บทที่ 268 ทว่า ท่ามกลางเงามืดนั้นกลับมีบางสิ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่ มันคือโนเอะ กระดิก กระดิก... ก้นกลมมนขยับส่ายไปมา อุ้งเท้าสั้นป้อมกดแนบสนิทกับพื้น สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในนรกกำลังเคลื่อนไหวอย่างลับล่อเพื่อจับเหยื่อของมัน ‘นี่คือท่วงท่าการล่าที่งดงามตามหลักวิทยาศาสตร์และสมบูรณ์แบบที่สุด! เนี้ยง!’ “...” โครว์ไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของโนเอะในความมืดได้เลย แม้เขาจะเป็นนักฆ่าฝีมือดี แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะสัมผัสถึงตัวตนของสุดยอดสัตว์อสูรแห่งนรกได้ ซู่ว... โครว์ปีนขึ้นไปยังโถงทางเดินของชั้นสาม ซึ่งเป็นชั้นที่ห้องของอิซาเบลตั้งอยู่ ‘อีกประเดี๋ยวเถอะ’ โครว์จินตนาการภาพตอนที่เขาใช้กริชแทงเกริด และในวินาทีนั้นเอง... “คย๊อง!” โนเอะกระโจนเข้าใส่โครว์ เขี้ยวเล็กๆ อันคมกริบเปล่งประกายวาววับในความมืด “...!” โครว์ถึงกับสับสน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตัวเองต้องมาตกใจเพราะแมวตัวหนึ่ง ‘เราไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามีแมวตามมา?’ มันคือความอับอายและขายหน้าครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เขาเกิดมา แต่นั่นก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เขาเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว โครว์คือมืออาชีพ เขาผ่านวิกฤตมามากมายและลอบสังหารมนุษย์มาแล้วถึง 89 ศพ ในกระบวนการนั้นเขาได้เรียนรู้บางอย่าง นั่นคือต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด ประสบการณ์ของโครว์ทำให้เขาไม่สติแตกกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของแมวตัวนี้ ปัง! โครว์ใช้กริชรับการจู่โจมจากอุ้งเท้าของแมวที่ฟาดใส่เขา ทว่าโครว์กลับชะงักไปในจังหวะที่จะสวนกลับ กร๊อบ เขาไม่สามารถขยับข้อมือได้ถนัดหลังจากรับการโจมตีนั้น ‘ทำไมแมวตัวนี้แรงเยอะจัง?’ นี่ไม่ใช่แมวธรรมดา โครว์เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของโนเอะ มันมีเขาเล็กๆ บนหน้าผากและมีปีกสั้นๆ อยู่ที่หลัง เป็นสัตว์อสูรระดับสูง ‘สัตว์อสูรมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?’ ที่นี่คือวาติกัน สถานที่ซึ่งอบอวลไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ พวกมอนสเตอร์ไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย มอนสเตอร์ตัวใดที่ย่างกรายเข้ามาในวาติกันเพียงก้าวเดียวจะต้องตายเพราะพลังศักดิ์สิทธิ์ นั่นแหละคือปัญหา เพราะในตอนนี้ โนเอะไม่สามารถใช้ความสามารถของมันได้อย่างเต็มที่ ‘แย่แล้ว’ เจ้านายของโนเอะสั่งไว้ว่า ให้เตรียมพร้อมรับมือศัตรูในขณะที่เจ้านายกำลังใช้สมาธิ หากมีศัตรูบุกรุกเข้ามา อย่าลังเลที่จะรีบไปบอกเกริด แต่ปัญหาก็คือ... ‘ข้าเผลอขยับตัวไปเอง’ โนเอะคิดว่าตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเหตุผล แต่ความจริงกลับต่างออกไป โนเอะยังเด็กและซื่อตรงต่อสัญชาตญาณมาก เมื่อเห็นชายในชุดดำเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบผ่านความมืด สัญชาตญาณการล่าก็ทำงานทันที มันทำไปโดยไม่ตั้งใจและผลลัพธ์ก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็น โนเอะได้รับผลกระทบจากพลังศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่สามารถรวบรวมพละกำลังในร่างกายได้เลย พลังศักดิ์สิทธิ์ของวิหารเทพีรีเบ็กก้านั้นน่ากลัวมาก แต่ถึงอย่างนั้น สุดยอดสัตว์อสูรแห่งนรกจะมาแพ้ให้กับมนุษย์ได้อย่างไร? “เนี้ยง!” โนเอะเหวี่ยงอุ้งเท้าอีกครั้ง ฉับ! กรงเล็บคมกริบกรีดผ่านใบหูของโครว์ โครว์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวเพราะเขาเกือบจะหลบการโจมตีถึงตายนั้นไม่พ้น ‘เร็วมาก...! สัตว์อสูรระดับสูงจริงๆ!’ แมวตัวนี้เป็นสัตว์อสูรอย่างแน่นอน ถึงรูปลักษณ์จะไม่ให้ แต่มันต้องเป็นมอนสเตอร์ที่ร้ายกาจมาก บางทีอาจจะมีพลังเทียบเท่ากับเผ่าปีศาจระดับกลางด้วยซ้ำ มิเช่นนั้นมันคงไม่สามารถเคลื่อนไหวในวาติกันที่เต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ได้ ‘ต้องเอาจริงแล้ว’ สาเหตุที่สัตว์อสูรมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ มันก็แค่เป้าหมายอีกหนึ่งรายที่ต้องกำจัดเท่านั้น เคร้ง! โครว์ที่เดิมทีต่อสู้ด้วยกริชเพียงเล่มเดียว ได้ชักดาบสั้นออกมาอีกเล่ม กริชในมือขวาและดาบสั้นในมือซ้าย ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่ถืออาวุธครบมือ นี่คือรูปลักษณ์ที่แท้จริงของ ‘โครว์’ ผู้โด่งดัง “คีย๊อง!” ‘ไม่มีแรงเลย...’ โครว์ป้องกันการตะปบของโนเอะด้วยดาบสั้น เขาตวัดดาบสั้นเป็นแนวทะแยงก่อนจะแทงตามด้วยกริช บาดแผลตื้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของโนเอะ ดาบสั้นกรีดผิวหนังไปเล็กน้อย ส่วนกริชนั้นโนเอะหลบได้ สีหน้าของโครว์บิดเบี้ยว ‘หลบได้เหรอ?’ โนเอะแยกเขี้ยวขู่ออกมา “เนี้ยง!” เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! “อึ๊ก” กรงเล็บของโนเอะเริ่มเร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้น โครว์เริ่มหลบได้ยาก เขาจึงพยายามป้องกันด้วยการไขว้ดาบสั้นและกริชเข้าหากัน ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักถึงพลังที่แท้จริงของโนเอะ ‘เผ่าปีศาจระดับสูง!’ เป็นไปได้อย่างไร? ปกติสัตว์อสูรควรจะเป็นลูกสมุนของพวกเผ่าปีศาจไม่ใช่หรือ? โครว์ตกใจมากและตัดสินใจใช้ไพ่ตายที่เก็บงำไว้ กำแพง พื้น และเงามืดบนเพดานเริ่มสั่นไหว วิชาเงาถูกเปิดใช้งาน ดวงตาของโนเอะเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจกับสัมผัสประหลาดนี้ ในขณะที่โครว์ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ไปลงนรกซะ” โครว์มั่นใจในชัยชนะและเอ่ยปากพูดเป็นครั้งแรก ในขณะเดียวกัน เงามืดจากทั้งสี่ทิศก็เคลื่อนไหวและเปลี่ยนรูปร่างเป็นหนามแหลม ฉึบ ฉึบ ฉึบ! หนามเงาทั้งหกพุ่งมาจากทิศทางที่ต่างกันและทิ่มแทงร่างกายของโนเอะ โนเอะรับรู้ถึงอันตรายและรีบใช้ทักษะสภาวะของเหลว (Fluidization) [สภาวะของเหลว] เป็นทักษะที่ทำให้การโจมตีทางกายภาพไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่ร่างกายได้ อย่างไรก็ตาม โนเอะไม่สามารถใช้งานมันได้อย่างสมบูรณ์เนื่องจากอิทธิพลของพลังศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่สามารถใช้ทักษะกลืนกินดวงวิญญาณ (Soul Ingestion) ได้เลยแม้แต่น้อย และโชคร้ายที่สภาวะของเหลวทำงานไม่สำเร็จ ทำให้โนเอะได้รับความเสียหายไปเต็มๆ ปึก! “อะไรกัน เนี้ยง?” หนึ่งในหนามทั้งหกแทงทะลุร่างกายเล็กๆ ของโนเอะ มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและล้มลงกับพื้น ‘ไม่ยุติธรรมเลย เนี้ยง...’ ปัญหาใหญ่ที่สุดคือการที่โนเอะไม่สามารถใช้ทักษะกลืนกินดวงวิญญาณได้ โนเอะเกลียดวาติกันเข้าไส้เลยทีเดียว โครว์ใช้เท้าเหยียบลงบนพุงที่ยื่นออกมาของโนเอะ โนเอะอ้าปากค้างและส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดออกมา โครว์หัวเราะเยาะมัน “นี่คือจุดจบของสัตว์อสูร” เคร้ง โครว์เล็งดาบสั้นไปที่ใบหน้าของโนเอะ “ตายซะ” “จบแค่นี้แหละ” “...!” ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น โครว์ที่ตกใจรีบหันไปมองทันที แต่กลับไม่พบใครเลย มีเพียงความมืดมิดอยู่ทุกหนแห่ง ‘หูฝาดงั้นเหรอ?’ เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย เพราะไม่มีร่องรอยของใครอยู่เลย มันคือความสามารถในการลอบเร้นที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว “เอ๊ะ?” ดวงตาของโครว์กระตุกเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... เขาเริ่มสูญเสียการควบคุมเงา พรึ่บ! เงาพุ่งสูงขึ้นราวกับระลอกคลื่น โครว์พยายามจะหลบแต่มันเป็นไปไม่ได้ ความเร็วของเงานั้นสูงเกินไป หมับ! ร่างกายของโครว์ถูกเงาบีบรัด “อ้ากกก!” โครว์หน้าถอดสีเมื่อถูกเงาพันธนาการและเหวี่ยงขึ้นไปบนอากาศ ‘ความเร็วในการควบคุมเงานี่มันเร็วเกินไปแล้ว...!’ วิชาเงาสามารถพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้เชียวหรือ? เขาแทบไม่อยากเชื่อ ในขณะที่โครว์กำลังสับสน เงามืดก็ยิ่งบีบรัดร่างกายของเขาแน่นขึ้น โครว์ดิ้นรนแต่ความเจ็บปวดก็ยิ่งเพิ่มทวี ใครกันที่สามารถสยบเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนี้? คำถามของโครว์กระจ่างขึ้นเมื่อชายคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาจากเงามืด “แ-แก...!” เขาคือชายที่มีผิวสีดำ ร่างกายซูบผอมมากและมีแขนยาวผิดปกติ เมื่อนำลักษณะทั้งหมดมารวมกัน ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมาในหัว โครว์กรีดร้อง “คาซิม!” ผู้ที่สามารถควบคุมเงาได้เหนือกว่าแค่การโจมตีและป้องกัน เขาสามารถสร้างทหารจากเงาได้ นักฆ่าผู้คุมกองทัพ ฉายาของเขาคือ... “ราชาแห่งเงา!” ทำไมสัตว์ประหลาดตนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่? โครว์ยังมีคำถามอีกมากมาย ทว่าคำตอบเดียวที่เขาได้รับคือความตาย เงาบีบรัดเขาแรงขึ้นจนเขาไม่สามารถแม้แต่จะกรีดร้องก่อนจะสิ้นใจไป คาซิมจัดการกำจัดศพของโครว์จนไม่เหลือร่องรอย เงามืดกวาดผ่านพื้นที่ตรงนั้นจนแม้แต่คราบเลือดก็หายวับไป “ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารักแฮะ” คาซิมมองดูโนเอะที่นอนหมดสติอยู่ ก่อนจะอันตรธานหายไปในเงามืด *** จิ๊บๆ! เสียงนกน้อยขับขาน แสงแดดอันอบอุ่นโอบล้อมร่างกายของเขา “เนี้ย...” โนเอะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอันแสนสงบ เขาหันมองซ้ายมองขวา “เฮือก! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? คย๊าก!” เมื่อตอนรุ่งสาก เขาเพิ่งจะสู้กับมนุษย์ป่าเถื่อนคนหนึ่ง จากนั้นเขาก็โดนวิชาห่วยๆ นั่นเล่นงานจนสลบไป พอโนเอะนึกมาถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกว่ามันไร้สาระมาก สุดยอดสัตว์อสูรแห่งนรกจะมาโดนมนุษย์เล่นงานได้ยังไง? “มันคือเรื่องอัปยศ! เนี้ยง!” นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ต่อให้ที่นี่จะเป็นวาติกันก็เถอะ ทำไมร่างกายที่แสนยิ่งใหญ่ลำพังแค่ใช้เท้าตบก็เอาชนะมนุษย์ได้ถึงต้องมาเจอเรื่องขขายหน้าแบบนี้? โนเอะสั่นสะท้านด้วยความโกรธก่อนจะเริ่มสงสัยในภายหลัง “แล้วทำไมข้าถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ? เนี้ยง?” ถ้าเขาโดนมนุษย์เล่นงานจนสลบไป เขาไม่ควรจะโดนฆ่าหรอกเหรอ? โนเอะครุ่นคิดและสรุปได้ว่า... “มันคือความฝันนี่เอง! เนี้ยง!” ใช่แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องจริง “เนี้ยฮะฮะฮ่า! นั่นไงล่ะ! สุดยอดสัตว์อสูรแห่งนรกจะไปแพ้มนุษย์ได้ยังไงกัน? เนี้ยฮะฮะฮ่า!” โนเอะมั่นใจแบบนั้น ความจริงแล้วเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคิดแบบนั้น ไม่อย่างนั้นโนเอะจะอธิบายได้อย่างไรว่าทำไมเขายังรอดอยู่? และด้วยความสามารถในการฟื้นตัวที่ยอดเยี่ยม บาดแผลจากเมื่อวานจึงหายสนิทไปแล้ว ความคิดของโนเอะเลยดูสมเหตุสมผลสำหรับตัวมันเอง ตริ๊ง~ สถานะของโนเอะเปลี่ยนจาก ‘หดหู่’ เป็น ‘พึงพอใจในตัวเอง’ แต่เกริดไม่ได้สนใจโนเอะเลย เขาหมกมุ่นอยู่กับหอกแห่งลิฟาเอลจนไม่ได้เปิดหน้าต่างสัตว์เลี้ยงดูเลยแม้แต่น้อย *** ‘ซวยแล้วเรา’ เกริดรู้สึกประหม่า เขาพิจารณาหอกแห่งลิฟาเอลมาสองวันเต็มๆ แล้ว แต่ก็ยังหาวิธีผนึกมันไม่ได้เลย ‘เรามองเรื่องนี้ง่ายไปหรือเปล่านะ?’ หรือว่าชัยชนะในช่วงหลังๆ มานี้จะทำให้เขาลำพองใจเกินไป? ‘ไม่เข้าใจเลยว่าอะไรคือสิ่งที่เชื่อมต่อส่วนประกอบของหอกเข้าด้วยกัน’ รอยต่อนั้นเรียบเนียนเกินไป เกริดไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าใช้เทคนิคอะไร ‘ไม่มีทางทำแบบนี้ได้ด้วยการตีขึ้นรูปเพียงอย่างเดียว แต่มันก็ไม่ใช่ของชิ้นเดียวที่หล่อออกมา...’ หากเขาสามารถถอดแยกชิ้นส่วนและประกอบหอกกลับเข้าไปใหม่ได้ เขาคงค้นพบความลับของการเชื่อมต่อนี้ แต่เขาทำไม่ได้เพราะต้องคำนึงถึงอิซาเบล เกริดจึงได้แต่สังเกตหอกต่อไปเพื่อพยายามทำความเข้าใจโครงสร้างตามหลักเหตุผล วันต่อมา แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็มาหา เขาคือปาสกาล “ข้ามีของขวัญจะมอบให้ท่าน” ปาสกาลยื่นกล่องที่มีเงินหนึ่งล้านโกลด์มาให้ มันมากกว่าที่เดเมียนให้ถึงสองเท่า (530,000 โกลด์) ตีเป็นเงินสดก็เกือบ 1.2 พันล้านวอน [คุณต้องการรับของขวัญจากปาสกาลหรือไม่?] [หากคุณรับของขวัญ คุณต้องยอมรับคำขอของปาสกาลหนึ่งข้อโดยไม่มีเงื่อนไข] “ล้อเล่นหรือเปล่า? ของขวัญมีแค่นี้เองเหรอ? ไสหัวไปซะ” เกริดไม่ใช่คนหน้ามืดตามัวเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กน้อยอีกต่อไปแล้ว เขามองการณ์ไกลเสมอ เขาจะไม่ยอมให้จักรวรรดิกลืนกินวิหารเทพีรีเบ็กก้าเพียงเพื่อเงินหนึ่งล้านโกลด์หรอก ผ่านไปอีกสองวัน เกริดไล่ตะเพิดปาสกาลไปแล้ว และตัดสินใจเปลี่ยนมุมมองในการสังเกตหอกแห่งลิฟาเอลใหม่ ‘บางทีความลับอาจไม่ได้อยู่ที่เทคนิค แต่อยู่ที่วัสดุ?’ ส่วนประกอบหลักของหอกแห่งลิฟาเอลคืออดามันเทียม อดามันเทียมเป็นวัสดุสีเงิน แต่สีของบริเวณรอยต่อนั้นกลับเป็นสีฟ้า ‘นอกจากอดามันเทียมแล้วก็ไม่มีแร่ชนิดอื่นถูกนำมาใช้เลย ดูเหมือนว่าอดามันเทียมจะถูกผสมเข้ากับบางสิ่ง’ มันต้องมีบางอย่างแน่ๆ ‘สิ่งนี้... หรือว่า?’ ในวินาทีนั้นเอง บางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของเกริด