ตอนที่ 275 ฟูลิโตะ อัศวินลำดับที่ 19 เขารู้สึกไม่พอใจกับภารกิจนี้มาก ด้วยทิฐิที่สูงส่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่ต้องทำตามคำสั่งของนักบวช ‘ข้าคืออัศวินลำดับสิบกว่าๆ เลยนะ’ เขาตั้งคำถามว่าทำไมบุคคลผู้ทรงเกียรติในกลุ่มอัศวินแดงอย่างเขา ถึงต้องมาทำงานจิปาถะเช่นนี้ด้วย ‘พวกลำดับยี่สิบกว่าๆ ก็เพียงพอแล้ว ชิ’ แต่ความรู้สึกไม่พอใจนั้นมลายหายไปในทันทีที่เขาได้เห็นเกริดเป็นฝ่ายไล่ต้อนคามิยันอยู่ฝ่ายเดียว ‘แข็งแกร่ง’ คนผู้นั้นคือดุ๊กแห่งอาณาจักรเอเทอร์นัลอย่างนั้นหรือ? คนที่ชื่อเกริดนั่น ฝีมือของเขายอดเยี่ยมมาก แถมยังครอบครองโบราณวัตถุระดับสมบัติชาติอยู่หลายชิ้น โดยเฉพาะประสิทธิภาพของหอกสีทองเล่มนั้นที่ดูเหนือชั้นจนน่าเหลือเชื่อ ‘ไม่นึกเลยว่าจะมีคนมีความสามารถซ่อนตัวอยู่ในอาณาจักรเล็กๆ แบบนี้’ จริงอยู่ที่คามิยันยังอ่อนประสบการณ์ แต่เขาก็ยังเป็นถึงอัศวินแดง สมาชิกของกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุด การที่เกริดสามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ถือเป็นเรื่องที่น่าตกใจจริงๆ ‘ฝีมือคงอยู่ราวๆ อัศวินลำดับที่ 21 เห็นทีข้าต้องสอดมือเข้าไปช่วยแล้ว’ แววตาที่ดูเบื่อหน่ายและอยู่ไม่สุขของฟูลิโตะหายไป เขเริ่มมีความกระตือรือร้นขึ้นมาในที่สุด --- “มาดูซิว่าเจ้าจะทำยังไง” หอกของไรเฟลแทงเข้าใส่คามิยันอย่างต่อเนื่องจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และในจังหวะก่อนที่คามิยันจะสิ้นใจ ฟูลิโตะก็ปลดปล่อยทักษะออกมา ในขณะเดียวกัน เกริดก็ได้ใช้ทักษะ ‘บิน’ (Fly) ฟูลิโตะเห็นเกริดบินตรงมาทางเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ‘เจ้ารู้ตัวแล้วสินะว่าข้าคือคู่ปรับของเจ้า?’ ฟูลิโตะไม่ได้ประมาท เขารีบชักดาบออกมาเตรียมจู่โจมเกริด แต่แล้วเขากลับต้องชะงักไป ‘อะไรกัน?’ สติสัมปชัญญะของเขาล่องลอยไปที่อื่นโดยไม่สนเจตจำนงของตัวเอง เขากลายเป็นคนเฉยเมยต่อเกริดอย่างสิ้นเชิง และไม่ได้กวัดแกว่งดาบออกไป ‘นี่ข้ากำลังทำอะไรอยู่?’ เฟี้ยววว! เกริดบินผ่านข้างกายของฟูลิโตะที่กำลังสับสนไปด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว *** “แฮก... แฮก...” ‘คู่หูของอัครสาวกแห่งความยุติธรรม’ มีน้อยคนนักที่จะรู้ถึงตัวตนส่วนนี้ของฮูรอย เมื่อเขาอยู่กับเกริด ค่าสถานะทั้งหมดของเขาจะเพิ่มขึ้น 20% และเขายังมีทักษะมากมายที่ใช้งานได้โดยไม่ต้องพึ่งพาอาวุธ แต่เขาก็ยังแตกต่างจากเกริด เขาไม่มีค่าสถานะที่ล้นเหลือเหมือนเกริด โดยพื้นฐานแล้วเขาคือนักพูด ดังนั้นค่าสถานะที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้อย่างพละกำลัง ความอึด และความว่องไว จึงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่มีพลังจากไอเทม การจะเผชิญหน้ากับอัศวินดำห้าคนด้วยมือเปล่าจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย “อึก...” ฮูรอยครางออกมาขณะที่เลือดอาบตัว อัศวินดำจ้องมองเขาด้วยความโกรธแค้น “ไอ้คนชั่ว! เจ้ากล้าดียังไงมาดูหมิ่นย่าผู้ล่วงลับของข้า! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!” “ทำไมเจ้าต้องมาด่าพ่อล่อแม่ข้าด้วย!” “แล้วพวกพ้องของข้าก็ไม่ได้ขอให้ข้าไปช่วยเก็บสบู่โว้ย!” ใช่แล้ว ฮูรอยทำการยั่วยุพวกมันไปเรียบร้อยแล้ว เขาดีบัฟศัตรูได้สำเร็จ แต่ตอนนี้เขามาถึงขีดจำกัดแล้ว คูลดาวน์ของทักษะ ‘วาจาเสียดสี’ (Spiteful Tongue) ยังไม่จบลง และทั่วทั้งร่างของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผล พลังชีวิตลดลงจนอยู่ในระดับอันตราย แต่ฮูรอยไม่ได้กังวลเรื่องชีวิตของตัวเองในตอนนี้ เขาตายได้เป็นร้อยครั้ง เสียค่าประสบการณ์และไอเทมงั้นหรือ? มันเทียบไม่ได้เลยกับชีวิตของเจ้านายของเขา ฮูรอยเพียงต้องการให้เจ้านายของเขาปลอดภัยเท่านั้น “ท-ท่านเจ้าเมือง...!” การต้องสู้กับอัศวินแดงด้วยมือเปล่าคงจะกดดันมากขนาดไหนกันนะ? ฮูรอยหันไปมองทางเกริด เขาคิดว่าเกริดคงกำลังลำบากอย่างหนัก แต่ภาพที่เห็นกลับต่างออกไป “ตาย! ตายไปซะ! ตายยย! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” “...” เกริดยังสบายดี เขากำลังสนุกกับการทุบตีอัศวินแดงฝ่ายเดียวจนหน้าบวมปูดน่าเวทนา “ว้าว” ฮูรอยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่มัวแต่อันเป็นห่วง ฉึก! ในจังหวะที่ฮูรอยเผลอ ดาบเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาปักเข้าที่สีข้างของเขาอย่างจัง “เจ้ามองไปไหนอยู่?” “อั่ก!” ทัศนวิสัยของฮูรอยสั่นคลอน ตอนนี้พลังชีวิตของเขาเหลือไม่ถึง 2 ใน 10 หากโดนโจมตีอีกเพียงสองสามครั้งเขาคงต้องตายแน่ ฮูรอยกัดฟันกรอด ‘ข้าต้องลากพวกมันไปตายด้วยสักคน’ เพื่อลดภาระให้เกริด ฮูรอยตัดสินใจทุ่มกำลังทั้งหมดที่มี เขาคว้าตัวอัศวินดำคนหนึ่งไว้และชกออกไปสุดแรง แต่ด้วยทักษะและพละกำลังของเขา มันไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้อัศวินดำได้เลย หมัดที่กระทบลงบนชุดเกราะสีดำนั้นเบาบางราวกับปุยฝ้าย “ไอ้เด็กอ่อนแอ! ข้าไม่รู้สึกคันเลยสักนิด!” อัศวินที่หัวเราะเยาะคว้าข้อมือของฮูรอยและยกแขนขึ้น ทำให้บริเวณหัวใจของฮูรอยเปิดโล่ง อัศวินดำอีกคนจึงแทงดาบเข้ามาอย่างแม่นยำ — *นี่แหละปกติ อัศวินดำจะถูกล้มด้วยมือเปล่าได้ไงล่ะ* — *นั่นดิ... เกริดต่างหากที่ผิดปกติ* ทั้งฮูรอยและผู้ชมต่างคิดว่าฮูรอยต้องตายแน่ๆ แต่เกริดไม่คิดแบบนั้น เกริดไม่ได้เข้าร่วมปาร์ตี้กับฮูรอยเพราะไม่อยากเสียค่าประสบการณ์ไปโดยใช่เหตุ แต่เขาไม่อยากให้ฮูรอยต้องมาตาย เขาคอยพะวงถึงฮูรอยอยู่ตลอดและได้ใช้ความสามารถของ ‘วีรบุรุษผู้ปิดทองหลังพระ’ (Secret Hero) วีรบุรุษผู้ปิดทองหลังพระ คือหนึ่งในฉายาที่เขาได้รับจากการล่า ‘ดาร์คบัส’ เงื่อนไขการได้รับฉายานี้คือต้อง ‘ล่า’ บอสที่มีชื่อ (Named Boss) ที่เลเวลสูงกว่า ‘ด้วยตัวคนเดียว’ ครบสามตัว มันไม่ใช่ฉายาที่ใครจะหามาได้ง่ายๆ และมูลค่าของมันก็ประเมินค่าไม่ได้ [คุณได้ทำให้สมาธิของศัตรูกระจัดกระจาย] (ค่าความเกลียดชังหรือ Aggro ถูกปิดใช้งาน) [ทักษะ ‘บารมี’ (Influence) ทำงาน ผลของทักษะจะคงอยู่เป็นเวลา 10 วินาที] [ลดพลังป้องกันของศัตรูทั้งหมดในระยะ 50 เมตรลง 50%] [สามารถใช้ทักษะ ‘เคลื่อนไหวอิสระ’ (Freely Move) ได้หนึ่งครั้ง] [สร้างทักษะพุ่งตัวระดับสูง ซึ่งจะหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดจนกว่าจะถึง ‘เป้าหมายที่ต้องการ’ ในระยะ 200 เมตร] “แกบังอาจนัก!” เปรี้ยง! เกริดโกรธจัดหลังจากเห็นสภาพของฮูรอย เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศก่อนจะพุ่งเข้าใส่อัศวินดำ ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขานั้นรวดเร็วมากจนกล้องจับภาพแทบไม่ทัน “เอ๊ะ...?” ฟูลิโตะที่กำลังพุ่งเข้าหาเกริดหยุดชะงักอยู่กับที่ เขาไม่สามารถจับจ้องไปที่เกริดได้เนื่องจากผลของสมาธิที่กระจัดกระจาย เกริดเมินเฉยต่อเขาและพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว “ความสามารถที่แปลกประหลาดจริงๆ” ฟูลิโตะเดาะลิ้นและวาดดาบโจมตีใส่แผ่นหลังของเกริดที่อยู่ไกลออกไป ฟุ่บ! คลื่นดาบที่รุนแรงพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า แผ่นหลังของเกริดเปิดโล่ง ตามปกติแล้วเขาต้องโดนคลื่นดาบของฟูลิโตะเข้าเต็มๆ แต่เนื่องจากเกริดเปิดใช้งานทักษะ ‘เคลื่อนไหวอิสระ’ เขาจึงสามารถหลบหลีกการโจมตีได้ทั้งหมด ยกเว้นทักษะประเภทล็อคเป้าอัตโนมัติ เกริดเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของฟูลิโตะราวกับมีตาหลัง ก่อนจะพุ่งทะลวงผ่านอัศวินดำทั้งสี่คน “อ-อะไรกัน?” อัศวินดำที่กำลังจะแทงหัวใจฮูรอยถึงกับช็อค การเคลื่อนไหวของเกริดนั้นเหนือชั้นเกินไป “ไสหัวไปซะ” ปึ้ก! ฉึก! “อ๊าก!” คอมโบของหอกไรเฟลและ ‘ความยุติธรรมที่ไม่อาจทำลาย’ (Unbreakable Justice) ถูกปลดปล่อยออกมา พลังป้องกันของอัศวินดำลดลงจากผลของทักษะ ‘บารมี’ ทำให้มันได้รับความเสียหายอย่างหนัก เกริดเตะอัศวินดำกระเด็นออกไปและคว้าตัวฮูรอยไว้ “นี่ยังอ่อนแออยู่อีกเหรอ? ยังเป็นกระสอบทรายเหมือนเดิมเลยนะ” “ฮะฮะ... ข้ามันอ่อนแอเองครับ” สุดท้ายแล้ว พลังจากไอเทมของเขาก็ยังไม่เพียงพอ “รีบเปลี่ยนอาชีพขั้นสามซะ เดี๋ยวข้าจะทำไอเทมใหม่ให้ ปัญหาใหญ่ที่สุดของเจ้าน่ะคือขาดไอเทมดีๆ” “ข้าจะจำใส่ใจไว้ครับ” “เข้าปาร์ตี้ข้ามาเดี๋ยวนี้” ในจังหวะที่เกริดยื่นมือให้ฮูรอย คามิยันที่ตั้งตัวได้ก็พุ่งเข้ามาโจมตีใส่ฮูรอยทันที “แค่ก...!” “...!” เลือดของฮูรอยสาดกระเซ็นเปื้อนเสื้อฮู้ดของเกริด สีหน้าของเกริดแข็งค้าง ฮูรอยยังคงเป็นห่วงเกริดแม้ในวินาทีที่กำลังจะตาย “ได้โปรด... รอดไปให้ได้นะครับ... ท่านเจ้าเมืองจะล้มลงไม่ได้เด็ดขาด...” [ขวัญกำลังใจของคุณเพิ่มขึ้น] [พลังโจมตีกายภาพและพลังโจมตีเวทมนตร์จะเพิ่มขึ้นอย่างมากในการโจมตีครั้งถัดไป] [การโจมตีครั้งถัดไปจะเป็นการโจมตีติดคริติคอล!] ตุบ! ฮูรอยทรุดลงหลังจากใช้ทักษะบัฟที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเก็บไว้เพื่อเกริด คามิยันกวัดแกว่งดาบอีกครั้ง เล็งไปที่ฮูรอยซึ่งเหลือพลังชีวิตเพียงริบหรี่ เขาสังเกตเห็นว่าเกริดให้ความสำคัญกับฮูรอยมาก เคร้ง! มันเป็นไปตามที่คามิยันคาด เกริดขยับตัวเข้าปกป้องฮูรอย เขาหยิบ ‘โล่เทวะ’ ออกมาหลังจากไม่ได้ใช้มานานเพื่อบล็อกการโจมตีของคามิยัน “แก! แกมันก็แค่เต่าในกระดอง!” คามิยันหัวเราะเยาะเกริดที่มัวแต่ปกป้องลูกน้องด้วยโล่พลางระดมกวัดแกว่งดาบเข้าใส่ เคร้ง! เคร้งงง! ฉึก! ปึก ปึก! เกริดทำได้เพียงเผชิญหน้ากับคามิยันและตั้งรับ เขาไม่สามารถตอบโต้อัศวินดำที่ลอบแทงมาจากด้านหลังได้ เพราะเขาไม่สามารถหลบหลีกไปพร้อมกับปกป้องฮูรอยในเวลาเดียวกัน ฮูรอยรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นภาพนั้น “ท่านเจ้าเมือง! ทำไมท่านต้องเสียสละตัวเองเพื่อข้าขนาดนี้! ตั้งสติเถิดครับ! สู้กับพวกมันสิ! ข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงของท่าน!” “นายกับฉัน... ก่อนจะเป็นเจ้านายกับลูกน้อง เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?” “...!” “ก็นะ... ปกติฉันก็ดูแลนายเหมือนลูกน้องมากกว่าเพื่อนอยู่แล้วละ” สักวันเขาจะตอบแทนความภักดีของฮูรอย เขาเคยสัญญาไว้หลายครั้งแล้ว ฉึก! ฉึก! สวบ! หลังจากนั้น บาดแผลบนร่างกายของเกริดก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เขาปกป้องฮูรอย ‘เจ้าคนโง่ ยอมเสียสละตัวเองเพื่อปกป้องลูกน้อง เจ้าไม่มีทางสู้ข้าได้หรอก’ ฟูลิโตะกอดอก เขาสิ้นความสนใจในตัวเกริดและกลับไปยืนดูเหตุการณ์เฉยๆ ในขณะเดียวกัน การโหมโจมตีของคามิยันก็ยังคงดำเนินต่อไป “ถ้าไม่มีหอกสีทองนั่น แกก็ไม่มีค่าอะไรเลย!” คามิยันไม่เปิดโอกาสให้เกริดได้หายใจ ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเกริด [ทักษะ ‘ความอดทนของช่างตีเหล็กในตำนาน’ ทำงาน] [พลังชีวิต พลังป้องกัน และความคล่องแคล่ว เพิ่มขึ้น 200% เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง] มันเป็นทักษะที่ไม่สามารถตั้งใจใช้ได้ แต่มันจะทำงานเมื่อเขาแสดงความอดทนอย่างถึงที่สุดเท่านั้น เกริดเริ่มมีช่องว่างให้เคลื่อนไหวได้มากขึ้นด้วยความช่วยเหลือนี้ ในขณะที่คามิยันและเหล่าอัศวินดำเริ่มหน้าถอดสี ‘พลังป้องกันอะไรจะบ้าบอขนาดนี้!’ เกริดไม่ยอมล้มลงเลยไม่ว่าจะบาดเจ็บแค่ไหน คามิยันและอัศวินดำจึงมองเกริดราวกับเป็นปีศาจ ทั้งชุดเกราะและโล่ของเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาจะทนได้นานแค่ไหนกัน? “ดาบแสง!” (Light Sword) คามิยันใช้ทักษะที่เขาพัฒนามาจากดุ๊กริมิต เคร้ง! ดาบออร่าพุ่งผ่านอากาศและกระแทกเข้ากับโล่เทวะ มันคือการโจมตีที่รุนแรงมหาศาล ร่างของเกริดเสียหลักเปิดช่องว่างอยู่ครู่หนึ่ง และอัศวินดำห้าคนก็รุมแทงเข้าใส่เขา ในวินาทีนันเอง ‘หน้าหน้ากากเพชฌฆาต’ ที่ปกปิดใบหน้าซีกหนึ่งของเกริดก็ถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด นี่คือเหตุผลที่เกริดยอมโดนอัศวินดำโจมตีโดยไม่ใช้หอกไรเฟลป้องกัน [ผลของ ‘น้ำตาโลหิตของวิญญาณชั่วร้าย’ ทำงาน พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 50% เป็นเวลา 5 วินาที] “ตอนนี้ถึงตาฉันบ้างละ” เกริดเปิดใช้งาน ‘โทสะช่างตีเหล็ก’ (Blacksmith’s Rage) และประกาศกร้าวใส่คามิยัน “ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคนภายใน 5 วินาที” แสงสีแดงเข้มเปล่งออกมาจากดวงตาของเขา คามิยันสัมผัสได้ถึงอันตรายและรีบใช้ทักษะ ‘สัมผัสเฉียบคม’ หมัดของเกริดพุ่งเข้าหาเขา คามิยันพยายามหลบ แต่หอกไรเฟลกลับพุ่งเข้ามาจำกัดการเคลื่อนไหวของเขาไว้ “อ่อก!” ความเสียหายนี้มันอะไรกัน? มันรุนแรงกว่าเมื่อกี้มาก หมัดของเกริดระดมชกเข้าที่ใบหน้าของคามิยันอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเขากำลังช็อคกับแรงกระแทกที่ส่งผ่านชุดเกราะสีแดงเข้ามา อัศวินดำพยายามจะขัดขวางเกริดด้วยการโจมตี แต่เปล่าประโยชน์ หอกไรเฟลบินวนปกป้องเกริดไว้รอบตัว เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ตูม! ทั้งโทสะช่างตีเหล็ก, น้ำตาโลหิตของวิญญาณชั่วร้าย และ บัฟเพิ่มขวัญกำลังใจ คามิยันถูกหมัดของเกริดที่อาบไปด้วยบัฟที่แข็งแกร่งที่สุดกระหน่ำชกเข้าใส่เป็นเวลา 4 วินาทีติดต่อกัน จนสุดท้ายเขาก็ต้องคุกเข่าลง พลังชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดทำให้เขาไม่อาจทนได้ถึง 5 วินาทีด้วยซ้ำ “แก... แก...” วูบ! เสาแสงสีเทาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มันคือสัญลักษณ์แห่งจุดจบของคามิยัน “...” อัศวินแดงพ่ายแพ้ด้วยมือเปล่า! ทุกคนต่างตกตะลึงไปทั่วทั้งเกาหลีใต้ ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วโลกภายในไม่กี่นาที ในขณะนี้ เรตติ้งผู้ชมของสถานี OGC พุ่งสูงถึง 41% แล้ว “สนุกกันอยู่เหรอคะ?” ที่สถานี OGC ผู้อำนวยการสถานีกำลังโห่ร้องดีใจราวกับถูกรางวัลใหญ่ ในขณะนั้นเองแขกผู้มาเยือนก็ปรากฏตัวขึ้น สัดส่วนที่สมบูรณ์แบบและเรียวขาอันงดงามสะกดสายตาทุกคู่ เธอสวยจนทำให้สิ่งรอบข้างดูหมองลงไปทันที เธอคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ยูรา “ฉันมารับค่าตัวของเจ้าของชื่อคุณยองอูค่ะ” ยูรายิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่สะกดใจคนทุกเพศทุกวัย ทว่าดวงตาของเธอนั้นกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง