บทที่ 263 “นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้พบกันในโลกแห่งความจริงเลยนะครับ” ยองอูเดินทางกลับถึงบ้านหลังจากไปวิ่งจ๊อกกิ้งกับเซฮี เขาได้พบกับชายวัยกลางคนอายุประมาณ 30 ปีเศษในชุดสูทดูดี “พีคซอร์ด?” ในเกมเขาให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามกว่านี้ แต่ชายคนนี้คือพีคซอร์ดไม่ผิดแน่ เขาคือคนเกาหลีใต้ที่มักจะถามชาวต่างชาติเสมอว่า ‘คุณรู้จัก... ไหม?’ “ฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นเกียรติมากครับที่ท่านก็อดเกริดจำผมได้” “มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยครับ” อันที่จริง ยองอูมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างสนิทสนมกับพีคซอร์ด มิตรภาพของพวกเขาเริ่มก่อตัวขึ้นหลังจากร่วมมือกันบุกดันเจี้ยนเกาะคอร์คเพื่อล่าเฮลเกา รวมถึงตอนที่จัดการกับกิลด์ซากุระด้วย ยองอูไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจแม้พีคซอร์ดจะมาหาโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า กลับกันเขารู้สึกยินดีด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังอดสงสัยไม่ได้ “ผมได้ยินมาว่าคุณมักจะมาวิ่งจ๊อกกิ้งช่วงเวลานี้พอดี เลยลองมาหาดูตอนเช้าครับ ตอนแรกก็กลัวว่าจะคลาดกัน แต่โชคดีที่มาได้ถูกจังหวะพอดี” พีคซอร์ดส่งนามบัตรใบหนึ่งให้ [สมาคมรักชาติเกาหลี] ประธาน คังแดฮัน คังแดฮัน นั่นคือชื่อจริงของพีคซอร์ด “สมาคมรักชาติเกาหลี? มันคืออะไรครับนั่น?” “งานของเราคือการเผยแพร่ชื่อเสียงของเกาหลีใต้ให้โลกรู้ครับ ตัวอย่างเช่น ถ้าเราเจอชาวต่างชาติ...” “พอเถอะครับ ผมเข้าใจแล้ว” ยองอูไม่อยากฟังคำอธิบายที่ละเอียดไปกว่านี้ แค่ฟังจากชื่อเขาก็เดาได้แล้วว่ามันต้องเป็นอะไรที่หลุดโลกแน่ๆ “เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงนะครับ น้องสาวผมชื่อมินกุก” (หมายเหตุ: ประเทศเกาหลีใต้ในภาษาเกาหลีออกเสียงว่า แดฮันมินกุก) แดฮันกับมินกุก ชัดเจนเลยว่าความรักชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของพีคซอร์ดนั้นได้รับการสืบทอดมาจากพ่อแม่ของเขาเอง “เป็นชื่อที่เท่ดีนะครับ” “ใช่ไหมล่ะครับ? แต่น้องสาวผมเกลียดชื่อนี้เข้าไส้เลย” “ทำไมล่ะครับ?” “เธอน่ะเป็นผู้หญิงน่ะสิครับ” “ผู้หญิงแต่ชื่อ คังมินกุก อย่างนั้นเหรอครับ?” “ใช่ครับ” “...เป็นผม ผมก็คงเกลียดเหมือนกัน” “ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เธอเปลี่ยนชื่อไม่ได้หรอก เพราะถ้าชื่อมินกุกหายไป ความหมายของชื่อผมก็จะหายไปด้วย อีกอย่าง มันสมควรแล้วหรือที่จะเปลี่ยนชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้มาตั้งแต่เกิด?” “ก็นั่นสินะครับ” แล้ว... ‘ทำไมเราต้องมานั่งคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้ด้วยเนี่ย?’ ยองอูเริ่มถูกลากเข้าไปในจังหวะของพีคซอร์ด ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ในการเป็นพนักงานขายประกันจริงๆ ยองอูจึงเริ่มตั้งสติและถามเข้าประเด็น “แล้วคุณมาหาผมด้วยธุระอะไรครับ?” “คือว่า...” พีคซอร์ดกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นเซฮี เขาจึงรีบทำความเคารพเซฮีด้วยการก้มหัวต่ำถึง 90 องศาทันที “ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับน้องสาวของท่านก็อดเกริด หรือนักบุญหญิงรูบี้ สองพี่น้องคู่นี้คือสมบัติอันล้ำค่าของเกาหลีใต้โดยแท้จริงครับ” เซฮีหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอการทำความเคารพและคำชมที่เกินเบอร์ขนาดนี้ “พี่คะ หนูเข้าบ้านก่อนนะ คุยกันตามสบายเลยค่ะ” เธอรีบวิ่งเข้าบ้านไป ขณะที่พีคซอร์ดมองตามด้วยสายตาเอ็นดู “เธอน่ารักและมีมารยาทมากเลยครับ น้องมินกุกของผมก็น่ารักเหมือนกันนะ” “...” “เอาละ เราไปหาที่ดื่มกาแฟคุยกันหน่อยไหมครับ?” ยองอูเองก็รู้สึกกระหายน้ำหลังวิ่งพอดี เขาจึงพยักหน้าตอบรับ “ได้ครับ” ชายทั้งสองคนเดินไปยังคาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ *** ช่วงปลายเดือนมิถุนายน ด้วยอานิสงส์จากเหล่านักศึกษาที่เพิ่งสอบปลายภาคเสร็จ ทำให้ ‘ทูมอร์โรว์ คาเฟ่’ มีที่นั่งว่างอยู่บ้าง กรุ๊งกริ๊ง “ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานกล่าวทักทายเมื่อประตูเปิดออก ลูกค้าบางส่วนหันไปมองทางประตูตามสัญชาตญาณและถึงกับตกตะลึง “นั่นพีคซอร์ดนี่นา?” “ว้าว พีคซอร์ดตัวจริงเสียงจริงเลย!” พีคซอร์ดคือแรงเกอร์ชาวเกาหลีใต้อีกคนนอกจากยูร่าที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เขาคือซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปของประเทศ แชะ! แชะ! ผู้คนเริ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปพีคซอร์ด กรุ๊งกริ๊ง แต่แล้วลูกค้าอีกคนก็เดินตามพีคซอร์ดเข้ามา ยองอูนั่นเอง “ก... ก็อดเกริด!” “โอ้โห! เกริด! บ้านอยู่แถวนี้แท้ๆ แต่เพิ่งเคยเห็นตัวจริงครั้งแรกเลยนะเนี่ย!” “กร