**บทที่ 325** คิมดูฮยอน วัย 31 ปี เขาคือนักแสดงชายจากเกาหลีใต้ผู้มีรูปลักษณ์หล่อละมุน เมื่อสามเดือนก่อน เขาโด่งดังเป็นพลุแตกในฐานะดาราระดับโลกจากภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่อง ‘The Diary of a Murderer’ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขาถ่ายโฆษณาไปถึง 15 ตัว และความนิยมก็พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในช่วงเวลาที่เหล่าแรงเกอร์ของ Satisfy กำลังยึดครองตลาดโฆษณา การก้าวขึ้นมาของคิมดูฮยอนได้มอบความหวังให้กับนักแสดงคนอื่นๆ “คุณจะยกเลิกคิวถ่ายเพื่อไปร่วมงานเทศกาลเนี่ยนะ? เฮ้ ดูฮยอน ทำไมทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ล่ะ? คุณอยากจะทำให้เป็นเรื่องฉาวหรือไง?” ตัวแทนของบริษัทพยายามเกลี้ยกล่อมเขา แต่ก็ไร้ผล แววตาของดูฮยอนยากจะอ่านออก เขาแผ่ซ่านเสน่ห์อันลึกลับขณะมองออกไปนอกหน้าต่างและเอ่ยอย่างหนักแน่น “มีบางสิ่งที่สำคัญกว่าเงินและความนิยมเฉพาะหน้า ผมจะไปร่วมงานเทศกาลของโรงเรียนมัธยมสตรีหยงเลดี้ส์” สีหน้าของตัวแทนมืดมนลงทันที “อย่าบอกนะว่าข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริง?” “ข่าวลืออะไรครับ?” “ที่คุณ... มีข่าวลือว่าคุณเป็น ‘นักล่าเด็กสาวมัธยม’ น่ะ” “...” ดูฮยอนยังคงนิ่งเงียบ เขาเป็นคนพูดน้อยและไม่รู้สึกว่าคำถามนี้มีค่าพอให้ตอบ “เห้อ” ตัวแทนได้แต่ถอนหายใจ เขากังวลว่าหากเกิดเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการยุ่งกับเด็กมัธยมขึ้นมา มันจะส่งผลเสียร้ายแรงต่อชื่อเสียงของดูฮยอน *** “ข้ามาขอให้ซ่อมดาบให้หน่อย” คริส หัวหน้ากิลด์ยักษ์ใหญ่ (Giant Guild) จำต้องเดินทางมาเยือนเรย์ดันอยู่บ่อยครั้ง มันทั้งลำบากและน่ารำคาญ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะคนเดียวที่สามารถซ่อมดาบใหญ่ของเกริดได้ก็คือตัวเกริดเอง “มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ? ระหว่างทางที่ล่ามอนสเตอร์ในทะเลทราย นายก็ได้ทั้งค่าประสบการณ์และไอเทมด้วยนะ” “ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องนั้น” คริสออกล่าในเขตบาซิลิสก์ระหว่างเดินทางไปกลับเรย์ดัน ปกติแล้วบาซิลิสก์ทะเลทรายจะเคลื่อนที่กันเป็นกลุ่มสามตัว ทำให้แรงเกอร์ทั่วไปไม่สามารถล่าพวกมันตามลำพังได้ แต่คริสคืออันดับ 3 ของเซิร์ฟเวอร์รวม เขาใช้ความสามารถและเทคนิคเฉพาะตัวล่าบาซิลิสก์เพียงลำพังและกอบโกยกำไรได้อย่างมหาศาล และเหนือสิ่งอื่นใด เปียโร่อยู่ที่เรย์ดัน ทุกครั้งที่เขาได้ประลองกับเปียโร่ ฝีมือของเขาก็จะพัฒนาขึ้นอย่างมั่นคง จนคริสอยากจะอยู่ที่เรย์ดันตลอดเวลาด้วยซ้ำ “วันนี้ข้าจะลดราคาให้ 4 ทองแล้วกัน ทั้งหมด 599 ทอง” “...” เกริดพูดเหมือนกับว่าเขาไม่ได้โก่งราคามาตั้งแต่ต้น มันน่าหงุดหงิดจริงๆ แต่ก็นับว่าถูกลงนิดหน่อยเพราะไม่ถึง 600 ทอง ‘...ไม่สิ มันแพงนะ! ข้าห้ามเขวเด็ดขาด!’ คริสเรียกสติกลับมาและจ่ายค่าซ่อมด้วยมือที่สั่นเทา เขากำลังจะเดินจากไปแต่แล้วก็หยุดชะงัก “ช่วงนี้ ‘บลัดคาร์นิวัล’ (Blood Carnival) เริ่มล่าคนดังหนักข้อเกินไปแล้วนะ นายควรระวังตัวไว้ด้วย” “บลัดคาร์นิวัล?” สมาชิกโอเวอร์เกียร์มักจะบอกให้เขาคอยระวังคนที่ชื่อแอกนัสอยู่เสมอ เกริดจึงคิดว่าบลัดคาร์นิวัลอาจจะเกี่ยวข้องกับแอกนัส “นั่นคือกลุ่มที่แอกนัสสังกัดอยู่เหรอ?” คริสถอนหายใจ “ข้อมูลนายนี่อ่อนหัดจริงๆ ทั้งที่มีเฟเกอร์เป็นลูกน้องแท้ๆ หรือว่านายแค่ไม่สนใจสถานการณ์รอบตัวกันแน่? แอกนัสไม่ได้สังกัดบลัดคาร์นิวัล บลัดคาร์นิวัลคือกลุ่มแรงเกอร์นอกทำเนียบ (Unofficial Rankers)” “พวกเขาเก่งไหม?” “ไม่เพียงแค่เก่ง แต่ยังกระหายเลือดด้วย นายจะไม่ปลอดภัยแน่ถ้าตกเป็นเป้าหมายของพวกมัน พวกนั้นอันตรายพอๆ กับแอกนัสนั่นแหละ เพราะฉะนั้นระวังตัวด้วยล่ะ มันจะลำบากถ้าข้าหาตัวนายไม่เจอตอนจะซ่อมอาวุธ” “หืม... ข้าจะจำไว้” น้ำเสียงของคริสไม่ได้ดูเป็นมิตรนัก แต่มันคือเรื่องจริงที่เขาหวังดีต่อเกริด เกริดยิ้มและเดินไปส่งคริสข้างนอก “โชคดีนะ แล้วก็ทำตัวตามสบายหน่อยเถอะ นี่ไม่ใช่ละครย้อนยุค ไม่เห็นต้องเก็กท่าทางแบบนั้นเลย” “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่ได้ทำเพราะชอบหรอกนะ” คริสกล่าวลาเกริดและไปหาเปียโร่ เขาขอประลองฝีมือแล้วเอ่ยถามว่า “ฝีมือของข้าต่างกับซีบาลมากไหม?” ตามข่าวลือที่แพร่สะพัดในหมู่เจ็ดกิลด์ใหญ่ ว่ากันว่าซีบาลพ่ายแพ้ต่อเปียโร่เพียงฉิวเฉียด แล้วคริสล่ะ? เขายังไม่สามารถสร้างบาดแผลเล็กๆ ให้เปียโร่ได้เลย นั่นหมายความว่าเขาด้อยกว่าซีบาลมากงั้นหรือ! เปียโร่ถามคริสกลับ “ซีบาล? นั่นใครน่ะ?” “เฮือก” เขาจำชื่อซีบาลไม่ได้ด้วยซ้ำ? ‘แล้วเปียโร่จำข้าได้ไหมเนี่ย?’ คริสเข้าใจผิดและรู้สึกท้อแท้เป็นอย่างมาก เขากำลังจะเดินจากไปด้วยฝีเท้าที่ไร้เรี่ยวแรง แต่เปียโร่ก็พูดขึ้นมา “ข้าไม่รู้ว่าซีบาลคือใคร เลยเปรียบเทียบความต่างระหว่างเขากับเจ้าไม่ได้ แต่ข้าบอกได้อย่างหนึ่ง เจ้าคือคนที่แข็งแกร่งเป็นอันดับสามเท่าที่ข้าเคยพบเห็นมาในช่วงนี้ เจ้าควรจะภูมิใจในตัวเองนะ” “...!” ดวงตาของคริสเบิกกว้าง เขาตื้นตันกับคำพูดของเปียโร่หรือ? เปล่าเลย แต่มันคือความรู้สึกไม่สบอารมณ์และตกใจอย่างยิ่ง ‘คราวที่แล้ว ข้ายังเป็นอันดับสองอยู่เลยนี่!’ เขาไม่ได้จำผิดแน่ๆ เขาได้ยินเรื่องนี้จากปากเปียโร่ตั้งแต่วันแรก ตอนนั้นเขาเป็นอันดับสอง แต่ตอนนี้กลับเป็นอันดับสาม? “ข้ารู้ว่าท่านเพิ่งประลองกับดยุกเกริดมา ดยุกเกริดแข็งแกร่งกว่าข้าอย่างนั้นหรือ?” เปียโร่พยักหน้าโดยไม่ลังเล “ใช่แล้ว” “ถ้าอย่างนั้น... อีกคนที่แข็งแกร่งกว่าข้าล่ะ ระหว่างเขากับดยุกเกริด ใครเก่งกว่ากัน?” คราวนี้เปียโร่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยสีหน้าลำบากใจ “นายเหนือหัวของข้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาในตอนนี้” “...งั้นเหรอ” ซีบาล นายไปเก่งกาจขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คริสรู้สึกทึ่งในตัวซีบาลมาก ‘สมกับเป็นอันดับ 2 ของเซิร์ฟเวอร์รวมจริงๆ นายคงเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากคราวเกลและแอกนัสสินะ’ การประเมินที่เขามีต่อซีบาลสูงขึ้นทุกวัน โดยที่ซีบาลเองก็ไม่รู้สาเหตุ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดี *** หนึ่งในประโยชน์ที่ดีที่สุดของ ‘หัตถ์เทวะ’ (God Hands) คือการล่าอัตโนมัติ ตราบใดที่มือยังอยู่ในระยะ 30 เมตรจากตัวเกริดในตอนที่มอนสเตอร์ถูกสังหาร เกริดจะได้รับค่าประสบการณ์โดยไม่ต้องทำอะไรเลย เกริดต้องการใช้ประโยชน์จากข้อดีนี้ให้มากขึ้น ‘เราควรสร้างเตาหลอมพกพาดีไหมนะ?’ ระหว่างนั่งตีเหล็กอยู่ที่โรงตีเหล็กเฉยๆ กับตีเหล็กไปพร้อมกับปล่อยให้หัตถ์เทวะออกล่า แบบไหนจะมีประโยชน์กว่ากัน? แน่นอนว่าต้องเป็นอย่างหลัง เขาจะได้รับทั้งค่าประสบการณ์และไอเทมจากการล่า ในขณะที่ผลิตไอเทมไปพร้อมๆ กัน หรือจะทำสลับกันก็ได้ เกริดอาจจะเป็นคนล่าในขณะที่หัตถ์เทวะเป็นคนผลิตไอเทม “...นี่เราเป็นอัจฉริยะหรือเปล่านะ?” เขาไม่ได้ล้อเล่น เกริดจริงจังมาก เขาชื่นชมตัวเองจากใจจริงที่คิดไอเดียสุดยอดแบบนี้ได้ “มาลองกันสักตั้ง” เกริดใช้ทักษะ ‘สร้างไอเทม’ เพื่อออกแบบเตาหลอมพกพา ผลลัพธ์ออกมาสำเร็จด้วยดี ความรู้ในฐานะช่างตีเหล็กตำนานทำให้เขาสามารถเข้าใจโครงสร้างของเตาหลอมได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เกริดผลิตไอเทมที่ต้องการออกมาได้โดยง่าย [ได้รับ ‘พิมพ์เขียว: เตาหลอมพกพา’!] [เตาหลอมพกพา] ระดับ: ยูนิค (Unique) เป็นเตาหลอมที่สามารถใช้งานได้ทุกที่ทุกเวลา ตราบใดที่มีฟืนเพียงพอและมีพื้นที่ว่างพอสมควร อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถหลอมแร่ในปริมาณมากพร้อมกันได้เนื่องจากมีขนาดเล็ก * ความเร็วในการสร้างไอเทมต่ำกว่าการใช้เตาหลอมปกติ 60% น้ำหนัก: 7,390 “เยี่ยม!” เกริดรู้สึกตื่นเต้น แม้จะช้ากว่าปกติ แต่เขาก็มีความสุขที่จะได้หลอมแร่และปรับปรุงไอเทมได้ทุกที่ทุกเวลา ราวกับว่าเขามีปีกงอกออกมาที่หลังเลยทีเดียว เขายิ้มกว้าง! เกริดเริ่มลงมือผลิตเตาหลอมพกพาทันที *** ปึ้ก! ปึ้ก! ก๊าซซซ! [ได้รับค่าประสบการณ์ 2,121,500 แต้ม] [ได้รับค่าประสบการณ์ 2,287,000 แต้ม] [ทักษะความชำนาญดาบของ ‘หัตถ์เทวะ’ เพิ่มขึ้นเป็นระดับเริ่มต้น เลเวล 7] “คย๊อง!” “รอก่อน!” กว๊าก! [เมมฟิส ‘โนเอะ’ เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น 190] [ดอปเพลแกงเกอร์ ‘แรนดี้’ เลเวลเพิ่มขึ้นเป็น 126] แกร็ง! แกร็ง! [คุณผลิต ‘ดาบของเกริดรุ่นผลิตจำนวนมาก’ (ระดับแรร์) สำเร็จ!] ภาพที่น่าสนใจกำลังเกิดขึ้นในทะเลทรายใกล้กับกำแพงเมืองเรย์ดัน เกริดนั่งอยู่ที่ทั่งเหล็กหน้าเตาหลอมใบเล็กและกำลังตีไอเทมด้วยค้อน ในขณะที่มือสีทองสี่ข้างและแมวสองตัวบินว่อนไปรอบๆ เพื่อล่ามอนสเตอร์ มือสีทองทั้งสี่คือหัตถ์เทวะ ส่วนแมวสองตัวคือโนเอะและแรนดี้ที่ก๊อปปี้รูปลักษณ์ของเขามา เกริดใช้ทั้งมือและสัตว์เลี้ยงออกล่าอย่างเต็มที่ ในขณะที่กอบโกยกำไรจากการสร้างไอเทม “เวิร์มยักษ์ตายแล้วทิ้งเปลือกไว้ด้วยล่ะเมี๊ยว!” “ข้าได้ลิ้นของคางคกทะเลทรายมาด้วยล่ะเมี๊ยว!” “วางไว้ตรงนั้นแหละ” แกร็ง! แกร็ง! เกริดยังคงเหวี่ยงค้อนต่อไป กองไอเทมดรอปสุมกันเป็นภูเขาเลากาอยู่ด้านข้าง ต้องขอบคุณหัตถ์เทวะ โนเอะ และแรนดี้ที่ช่วยกันเก็บไอเทมที่ดรอปจากมอนสเตอร์ที่พวกมันล่า มันเป็นภาพที่น่าทึ่ง ไร้สาระ และขี้โกงอย่างยิ่ง เพราะเกริดได้รับทั้งค่าประสบการณ์และเงินขณะที่นั่งอยู่เฉยๆ “ว้าว... เป็นไปได้ไหมว่าเกริดจะปั๊มเลเวลจนขึ้นไปถึงอันดับ 5 ของเซิร์ฟเวอร์รวม?” “นอกจากโนเอะกับแรนดี้แล้ว ตอนนี้เขายังมีมือพวกนั้นอีกเหรอ? เขาสามารถงีบหลับในขณะที่พวกหัตถ์เทวะออกล่าแล้วเพิ่มเลเวลให้เขาได้เลยนะเนี่ย” “บอทชัดๆ...” ไอเทมเฉพาะของคลาสตำนานนั้นสุดยอดจริงๆ สมาชิกโอเวอร์เกียร์ต่างพากันอิจฉาเกริด *** “ได้ยินว่าคิมดูฮยอนตัดสินใจจะไปร่วมงานเทศกาลที่โรงเรียนของรูบี้เหรอ?” เรื่องนี้เกิดขึ้นขณะที่เกริดกำลังแจกจ่าย ‘เซตเกริดรุ่นผลิตจำนวนมาก’ ให้กับทหารเมืองเรย์ดัน ขอบคุณพวกหัตถ์เทวะที่ทำให้เขาผลิตไอเทมและเก็บเลเวลไปได้ฟรีๆ เกริดทำหน้าฉงน “คิมดูฮยอนคือใคร?” พีคซอร์ดรู้สึกว่านี่มันเรื่องตลกสิ้นดี “ว้าว... นายไม่รู้จักคิมดูฮยอนเหรอ?” “ไม่รู้สิ เขาเป็นใครล่ะ?” พีคซอร์ดอธิบายให้เกริดฟังอีกครั้ง “หนังฮอลลีวูดของเขาครองอันดับหนึ่งในบ็อกซ์ออฟฟิศอเมริกาเหนือและเกาหลีใต้ห้าสัปดาห์ติดต่อกัน เขาเป็นพระเอกเรื่อง ‘Diary of a Murderer’ เชียวนะ เขาคือความภาคภูมิใจของวงการหนังเกาหลี และสมาคมรักชาติแห่งเกาหลีก็ได้มอบเหรียญเกียรติยศให้เขาถึงสองเหรียญด้วย” “...นายต้องขออนุญาตก่อนมอบเหรียญให้เขาหรือเปล่า?” “ทำไมต้องขออนุญาตล่ะ? มันให้ตามผลงานของคนคนนั้นต่างหาก” “งั้น... งั้นเหรอ? ข้าไม่ยักษ์กะรู้ เพราะข้าไม่เคยได้รับเลยสักเหรียญ” “ยังไงก็เถอะ มีเรื่องหนึ่งที่คิมดูฮยอนยังขาดอยู่” “เรื่องอะไรล่ะ?” “เมื่อสองปีก่อน มีข่าวลือว่าเขาเดทกับเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เป็นไอดอลอายุ 17 ปีน่ะ” “คิมดูฮยอนอายุเท่าไหร่?” “31” “หืม ก็นะ เรื่องของอายุไม่สำคัญเมื่อเป็นเรื่องความรัก... เฮือก! อย่าบอกนะ?” หน้าของเกริดบิดเบี้ยวทันที เขาเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี พีคซอร์ดดีดนิ้ว “ใช่แล้ว! รูบี้สวยไม่ใช่เหรอ? เด็กสาวที่ต่างกับนายราวฟ้ากับเหวและถูกยกย่องว่าเป็นยูร่าคนที่สอง! ข้ากังวลว่าคิมดูฮยอนอาจจะพยายามเข้าหาเพื่อจีบรูบี้น่ะสิ” “...” เกริดหวังว่าเซฮีน้องสาวของเขาจะได้พบกับผู้ชายดีๆ ที่เขาสามารถเป็นเพื่อนด้วยได้ แต่เขาไม่ชอบถ้าคนคนนั้นเป็นดารา นั่นเป็นเพราะเขาเคยเผชิญกับด้านมืดของวงการบันเทิงมาแล้วตอนที่ต้องไปออกรายการหลังจากการแข่งขันระดับนานาชาติ ‘นักแสดงหน้าตาดีก็คงมีผู้หญิงเข้าหาเยอะล่ะสิ’ ถ้าเขาจะเป็นเพลย์บอยมันก็เรื่องของเขา แต่เกริดทนไม่ได้แน่ถ้าเพลย์บอยจะมาตามตื้อน้องสาวของเขา เกริดรีบลุกขึ้นทันที เขาเช็คเวลาและพบว่างานเทศกาลจะเริ่มในอีกสองชั่วโมง เกริดเตรียมจะล็อกเอาท์ “...จะว่าไป ข้าก็นึกกลัวพวกคนที่งานเทศกาลเหมือนกันแฮะ” มันจะเลวร้ายแค่ไหนถ้าเขาถูกล้อมรอบด้วยเหล่าแอนตี้แฟน? พีคซอร์ดเห็นสีหน้าเกริดแล้วก็เข้าใจผิดไปไกล ‘สมกับเป็นท่านเทพเกริด! ในฐานะผู้นำคลื่นลูกที่ 5 ของกระแสเกาหลี (Hallyu Wave) เขาโด่งดังจนรู้สึกเป็นภาระที่จะต้องไปคนเดียวสินะ!’ พีคซอร์ดเสนอตัว “ข้าจะไปกับนายเอง! ข้าจะทำหน้าที่เป็นผู้จัดการให้นาย!” “...” เกริดไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาจะยิ่งเด่นกว่าเดิมถ้าไปพร้อมกับพีคซอร์ด ‘แต่ก็น่าจะปลอดภัยกว่าไปคนเดียวไม่ใช่เหรอ?’ พีคซอร์ดเป็นสายดำเทควันโดและรูปลักษณ์ภายนอกก็ดูค่อนข้างน่าเกรงขาม เกริดตัดสินใจว่าพีคซอร์ดเพียงพอที่จะเป็นบอดี้การ์ดได้ จึงพยักหน้าตกลง *** ‘ในที่สุดก็ได้เจอโนเอะสักที’ ดาราระดับโลก คิมดูฮยอน เป็นคนเงียบขรึม เขามักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหนุ่มเมืองที่เย็นชาเพราะเป็นคนพูดน้อย แต่ความจริงล่ะ? คิมดูฮยอนมาจากต่างจังหวัด และเขาเป็นผู้ชายที่แสนอบอุ่นและรักสัตว์มาก ข่าวลือที่ว่าเขาเป็นพวกนักล่าเด็กมัธยมนั้นไม่เป็นความจริง ไอดอลคนที่สารภาพรักกับเขาเป็นคนปล่อยข่าวลือนั้นเอง ‘อยากสัมผัสอุ้งเท้าปุกปุยของโนเอะจัง’ ดูฮยอนชอบสัตว์ทุกชนิด แต่เขาชอบแมวเป็นพิเศษ เขามองว่าแมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ พวกมันมีเสน่ห์ที่คาดไม่ถึงและทำให้เขายิ้มได้เสมอ ในบรรดาแมวทั้งหมด โนเอะคือที่สุด ขนสีดำเป็นเงา ดวงตาเป็นประกาย เขาสั้นๆ และหางนั่น ทุกอย่างมันช่างน่ารักเหลือเกิน อุ้งเท้าสีชมพูและปีกเล็กๆ ที่หลังนั่นก็ดูประทับใจสุดๆ ใช่แล้ว คิมดูฮยอนเป็นแฟนคลับของโนเอะ เขาเป็นหนึ่งในสิบสมาชิกชั้นนำของแฟนคาเฟ่โนเอะ ซึ่งมีสมาชิกเกือบห้าล้านคน นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าเขามีส่วนร่วมในกิจกรรมของคาเฟ่มากกว่าใครๆ เขามีความปรารถนาเพียงอย่างเดียว! นั่นคือการได้เจอโนเอะตัวจริงและได้สัมผัสตัวมัน! เพื่อที่จะเติมเต็มความปรารถนานี้ เขาจึงตัดสินใจมาร่วมงานเทศกาลของโรงเรียนมัธยมสตรีหยงเลดี้ส์ เพราะนักบุญหญิงรูบี้ผู้โด่งดังเรียนอยู่ที่นี่ เขาจึงคิดว่าน่าจะได้เจอพี่ชายของเธออย่างเกริดที่นั่นด้วย ‘นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้เป็นเพื่อนกับเกริดและได้เจอโนเอะ’ ปัญหาคือ สิ่งที่เกิดขึ้นมันดันตรงข้ามกับความปรารถนาของดาราระดับโลกอย่างสิ้นเชิง