขอคำตอบจากซูเยว่แทน ทว่าซูเยว่กลับเพียงก้มหน้าลง ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด “ฮ่า...” หนี๋กวงถอนหายใจยาว “เยว่เอ๋อร์ เรื่องนี้... อย่าให้ท่านพ่อของเจ้าทราบเป็นอันขาด มิเช่นนั้นเขาต้องระเบิดแน่” “คุณลุงหนี๋ไม่มีทั้งภรรยาและบุตร ดังนั้นเจ้าก็เหมือนลูกสาวของข้า” “เรื่องนี้... ข้าจะหาโอกาสไปคุยกับท่านพ่อของเจ้า และดูว่าเขาจะมีความเห็นอย่างไร” “ขอบคุณค่ะ คุณลุงหนี๋!” ซูเยว่กัดริมฝีปากสีแดงของนางเบาๆ และกระซิบ “อย่าเพิ่งขอบคุณ ข้ารู้ดีว่าอารมณ์ของท่านพ่อเจ้าเป็นเช่นไร เรื่องนี้... จะเป็น... เรื่องยาก” หนี๋กวงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะตวัดสายตามองกุ่ยจู “เจ้าคนแก่ไร้ยางอาย ท่านไม่อายบ้างหรือที่พูดจาเช่นนี้ต่อหน้าผู้น้อย?” “เหอะๆ!” กุ่ยจูยิ้มอย่างประหลาดและหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส “แต่ว่า...” หนี๋กวงมองกุ่ยจูอย่างเคร่งขรึม “ท่านเพิ่งเรียกไอ้หนุ่มนั่นว่าท่านผู้นำนิกาย แสดงว่าพวกท่านสังกัดนิกายเดียวกันหรือ?” “นิกายอะไร? เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย?” เห็นได้ชัดว่าในความเห็นของหนี๋กวง นักบ่มเพาะผู้ทรงพลังเช่นกุ่ยจู ย่อมเป็นที่รู้จักได้ยาก หรือแม้แต่นิกายที่เขาสังกัด แต่เขาไม่เคยพบกุ่ยจูมาก่อน หรือแม้แต่ได้ยินชื่อของเขาก็ตาม “ข้าผู้นี้กับไอ้หนุ่มหยางนั้น สังกัดนิกายเดียวกันจริงๆ แต่... เป็นในโลกที่ถูกตัดขาด (Severed World) ที่ข้าผู้นี้ตัดสินใจเข้าร่วม” “ดังนั้น ข้าผู้นี้จึงยังไม่เคยเห็นนิกายนั้นจริงๆ เลย” หนี๋กวงจ้องมองกุ่ยจูอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่เขากล่าวด้วยความประหลาดใจ “ท่านเพิ่งตัดสินใจเข้าร่วม? อะไรในนิกายของไอ้หนุ่มนั่นถึงสามารถดึงดูดตัวตนเช่นท่านได้?” ต้องมีบางสิ่งที่พิเศษอย่างยิ่งเกี่ยวกับนิกายของหยางไค่ มิเช่นนั้นแล้ว จะสามารถดึงดูดจักรพรรดิกำเนิดระดับสอง (Second-Order Origin King) ได้อย่างไร? หนี๋กวงตอนนี้อยากรู้อย่างยิ่งว่าแท้จริงแล้วนิกายของหยางไค่มีสิ่งใดที่ทำให้กุ่ยจูสนใจถึงเพียงนี้ “เหอะๆ!” กุ่ยจูเพียงยิ้มกว้างและปิดปากเงียบ ทำท่าทางลึกลับ [หึ่ม หากข้าผู้นี้บอกท่านว่ามีนักปรุงโอสถระดับจักรพรรดิกำเนิด (Origin King Grade Alchemists) ถึงสามคนในนิกายนี้ หัวใจท่านคงหยุดเต้นไปแล้วกระมัง? นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าผู้นี้จะอวดอ้างได้ง่ายๆ] “ช่างเถอะ” หนี๋กวงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “หากท่านไม่ต้องการอธิบาย ก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อท่านสังกัดที่นั่นแล้ว นิกายของไอ้หนุ่มนั่นก็ย่อมไม่เป็นที่ดูแคลน” “อืม พรสวรรค์และอุปนิสัยของไอ้หนุ่มคนนั้นก็เป็นที่น่ายกย่องเช่นกัน ดูเหมือนวิสัยทัศน์ของเยว่เอ๋อร์ก็ไม่เลว เขาอาจเป็นคู่ที่เหมาะสมกับนาง” ซูเยว่ยิ้มหวานเมื่อได้ยินหนี๋กวงชมหยางไค่ ราวกับมีความสุขยิ่งกว่าหากคำชมนั้นจะถูกส่งถึงตัวนางเอง หนี๋กวงเห็นดังนั้นก็อดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้ เยว่เอ๋อร์ปกติแล้วช่างเฉลียวฉลาดและเฉียบแหลม แล้วไฉนถึงได้ทำตัวเหมือนสตรีสาวชาวบ้านที่ตกหลุมรักได้ง่ายดายเช่นนี้เล่า?