ตอนที่ 2004 ประวัติศาสตร์ที่เปลี่ยนไป ตอนแรกเลย์ล่าคิดว่านั่นเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ของมูก้า หรืออาจจะเป็นมุกตลก แต่จากที่ทั้งคู่รู้จักกันมา มูก้าไม่เคยเล่นมุกตลกเลย โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้ อีกอย่างคือเธอรู้ดีว่าควินน์มีความสำคัญต่อมูก้ามากแค่ไหน นั่นคือเหตุผลหลักที่ทำให้เลย์ล่าถึงกับอึ้ง เพราะสำหรับเธอนั้น การจะมาล้อเล่นแบบนี้ในสถานการณ์ปัจจุบันไม่เพียงแต่จะเป็นเรื่องที่น่าสับสนและงุนงง แต่มันยังบีบคั้นหัวใจอีกด้วย "ไม่เอาน่า มูก้า ควินน์เพิ่งจากไปไม่นานจนถึงขั้นที่เจ้าจะลืมเขาได้ลงคอเลยเหรอ?" เลย์ล่าถาม "ข้าเห็นดาบข้างกายเจ้ามานานแล้ว แต่ไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยชื่อของมันเลย" มูก้าจ้องมองไปที่ดาบอยู่พักหนึ่งก่อนจะยักไหล่แล้วเสริมว่า "อย่างไรก็ตาม ข้าว่าเราควรไปตรวจดูพวกแวมไพร์หน่อยว่าพวกเขาโอเคไหม" เลย์ล่าตัดสินใจพักเรื่องนั้นไว้ก่อนแล้วมุ่งหน้าออกไปนอกปราสาทเพื่อตรวจสอบพวกแวมไพร์ ดูเหมือนว่าทุกคนจะสบายดี และพวกเขาทั้งหมดกำลังพูดคุยกันเรื่องอาการปวดหัวที่เพิ่งประสบพบเจอมา เมื่อเห็นเลย์ล่า หลายคนก็ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นและหันมาหาเธอทันที "เลย์ล่า ท่านโอเคไหม?" "เธอมักจะเอาใจใส่เสมอเลย คอยมาตรวจดูพวกเราก่อนที่จะคิดถึงตัวเองเสียอีก" หากเลย์ล่าอยู่นอกปราสาทนานกว่านี้อีกสักหน่อย เธอคงจะถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนที่ต้องการเข้ามาทักทาย และเธอก็รู้ความจริงข้อนี้ดี ดังนั้นในบางครั้งเมื่อเธอต้องออกไปนอกเขตที่อยู่อาศัย เธอจะทำเช่นนั้นด้วยการปลอมตัว ในท้ายที่สุด มีเพียงการปลอมตัวเท่านั้นที่สามารถดึงความสนใจออกไปจากเธอ และปล่อยให้เธอทำธุระของตัวเองได้อย่างสงบ แซนเดอร์ คู่หูที่ไว้ใจได้ของเลย์ล่าปรากฏตัวขึ้นจากฝูงชนขณะที่เขาลงจอดตรงหน้าเธอ พลางมองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่หรี่แคบ "เลย์ล่า ทุกอย่างโอเคไหม? ท่านไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?" "ฉันสบายดี" เลย์ล่าตอบพลางผลักเขาออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังคงรักษาระยะห่าง "แล้วคนอื่นๆ ล่ะ? ทุกคนปลอดภัยดีไหม?" "ไม่มีรายงานว่ามีใครได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยแม้แต่น้อย แต่ทุกคนรายงานถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนๆ กัน มันแปลกนิดหน่อย แต่พวกเขาทั้งหมดต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงอย่างรุนแรงในหัว" เนื่องจากดูเหมือนไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ จึงเป็นการดีที่สุดที่จะเพิกเฉยต่อสถานการณ์นี้ไปก่อน อย่างน้อยก็ในตอนนี้ หรือไม่ก็ไม่ต้องกังวลกับมันมากนัก แต่เลย์ล่ากังวลอยู่เรื่องหนึ่ง คือเรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่นี่ แต่เกิดขึ้นในพื้นที่อื่นๆ ด้วยหรือไม่ "มินนี่อยู่ข้างนอกไหม?" เลย์ล่าถาม "ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเธอ เธอกำลังมุ่งหน้ากลับเข้าไปในปราสาท ดูเหมือนเธอจะโอเคดี" แซนเดอร์ตอบเพื่อให้เธอคลายกังวล เลย์ล่าพยักหน้า "ฉันจะไปหาเธอ" แซนเดอร์ยักไหล่ "ผมจะไปเป็นเพื่อนท่าน" เลย์ล่าโบกมือลาผู้คนแล้วมุ่งหน้ากลับเข้าไปข้างในพร้อมกับแซนเดอร์ และในขณะที่ทำเช่นนั้น ยังคงมีบางอย่างที่กวนใจเธออยู่ ความคิดประหลาดๆ ที่ผุดขึ้นมาในใจ "ควินน์ ทาเลน" เลย์ล่าพูดขึ้นมาทันที โดยใช้ชื่อเต็มของเขาเพื่อให้แน่ใจ "มีรายงานหรือใครพบเห็นเขาบ้างไหม?" "ควินน์ ทาเลน?" แซนเดอร์ทวนชื่อ "ผมขอโทษนะ แต่ท่านได้สั่งให้ผมตามหาคนชื่อนี้ด้วยเหรอ?" เลย์ล่าหยุดชะงักอยู่กับที่ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น นี่เป็นไปไม่ได้ เธอหันหัวไปมองจ้องตาแซนเดอร์ตรงๆ "ตอนนี้เจ้านำกำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม แซนเดอร์? ได้โปรดบอกเถอะว่าเจ้ากำลังล้อเล่นอยู่" เลย์ล่าถาม "ควินน์ ทาเลน ราชาแวมไพร์ คนที่ช่วยเราจากพวกดัลกิ คนที่ช่วยเรามาเป็นล้านๆ ครั้ง... คนที่ฉัน... ฉัน..." ไหล่ของเลย์ล่าสั่นเทาเธอล้มเข่าลงขณะที่ความคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเธอแล่นเข้ามาในหัว "เลย์ล่า ผมเสียใจจริงๆ" แซนเดอร์พูดขณะเข้าไปอยู่ข้างกายเธอ "ปกติแล้วผมไม่เคยลืมอะไรเลย แต่ถ้ามีตัวตนแบบนั้นทำเรื่องทั้งหมดนี้จริงๆ ท่านไม่คิดว่าผมควรจะรู้เหรอ? อีกอย่าง ผมว่าท่านคงจำข้อมูลผิดไปหมดแล้ว..." หลังจากคำพูดไม่กี่คำแรก เลย์ล่าก็ไม่ได้ยินสิ่งที่แซนเดอร์พูดอีกเลย หากเป็นแค่คนเดียวอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่การที่คนใกล้ชิดเธอสองคนลืมคนคนนั้นไปอย่างสิ้นเชิงทันทีหลังจากมีเสียงกริ่งประหลาด มันทำให้เธอรู้ซึ้งเลยว่าเสียงกริ่งนั้นทำอะไรลงไป เลย์ล่าโบกมือให้แซนเดอร์ถอยไป ในช่วงเวลานี้เธอต้องการคุยกับคนอื่นๆ คนที่จะรู้จักควินน์ ทาเลน เธอถามเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำความสะอาดปราสาทเกี่ยวกับเขา แต่พวกเขาทั้งหมดต่างส่ายหน้า ยิ่งเลย์ล่าถามผู้คนในปราสาทมากขึ้นเท่าไหร่เธอก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เธอสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเองในหัวอย่างนั้นเหรอ? แต่ไม่หรอก นั่นมันเป็นไปไม่ได้เพราะสิ่งที่อยู่ภายในตัวเธอและดาบที่อยู่ข้างกายขวาของเธอ เลย์ล่าสังเกตเห็นเงาไม่กี่เงาขณะเดินผ่านโถงทางเดิน และในที่สุด มินนี่ตัวน้อยก็อยู่ที่นั่น ดวงตาของเลย์ล่าเป็นประกายเพราะยังมีความหวัง แน่นอนว่าเด็กคนนี้ไม่มีวันลืมควินน์ ทาเลน "มินนี่ หนูรู้ใช่ไหมว่าพ่อของหนูคือใคร? หนูจำพ่อของหนูได้ใช่ไหม?" เลย์ล่าถามพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ "แน่นอน หนูจำแดดดี้ได้" มินนี่พูด "เขากลับมาแล้วเหรอ? แดดดี้กลับมาแล้วจริงๆ ใช่ไหม? ท่านหาควินน์เจอแล้วเหรอ?!" ในตอนนั้น เลย์ล่าดึงมินนี่เข้ามากอดไว้แน่น "ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าควินน์อยู่ที่ไหน แต่ฉันมั่นใจว่าเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ตราบใดที่เราไม่ลืมเขา ฉันมั่นใจว่าเขาจะกลับมาหาเรา" เพื่อพยายามหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น เลย์ล่าตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังสถานีสื่อสารระหว่างประเทศในปราสาท มันเป็นพื้นที่ที่สร้างขึ้นเพื่อให้อุปกรณ์สื่อสารกับผู้ที่อยู่บนโลกได้ เห็นได้ชัดว่าแวมไพร์ทุกคนลืมควินน์ด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่คนทั้งโลกล่ะ? มีเพียงเธอและมินนี่แค่สองคนเท่านั้นที่จำควินน์ได้งั้นเหรอ? หากนี่เป็นพลังประเภทหนึ่ง มันจะแผ่ไปได้ไกลขนาดนี้เลยเชียวหรือ? คนที่น่าจะคาดเดาได้ดีที่สุดคือโลแกน คนที่ได้รับความรู้ของริชาร์ด อีโน่ไป ——— เมื่อนึกถึงเรื่องราวนี้ เลย์ล่าก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยขณะที่เธอเล่ารายละเอียดมากเกินไปหน่อยเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอตอนที่ควินน์จากไปและทุกคนลืมเขา แต่การได้เห็นเขาอยู่ที่นี่ทำให้ความเศร้าโศกทั้งหมดหายไปเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน "ดูเหมือนว่าอาการปวดหัวประหลาดนั่นจะทำให้ทุกคนลืมผมไป แต่ผมยังรู้สึกสับสนนิดหน่อย" ควินน์ตอบ "จากที่ฟังดู ทุกคนยังจำคุณได้ แต่พอผมถามหาผู้นำของกลุ่มเรดแวมไพร์ ถามหาเลย์ล่า พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร?" "ยังมีเรื่องราวอีกไม่กี่ส่วน แต่ฉันจะบอกคุณตอนนี้เลยว่าฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น ตัวอย่างเช่น เราสามารถตั้งทฤษฎีได้ว่าดาบช่วยป้องกันความสามารถนั้นไว้ทำให้ความทรงจำของฉันยังคงอยู่ และมินนี่ก็อยู่ในเงาของเธอเนื่องจากอาการปวดหัว ถึงอย่างนั้น รัสก็ยังมีความทรงจำอยู่ และเขาเป็นคนเดียวในเขตที่อยู่อาศัยแวมไพร์ในตอนนั้นที่ฉันรู้ว่ายังจำทั้งคุณและฉันได้" เลย์ล่าอธิบาย เมื่อคิดดูแล้ว ควินน์คาดเดาไว้สองอย่าง มันอาจจะเป็นบางสิ่งที่ขัดแย้งกับความสามารถ 'ผู้สังหารเทพ' (God Slayer) ของเขา เพราะอย่างไรเสีย ความสามารถของรัสก็ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับจิตใจเช่นกัน หรืออาจจะเป็นเพราะคำสั่ง 'ชี่' (Qi) เฉพาะเจาะจงที่ควินน์เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ "คุณเคยสืบเรื่องคนบนโลกไหม? ว่ามีใครลบความทรงจำของพวกเขาด้วยหรือเปล่า?" ควินน์ถาม เกิดความเงียบขึ้น และหัวใจของเลย์ล่าเริ่มเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นคำตอบให้ควินน์ไปในตัว "ฉันสืบแล้ว ส่วนใหญ่ได้รับความช่วยเหลือจากรัส แต่พูดตามตรงนะควินน์ มีรายละเอียดมากมายในเรื่องทั้งหมดนี้ที่กำลังจะตามมา และเมื่อจบเรื่องนี้แล้ว ฉันอยากให้คุณเป็นคนตัดสินใจ เพราะฉันไม่แน่ใจว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเลวร้ายไปเสียหมด หรืออย่างน้อยผลลัพธ์ของมันก็ไม่ได้แย่นัก" ควินน์รู้สึกสนใจและคงต้องอดทนรอฟังรายละเอียดทั้งหมดในเรื่องราวนี้ —— เมื่อเลย์ล่าเข้าไปในสถานีสื่อสารระหว่างประเทศ เธอเตรียมพร้อมที่จะโทรกลับไปที่โลก แต่ตอนนั้นเองที่เธอเห็นคนอื่นยืนอยู่ที่หน้าคอนโซลควบคุม ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแซนเดอร์ "แน่นอน เราจะทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างราบรื่น และพวกเราแทบรอไม่ไหวที่ท่านจะมาถึง" แซนเดอร์พูดพร้อมกับจบการสนทนาเพียงเท่านี้ "เรามีแขกมาเยือนงั้นเหรอ?" เลย์ล่าถามอย่างประหลาดใจ เพราะอย่างแรก ปกติแล้วแซนเดอร์จะถามเธอก่อน เว้นแต่จะเป็นคนที่เลย์ล่าจะไม่มีปัญหาในการมาเยือนอย่างแน่นอน อีกอย่างคือแซนเดอร์ดูดีใจมากตอนที่คุยกับคนในสาย "ใช่ครับ พวกเขาจะมาถึงในช่วงบ่ายของวันนี้ เวลาที่เหลือคือประมาณ 2 ชั่วโมง" แซนเดอร์ตอบ "ผมคิดว่าทั้งเขตที่อยู่อาศัยจะได้รับการกระตุ้นจากการมาเยือนของพวกเขา เพราะจิม อีโน่กำลังจะมาเยี่ยม และเขาบอกว่าเขามีเซอร์ไพรส์ดีๆ ให้พวกเราทุกคนด้วย" "จิม อีโน่!" เลย์ล่าตะโกนกลับและวิ่งตรงไปหาที่ที่แซนเดอร์ยืนอยู่ จากสิ่งที่เลย์ล่ารู้ จิม อีโน่ตายไปแล้ว เขาถูกฆ่าตาย ที่เกาะเบลด เพื่อนๆ ของเธอมากมายต้องตายเพราะเขา "ทำไมฉันต้องดีใจที่จิม อีโน่กำลังมาด้วย?!" เลย์ล่าตะโกนลั่น แซนเดอร์ดูสับสน "ท่านหมายความว่ายังไงครับ? ก็เพราะเขาคือวีรบุรุษของพวกเราเหล่าแวมไพร์ทุกคนยังไงล่ะ"