บทที่ 323 เพียโร่ปล่อยให้เกริดโจมตีเข้าเป้าอย่างจังหนึ่งครั้ง เขารู้ตัวแล้ว ‘วิธีใช้อุปกรณ์กสิกรรมของเรามันผิดมาตลอด!’ เขาบรรลุวิชาดาบขั้นสูงสุดแล้ว ดังนั้นเขาจึงใช้มันเป็นรากฐานในการสร้างเทคนิคกสิกรรม เขาทำตามหลักการของมันมาโดยตลอด ‘นี่คือความผิดพลาดที่เห็นได้ชัด!’ การทำฟาร์มกับวิชาดาบนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อุปกรณ์กสิกรรมคือเครื่องมือเพื่อชีวิตไม่ใช่หรือ? ในขณะที่ดาบคือเครื่องมือเพื่อความตาย อุปกรณ์กสิกรรมอาจได้รับการเสริมอานุภาพด้วยเทคนิคดาบได้ก็จริง แต่โดยพื้นฐานแล้วพวกมันต่างกัน มันถึงเวลาแล้วที่เขาต้องเปลี่ยนแนวทางใหม่ ‘จงละทิ้งวิชาดาบ!’ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องใช้วิชาดาบควบคู่ไปกับเทคนิคกสิกรรม ตั้งแต่เริ่มแรกมันคือยาพิษ เพราะวิชาดาบควรถูกใช้ร่วมกับดาบเท่านั้น ความตระหนักรู้ของเพียโร่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาราวกับกลายเป็นคนละคน มือที่กำอุปกรณ์กสิกรรมคลายออก ท่าทางของเขาดูอิสระและผ่อนคลาย เขายืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งกสิกรคนหนึ่ง วูบ! ร่างของเพียโร่ถูกห่อหุ้มด้วยแสง หน้าต่างเควสต์ปรากฏขึ้นตรงหน้าเกริดที่กำลังสับสน [ความเชื่อมั่นของเจ้าเมือง] ★ เควสต์ลับ ★ เพียโร่ได้รับการหยั่งรู้ครั้งใหม่และตื่นรู้ในฐานะกสิกรที่แท้จริง เขาสละทิ้งวิชาดาบอย่างสมบูรณ์แล้ว ในขณะนี้ เขาต้องการได้รับการยอมรับจากคุณ จงประลองกับเพียโร่! โปรดสัมผัสทักษะของเพียโร่และยอมรับในตัวเขา! เพียโร่จะเติบโตขึ้นไปอีกขั้นขึ้นอยู่กับผลลัพธ์ที่ออกมา! เงื่อนไขการสำเร็จเควสต์: แพ้หรือชนะในการประลองกับเพียโร่ หากพ่ายแพ้ในการประลอง: เพียโร่จะได้รับความภาคภูมิใจอย่างยิ่งในฐานะกสิกร ค่าสถานะและทักษะของเพียโร่จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก หากชนะในการประลอง: เพียโร่จะเกิดความกังขาและกลับเข้าสู่เส้นทางแห่งดาบอีกครั้ง ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นจากการกลายเป็นตำนานของเพียโร่จะถูกทำลายทิ้ง [เควสต์ลับ ‘ความเชื่อมั่นของเจ้าเมือง’ กำลังดำเนินต่อ] [ตอนนี้คุณและเพียโร่เข้าสู่โหมดประลอง] [การประลองจะดำเนินต่อไปจนกว่าพลังชีวิตของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะเหลือขีดจำกัดต่ำสุด] [คุณจะไม่เสียชีวิตในโหมดประลอง] ‘ความเชื่อมั่นของเจ้าเมือง’ นี่คือเควสต์ประเภทโบนัส เกริดคือเจ้าเมือง ดังนั้นการพ่ายแพ้ต่อเพียโร่จะช่วยสร้างขวัญกำลังใจและทำให้เพียโร่เติบโตขึ้น มันจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล และเพียโร่จะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกระดับ ถ้าเกริดเป็นเจ้าเมืองทั่วไป เขาคงจะเต้นรำด้วยความดีใจและขอบคุณสรวงสวรรค์ไปแล้ว ทว่าเกริดนั้นคาดหวังให้เพียโร่กลายเป็นนักบุญแห่งดาบ เกริดจึงให้ความสนใจกับผลลัพธ์หากเขาเป็นฝ่ายชนะมากกว่า ‘กลับเข้าสู่เส้นทางแห่งดาบงั้นเหรอ?’ มันน่าสับสน เขาควรจะทำให้เพียโร่แข็งแกร่งขึ้นในฐานะกสิกรอย่างแน่นอน หรือจะทำให้เขากลับไปเดินบนเส้นทางแห่งดาบอีกครั้งดี ‘ถ้าเขากลับไปเดินบนเส้นทางแห่งดาบ เขาก็อาจจะพัฒนาไปจนถึงขั้นนักบุญแห่งดาบได้’ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถมั่นใจเรื่องนี้ได้ ไม่ว่าเพียโร่จะยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรการันตีว่าเขาจะได้เป็นนักบุญแห่งดาบ แถมมันยังน่ากังวลที่ความสามารถในปัจจุบันของเพียโร่จะลดลงอีกด้วย ‘การยอมแพ้มันถูกต้องแล้วจริง ๆ เหรอ?’ ไม่ ไม่มีทาง หมับ! เกริดกระชับดาบอิยารุกต์ในมือแน่น ‘ข้าจะสู้ให้เต็มที่’ ยอมแพ้ตั้งใจงั้นเหรอ? เพียโร่คงไม่ต้องการวิธีแบบนั้นแน่ ‘ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์คุณค่าของกสิกร ก็จงเอาชนะข้าให้ได้’ ถ้าเอาชนะเกริดไม่ได้ ก็จงกลับไปจับดาบเสียเถิด! จงบุกเบิกเส้นทางด้วยกำลังของตัวเอง! ตึง! เกริดพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกับความคิดนั้น ทักษะเคลื่อนไหวรวดเร็วยังเหลือเวลาอีก 30 วินาที เกริดตั้งใจจะปิดเกมให้ได้ภายในเวลานั้น “โทสะของช่างตีเหล็ก!” [พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 25% และความเร็วโจมตีเพิ่มขึ้น 40% ผลของทักษะจะคงอยู่เป็นเวลา 35 วินาที] พละกำลังของเกริดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาสืบเท้าเข้าหาเพียโร่และกระหน่ำโจมตีอย่างดุดัน มันไม่ใช่แค่ความเร็ว แต่วงจรการกวัดแกว่งนั้นยอดเยี่ยมที่สุด เพราะเขาโจมตีตามเส้นทางที่ดาบอิยารุกต์คอยชี้นำ ทว่าเพียโร่กลับหลบมันได้ มันเป็นการเคลื่อนที่ที่คาดไม่ถึง เขาโน้มตัวลงแล้วย่อเข่านั่งยอง ๆ งั้นเหรอ? [ไอ้หมอนี่ พรสวรรค์มันลดฮวบลงกะทันหันเลย!] อิยารุกต์แสดงความผิดหวัง นั่นหมายความว่ามันไม่เข้าใจเจตนาของเพียโร่ และเป็นหลักฐานว่าเพียโร่นั้นอยู่เหนือกว่าอิยารุกต์ไปไกลโขแล้ว ฉึก! เพียโร่ที่กำลังนั่งยอง ๆ ใช้จอบมือกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นน้ำก็พุ่งกระฉูดขึ้นมา “อะไรกัน...?” ปัญหาคือสายน้ำที่พุ่งออกมานั้นบดบังทัศนวิสัย เกริดกำลังสับสน และในจังหวะที่เปิดช่องว่างนั้นเอง เพียโร่ก็โปรยเมล็ดพันธุ์ไปทั่วพื้นดินอย่างรวดเร็ว ในเวลาเดียวกันนั้น สิ่งที่เหลือเชื่อก็เกิดขึ้น พื้นที่โดยรอบถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นทุ่งนาอย่างรวดเร็ว ต้นข้าวสาลีสีทองอร่ามจำนวนมหาศาลเติบโตขึ้นรอบตัวเกริด ‘นี่มันไร้สาระสิ้นดี!’ ทุ่งข้าวสาลีที่พร้อมเก็บเกี่ยวถูกสร้างขึ้นในชั่วพริบตาเนี่ยนะ? มันน่าตื่นตาตื่นใจพอ ๆ กับเวทมนตร์ที่บราแฮมเคยแสดงให้ดู ไม่สิ หากมองในแง่หนึ่ง มันน่าทึ่งยิ่งกว่าเสียอีก เพียโร่เริ่มโฆษณาชวนเชื่อให้เกริดที่ยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเองฟัง “ลองจินตนาการดูสิครับ หากกสิกรในตำนานกำลังเคลื่อนทัพไปกับกองทัพแล้วเกิดเหตุการณ์เสบียงขาดแคลน กระผมสามารถเนรมิตทุ่งนาและเลี้ยงปากท้องเหล่าทหารได้ในทันที!” “เหอะ!” มันเป็นเรื่องที่ฟังดูน่าทึ่งมาก หากมีเพียโร่นำทัพ ปัญหาเรื่องเสบียงจะหมดไป เกริดเกือบจะคล้อยตามแล้ว แต่เขาก็โพล่งคำถามขึ้นมา “แล้วถ้าไม่มีน้ำล่ะ?” “ก็ใช้น้ำจากแม่น้ำแถวนี้ หรือให้พวกจอมเวทเรียกน้ำมาสิครับ” “แล้วถ้าไม่มีทั้งแม่น้ำและจอมเวทล่ะ?” “...เดี๋ยวฝนก็ตกครับ” “ถ้าฝนไม่ตกล่ะ?” “วิถีกสิกรรมอิสระ รูปแบบที่ 5 เก็บเกี่ยว!” เวลาแห่งการถามตอบจบลงแล้ว ในวินาทีนี้ เพียโร่ได้รับการหยั่งรู้อีกครั้งและตวัดเคียวในมือ ปราณอันคมกริบถูกพุ่งออกไป และรวงข้าวสาลีก็ถูกตัดสะบั้น “อั้ก!” เกริดรีบก้มตัวหลบในทันทีและร้องออกมา รวงข้าวสาลีนับพันนับหมื่นกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันเป็นภาพที่ชวนเวียนหัว ‘นี่มันจะอลังการเกินไปแล้ว!’ ในตอนที่เกริดกำลังปัดรวงข้าวที่ขวางหน้าออกอย่างลนลานนั่นเอง เปรี้ยง! ตูม! ตูม! ตูม! ข้าวสาลีจำนวนมากระเบิดออกโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า “อ๊ากกกก!” เกริดกรีดร้องขณะที่ทั้งทุ่งนาถูกกลืนกินด้วยแรงระเบิด หากไม่ใช่เพราะ ‘หัตถ์เทวะ’ เข้ามาปกป้องไว้ เกริดคงได้รับความเสียหายหนักจนพลังชีวิตลดลงเหลือขีดจำกัดต่ำสุดไปแล้ว “อึก...! อือ! แค่ก! แค่ก!” ข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้วระเบิดได้เนี่ยนะ? “ขั้นตอนไหนของการทำฟาร์มที่มีระเบิดแบบนี้กันฮะ!?” เกริดตะโกนออกมาพร้อมกับร่างที่อาบไปด้วยแป้งสาลีที่ไหม้เกรียม เพียโร่ตอบกลับอย่างหน้าตาย “มันคือการสีข้าวครับ” “สีข้าวบ้านแกสิ!?” การสีข้าวคือกระบวนการกะเทาะเปลือกออกเพื่อให้เมล็ดข้าวสะอาดและขาวนวล ไม่ใช่การเปลี่ยนมันให้เป็นเถ้าถ่าน เกริดกำลังจะสวนกลับ แต่จู่ ๆ เขาก็ได้สติ ‘เราเสียสมาธิไปแล้ว มัวแต่หวั่นไหวเพราะทุ่งข้าวสาลีบ้านี่’ เกริดรวบรวมสมาธิคืนมา เพื่อจะแย่งชิงความได้เปรียบกลับมา เขาตัดสินใจใช้ ‘วิชาดาบของแพ็กม่า: เพลงดาบเชื่อมโยงก้าวข้าม’ เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! คลื่นดาบพลังงานสีมืดนับสิบพุ่งเข้ากดดันเพียโร่ มันแฝงไปด้วยความดุดันสมกับเป็นหนึ่งในทักษะที่ดีที่สุด เกริดไม่ยอมอยู่เฉย เขาพุ่งไปข้างหน้า ตั้งใจจะโจมตีในขณะที่เพียโร่กำลังพะวงกับการป้องกันคลื่นดาบ มันเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยม แต่คู่ต่อสู้กลับแข็งแกร่งเกินไป เพียโร่เข้าสู่ ‘สภาวะธรรมชาติ’ และขยับกายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเกริด เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ไม้ฟาดข้าวพุ่งเข้าใส่ ราวกับไม้ขนไก่ที่ขยับเข้าหาเกริดอย่างไม่ลังเล ทุกการเคลื่อนไหวมีบางอย่างฟุ้งกระจายออกมา คล้ายกับละอองฝุ่น “อึก! อั้ก! แหวะ! แค่ก!” เจ้าฝุ่นพวกนี้... เกริดครางออกมาไม่หยุด แถบพลังชีวิตของเขาลดฮวบในพริบตา อิยารุกต์ถึงกับตะลึง [ข้าอ่านวิถีการโจมตีไม่ออกเลย!] ‘ไร้ประโยชน์สิ้นดี!’ ที่จริงแล้วเกริดไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปตำหนิใครได้ เขารู้สึกไร้กำลัง เพียโร่แข็งแกร่งมากจริง ๆ เขาใช้อุปกรณ์และทักษะทุกอย่างเพื่อจะชนะ แต่เขากลับย่นระยะห่างไม่ได้เลย ใช่แล้ว มันเหมือนเขากำลังเผชิญหน้ากับกำแพงที่ไม่สามารถข้ามผ่านได้ ทว่าเกริดยังไม่ยอมแพ้ เขายังมีไพ่ตายใบสุดท้ายเหลืออยู่! “เพียโร่...! ข้ายังไม่ยอมถอยหรอก!” ในตอนที่เกริดกำลังถูกกระหน่ำด้วยไม้ฟาดข้าว หัตถ์เทวะกำลังทำอะไรอยู่? ทำไมพวกมันไม่มาปกป้องนายของตน? เพียโร่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเกริด และทันใดนั้นเขาก็พบว่ามือทั้งสี่กำลังรัวค้อนลงบนทั่งตีเหล็กที่อยู่ด้านหลังเกริด ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น?’ เพียโร่เริ่มระแวดระวัง [คุณประสบความสำเร็จในการรวม ‘เฟลเลอร์’ และ ‘ดาบยักษ์ของเกริด’ เข้าด้วยกัน!] เกริดคลี่ยิ้ม หัตถ์เทวะพุ่งตัวมาอย่างรวดเร็วและส่งดาบยักษ์ให้เขา การรวมกันของดาบยักษ์ของเกริดและเฟลเลอร์นั้นทรงพลังอย่างเหนือชั้น และนี่ยังไม่จบ ตรงกลางดาบยักษ์ที่ผสานกันนั้นมี ‘รูนแห่งความมืด’ ติดตั้งอยู่ จากนั้นพลังปีศาจก็ระเบิดออกมาจากดาบยักษ์ ทำให้มันเข้าคู่กับเกริดในสถานะแปรธาตุมืดได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันกลับใช้ไม่ได้ผลกับเพียโร่ ปึก! “อึก” แล้วไงถ้าเขามีอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในมือ? เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะกวัดแกว่งมัน! ระยะเวลาของทักษะเคลื่อนไหวรวดเร็วหมดลงแล้ว เกริดจึงไม่อาจตามความเร็วของเพียโร่ในสภาวะธรรมชาติได้ทัน เขาถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว และในที่สุดเขาก็ต้องยอมรับความจริง “ในฐานะกสิกร...! กสิกร! อึก! ข้ายอมรับเส้นทางในฐานะกสิกรของเจ้าแล้ว!” ในขณะเดียวกัน [พลังชีวิตของคุณลดลงถึงขีดต่ำสุด โหมดประลองสิ้นสุดลง!] [เควสต์ลับ ‘ความเชื่อมั่นของเจ้าเมือง’ สำเร็จแล้ว] [ค่าสถานะและทักษะของเพียโร่จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก] ผลจากการประลองในวันนี้ ทำให้เพียโร่ถือกำเนิดใหม่ในฐานะตำนานที่แท้จริง แม้เลเวลของเขาจะยังน้อยเมื่อเทียบกับตำนานรุ่นก่อน ๆ แต่ด้านอื่น ๆ ทั้งหมดนั้นล้วนทัดเทียมกันแล้ว ส่วนเกริดนั้น... “บ้าเอ๊ย! ข้าก็เป็นตำนานเหมือนกัน แต่ทำไมข้าถึงอยู่ในสภาพนี้เนี่ย?” ทั้งมหาปีศาจ, บราแฮม, มารี โรส และตอนนี้ยังมาเป็นเพียโร่อีก มีภูเขาใหญ่ที่เขาต้องข้ามไปให้ได้มากเกินไปแล้ว เกริดปรารถนาอย่างยิ่งที่จะแข็งแกร่งขึ้น เขาไม่ต้องการรู้สึกไร้ทางสู้แบบนี้อีก หรือต้องพบเจอกับความพ่ายแพ้อีกต่อไป ‘เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น’ การเพิ่มการควบคุมและความคล่องตัวคือสิ่งสำคัญอันดับแรก และวิธีการที่จะช่วยให้ทั้งสองอย่างเติบโตไปพร้อมกันได้ก็คือการออกล่า ‘ต้องเก็บเลเวล!’ แต่ก่อนหน้านั้น มีบางอย่างที่เกริดต้องทำเสียก่อน นั่นคือการสร้าง ‘ชุดอุปกรณ์กสิกรรม’ เคร้ง! เคร้ง! ในฐานะอาวุธ (?) ที่ดีที่สุดที่ลูกน้องคนสำคัญต้องใช้ เกริดจึงอุทิศเวลาหลายวันเพื่อสร้างมันขึ้นมา และนั่นทำให้แม้แต่เพียโร่เองก็ได้ติดตั้ง ‘พลังแห่งไอเทม’ ด้วย สรุปสั้น ๆ คือ ของโกงขั้นสัตว์ประหลาดได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว “เรียบร้อย” เกริดพอใจกับผลงานของเขาและมุ่งหน้าไปยังเมืองแวมไพร์ เขาเข้าร่วมกับหน่วยสำรวจพาวราเนียมและออกล่าจนกระทั่งบัฟเพิ่มค่าประสบการณ์และอัตราการดรอปไอเทมหมดลง เมื่อเขาเลเวลถึง 305 และกลับมา ก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงเดือนก่อนที่ไอรีนจะให้กำเนิดบุตร *** บทส่งท้าย “หือ?” คริสและหัวหน้าหน่วยทั้งห้าถึงกับมึนงงขณะที่พวกเขากำลังพรวนดินอยู่ในทุ่งนา นั่นเป็นเพราะเพียโร่มี ‘ฝักดาบ’ หกอันแขวนอยู่ที่เอว ปกติเขาจะแขวนอุปกรณ์กสิกรรมไว้ตรงนั้น แล้วทำไมคราวนี้ถึงมีฝักดาบล่ะ? ‘ไม่สิ หรือเขาจะพกมีด?’ ‘มีตั้งหกอันเลยนะ...’ พวกเขาตาฝาดไปหรือเปล่า? เพียโร่กระแอมเบา ๆ ขณะที่เขาเดินเข้าไปหาคริสและหัวหน้าหน่วยทั้งห้า จากนั้นเขายืดตัวขึ้นอย่างภาคภูมิใจและชักมีดออกมาจากฝัก... ไม่สิ มันคืออุปกรณ์กสิกรรม ถูกต้องแล้ว ฝักอาวุธสุดหรูที่เอวของเพียโร่แท้จริงแล้วมีไว้เพื่อใส่อุปกรณ์กสิกรรม มันคือผลงานที่เกริดบรรจงสร้างขึ้นเพื่อเพียโร่โดยเฉพาะ “ว้าว” คริสเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ครอบครองพวกมันบ้าง เขาก็อยากมีที่เก็บอุปกรณ์กสิกรรมที่ดูดีแบบนั้นเหมือนกัน ทั้งที่คริสนั้นเป็นถึงอันดับ 3 ของทำเนียบจัดอันดับรวมแท้ ๆ