บทที่ 306 บราแฮม เอชวาลด์ เขาคือหนึ่งในบุตรสายตรงทั้งเก้าของชิโซ เบเรียเช่ บราแฮมเป็นหนึ่งในผู้ที่เฉลียวฉลาดที่สุดในตระกูล และวันหนึ่งเขาก็เกิดความสงสัยอย่างลึกซึ้งขึ้นมา ‘เทพยาทันมอบคำสาปแห่งความเกียจคร้านให้พวกเราเพราะความแข็งแกร่งและความทะเยอทะยาน... แต่เพราะเหตุใดกัน?’ เทพยาทันมีความปรารถนาในการทำลายล้าง พระองค์ปรารถนาจะนำความพินาศมาสู่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลที่ได้รับพรจากเรเบกก้า เทพีแห่งแสงสว่าง ความแข็งแกร่งอันสมบูรณ์และความโหดเหี้ยมเป็นสิ่งจำเป็นในการบรรลุความปรารถนานี้ และเผ่าพันธุ์ที่เหมาะสมที่สุดก็คือแวมไพร์ แวมไพร์นั้นทรงพลังและสามารถทำให้ความปรารถนาของเทพยาทันเป็นจริงได้ แล้วเหตุใดต้องสะกดพลังของพวกเขาไว้ด้วยคำสาปแห่งความเกียจคร้านด้วย? เขาไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้เลย นอกจากนี้... ‘เหตุใดจึงไม่มีข้อห้ามใดๆ ถูกวางไว้กับพวกมหาปีศาจเลย?’ มันมีกลิ่นเหม็นโฉ่ บราแฮมได้กลิ่นที่ไม่ชอบมาพากลและเริ่มสำรวจลึกลงไปในเรื่องของทวยเทพ หลังจากผ่านไป 483 ปี เขาก็ได้ค้นพบความจริงข้อหนึ่ง สัญชาตญาณแห่งการทำลายล้างของเทพยาทันจะเปิดใช้งานตามวงจรที่กำหนดไว้เท่านั้น ‘เมื่อความปรารถนาของมนุษย์พุ่งขึ้นถึงขีดสุด ความโกลาหลจะบังเกิดแก่โลก’ กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันจะเกิดขึ้นเมื่อเทพีเรเบกก้าไม่สามารถควบคุมโลกได้อีกต่อไป เมื่อนั้นสัญชาตญาณการทำลายล้างของเทพยาทันจึงจะถูกนำมาใช้ ‘เทพยาทันจะปรากฏตัวออกมาเพื่อทำลายโลก จากนั้นเทพีเรเบกก้าจะสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง’ ยาทันและเรเบกก้า เทพเจ้าสององค์ที่ดูเหมือนจะเป็นศัตรูกันอย่างสุดขั้วบนเบื้องหน้า แท้จริงแล้วกลับร่วมมือกัน “หึหึ... พวกเราเป็นเพียงแค่ของเล่นในกำมือของพระเจ้าเท่านั้น” แม้แต่ในตอนนี้ สิ่งมีชีวิตของยาทันและเรเบกก้าต่างก็เกลียดชังและเข่นฆ่ากันเอง แต่นี่คือสิ่งที่ถูกออกแบบมาตั้งแต่ต้น ยาทันและเรเบกก้ามีความสัมพันธ์กันเพื่อรักษาสมดุลของโลกใบนี้อย่างนั้นหรือ? บราแฮมรู้สึกถึงการถูกหักหลังอย่างรุนแรง ความเคารพอันไร้ขีดจำกัดที่เขามีต่อยาทันมลายหายไป ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักถึงเหตุผลที่ชิโซ เบเรียเช่ ซึ่งเดิมทีเป็นหนึ่งในมหาปีศาจ ถูกเนรเทศจากขุมนรกมายังโลกมนุษย์ ‘ท่านแม่ก็เหมือนกับข้า’ เบเรียเช่ผู้เฉลียวฉลาดคงล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของยาทัน นางตั้งคำถามต่อพระองค์ จึงถูกสาปด้วยคำสาปแห่งความเกียจคร้านและถูกเนรเทศออกจากนรก ‘แล้วมหาปีศาจตนอื่นล่ะ?’ พวกนั้นรู้ความจริง หรือเป็นแค่หุ่นเชิดที่เชื่อฟังกันแน่? ‘ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม’ มีเพียงสิ่งเดียวที่บราแฮมต้องการ ‘ข้าจะเอาชนะคำสาปแห่งความเกียจคร้านให้ได้’ ชิโซ เบเรียเช่ คือมหาปีศาจแห่งการล่าเหยื่อ แวมไพร์ผู้สืบทอดสายเลือดของนางต่างก็มีแนวโน้มเช่นเดียวกัน ในบรรดาแวมไพร์เหล่านั้น บราแฮมต้องการ ‘กัดกิน’ ความรู้ ทว่าเนื่องจากคำสาปแห่งความเกียจคร้าน เขาจึงต้องหลับใหลเกือบทั้งวัน และนั่นทำให้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ‘คำสาปของมหาเทพมีความหมายที่ลึกซึ้ง’ พระองค์คงสาปพวกเราเพื่อยับยั้งความอยากกระหาย แต่ความจริงคืออะไร? ‘ตั้งแต่แรกเริ่ม มันไม่มีพระเจ้าอยู่จริง’ ยาทัน... หรืออีกนัยหนึ่ง ตัวตนผู้ทรงพลานุภาพที่พวกเขาคิดว่าเป็นพระเจ้านั้นไม่มีอยู่จริง เขาเป็นเพียงเครื่องจักรที่ทำงานไปตามหน้าที่เพื่อรักษากฎเกณฑ์ของโลกเท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่จะต้องรับใช้หรืออดทนต่อบททดสอบในปัจจุบัน ‘ยาทัน ข้าจะเอาชนะคำสาปที่เจ้าวางไว้ และจะซื่อสัตย์ต่อสัญชาตญาณของตัวเอง’ เขาจะสะสมความรู้และกลายเป็นตัวตนที่สมบูรณ์แบบ! ในวันนั้น บราแฮมปฏิญาณว่าจะสำรวจศาสตร์และเวทมนตร์ทั้งหมดในโลก ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เขาพูนพูนความรู้และอุทิศตนให้กับการวิจัยเวทมนตร์โดยใช้สิ่งมีชีวิตทุกประเภทเป็นหนูทดลอง และในบรรดาสิ่งเหล่านั้น ก็มีสมาชิกในตระกูลของเขารวมอยู่ด้วย และนี่คือจุดเริ่มต้นของสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด *** “บราแฮม! ข้าจะฆ่าแก!” แวมไพร์ตนหนึ่งกำลังร้องไห้ขณะโอบกอดร่างที่ไร้วิญญาณของคนรัก เขาคือเอลฟิน สโตน บุตรคนที่ 9 ของชิโซ เบเรียเช่ “เลอา... แกบังอาจทำกับนาง...! เลอา!!!” เอลฟิน สโตน โกรธแค้นที่คนรักของเขาตกเป็นเหยื่อของการวิจัย บราแฮมถามเขาว่า “น้องข้า จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังไม่เข้าใจจิตใจที่ใฝ่รู้ของข้าอีกงั้นหรือ? เจ้าไม่สงสัยในที่มาของความกระหายใคร่รู้ของข้าบ้างเลยหรืออย่างไร?” “ข้าไม่เข้าใจ! ข้าจะไปเข้าใจพฤติกรรมประหลาดๆ ของแกในการศึกษาเวทมนตร์จนถึงขั้นสังเวยสมาชิกในตระกูลได้ยังไง? แกมันก็แค่ไอ้คนเสียสติ!” “...แม้แต่เจ้าก็พูดเช่นนี้ด้วยงั้นหรือ?” เขากล่าวโทษคำสาปแห่งความเกียจคร้าน พวกเขาไม่เคยตั้งคำถามกับสิ่งใดเลย พวกเขารู้สึกว่าทุกอย่างน่ารำคาญและทำเพียงแค่จัดการกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น “ตระกูลของพวกเราไม่มีค่าเลยแม้แต่น้อย” บราแฮมยืนยันเช่นนั้น “พี่น้องทั้งหลาย ฟังข้าให้ดี พวกเจ้ามันแย่ยิ่งกว่ามนุษย์ที่พวกเจ้าปฏิบัติราวกับเป็นปศุสัตว์เสียอีก พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาดึงรั้งข้อเท้าของข้าไว้” “หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว!” เอลฟิน สโตน ใช้ ‘บลัดฟีลด์’ (Blood Field) และอัญเชิญอิยารุกต์เข้าโจมตีบราแฮม แต่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ตั้งแต่แรก บราแฮมเป็นถึงระดับดยุก ในขณะที่เอลฟิน สโตน เป็นเพียงเอิร์ล ความแตกต่างนั้นชัดเจนยิ่งนัก “โธ่เว้ย...! โธ่เว้ย! บราแฮมมมมม!” “น่าสมเพช” ภาพของเอลฟินที่กรีดร้องและเลือดโชกนั้นทั้งน่าเศร้าและน่าขัน แม้ในขณะที่เอลฟิน สโตน กำลังจะถูกศัตรูฆ่า เขาก็ยังไม่อาจทนต่อความง่วงงุนได้และดวงตาก็เริ่มปิดลง “บราแฮม” หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าบราแฮมที่กำลังหัวเราะ นางคือ ชิโซ เบเรียเช่ “ท่านแม่...” บราแฮมสั่นสะท้าน เบเรียเช่หลับใหลมานานหลายร้อยปีหลังจากถูกสาปโดยยาทันโดยตรง แล้วทำไมนางถึงตื่นขึ้นมาในเวลานี้? ‘นางควรจะตื่นขึ้นมาในอีก 50 ปีข้างหน้าสิ’ บราแฮมกำลังสับสน ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดจากเบเรียเช่ ‘ข้าสัมผัสไม่ได้ถึงพลังชีวิตของนาง’ เบเรียเช่กำลังจะตาย เพราะเหตุใด? นางควรจะมีชีวิตที่เป็นนิรันดร์สิ ‘เด็กผู้หญิงคนนั้น...!’ บราแฮมสังเกตเห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างเบเรียเช่ในภายหลัง นางเป็นเด็กสาวผมสีดำที่มีหน้าตาเหมือนกับเบเรียเช่ไม่มีผิดเพี้ยน “นี่คือน้องคนที่ 10 ของข้าอย่างนั้นหรือ?” ใบหน้าของบราแฮมบิดเบี้ยว พลังเวทมนตร์ที่แผ่ออกมาจากเด็กสาวคนนั้นเหนือกว่าพลังของเบเรียเช่ไปไกลมาก “ท่านแม่! ท่านให้กำเนิดตัวตนที่เหนือกว่าตัวท่านเอง!” “...เจ้าละเมิดข้อห้ามที่ว่าห้ามทำอันตรายต่อสมาชิกในตระกูล ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม” “ท่านแม่ เรื่องนั้น...” บราแฮมพยายามจะอธิบาย แต่ก็ต้องปิดปากเงียบ เขารู้ดีว่าการกระทำที่สังเวยสมาชิกในตระกูลเพื่อความโลภของเขานั้นจะไม่มีวันได้รับการอภัย เบเรียเช่มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “แม่เคยรักเจ้ามากกว่าใคร” “...” น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของบราแฮม นั่นเพราะเบเรียเช่ที่ควรจะมีชีวิตนิรันดร์ ตอนนี้กลับมีรอยเหี่ยวย่นที่ลำคอ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเด็กสาวคนนั้น! บราแฮมพุ่งเข้าจู่โจมน้องสาวคนใหม่ของเขา แต่เขากลับไม่สามารถแตะต้องตัวเด็กสาวที่ชื่อ มารี โรส ได้เลย “ขออภัยที่ข้าต้องทำเช่นนี้ตั้งแต่แรก” “...!” พลังของมารี โรส นั้นสมบูรณ์แบบ แม้จะเป็นเพียงทารกแรกเกิด แต่นางกลับเอาชนะบราแฮมที่เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลได้อย่างง่ายดาย เปรี้ยง! “อึก...!” บราแฮมครางด้วยความเจ็บปวดขณะกุมข้อมือที่บาดเจ็บ สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังของเบเรียเช่ยังคงจ้องมองเขา นางไร้ซึ่งความเมตตา “แม่เตือนพวกเจ้าทุกคนแล้วว่าตระกูลของพวกเรามีความกระหายในการล่าเหยื่อ ดังนั้นสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงจะเกิดขึ้นหากพวกเจ้าทำร้ายกันเอง เจ้าฆ่าสมาชิกในตระกูลไปมากมายในขณะที่แม่หลับใหล และตอนนี้เจ้ายังคิดจะทำร้ายน้องสาวต่อหน้าแม่อีกรึ? แม่จะลงโทษเจ้าเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!” “...!” ใบหน้าของบราแฮมบิดเบี้ยว เขี้ยวซี่เล็กของมารี โรส ฝังลงที่ลำคอของเขา เลือดทั้งหมดในร่างกายถูกสูบออกไป สร้างความเจ็บปวดเกินกว่าจะจินตนาการได้ ในวันนั้น บราแฮมสูญเสียชีวิตอมตะ และถูกเนรเทศออกจากตระกูล หลังจากผ่านไป 100 ปี บราแฮมปิดบังตัวตนในฐานะมนุษย์ขณะศึกษาเวทมนตร์ และประสบความสำเร็จในการเอาชนะคำสาปแห่งความเกียจคร้านได้ แต่ตอนนี้เขามีอายุขัยที่จำกัด เขาจำเป็นต้องทวงคืนชีวิตอมตะเพื่อที่จะได้ ‘กิน’ ความรู้ให้มากขึ้น บราแฮมเริ่มสำรวจเวทมนตร์แห่งความเป็นอมตะ และในกระบวนการนั้น เขาก็ได้รับฉายามหาจอมเวท ในท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถสร้างเวทมนตร์แห่งชีวิตนิรันดร์ได้สำเร็จ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องสิ้นหวัง แม้มันจะเป็นทางเลือกถัดมา แต่เขาก็สร้างเวทมนตร์ชุบชีวิตได้สำเร็จ *** บราแฮมหยุดหวนรำลึกถึงอดีตและกลับมาสู่โลกความจริง เขายืนอยู่ต่อหน้ามนุษย์ที่ชื่อว่า เกริด [ข้าขอให้เจ้าสร้าง ‘ภาชนะแห่งดวงวิญญาณ’ ให้ข้า จากนั้นข้าจะได้รับการชุบชีวิต และข้าจะสามารถชุบชีวิตซ้ำได้อีกหลายครั้งในอนาคต แต่เจ้าบอกว่าเจ้าสร้างภาชนะแห่งดวงวิญญาณไม่ได้เพราะไม่ได้รับพรจากเทพยาทันอย่างนั้นรึ?] “ใช่ มันเป็นไปไม่ได้ เพราะผมมีความสัมพันธ์ที่เป็นศัตรูกับคริสตจักรยาทัน” บราแฮมร้องขอเกริด [ถ้าอย่างนั้น โปรดอนุญาตให้ข้าสิงร่างของเจ้า] “สิง... อะไรนะ?” เกริดไม่อยากเชื่อหูตัวเอง การสิงร่าง! มันหมายความว่าจะมีผีมาอยู่ในตัวเขาน่ะสิ! นี่มันพล็อตหนังผีเกรดสามชัดๆ “ถ-ถ้าผมไม่ต้องการล่ะ?” เกริดไม่ชอบปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ บราแฮมพยายามโน้มน้าวเขา [ไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเจ้า สิ่งเดียวที่ข้าจะทำคือบินไปที่คริสตจักรยาทันเพื่อรับพรจากยาทัน] “มันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” เกริดถามอย่างระแวง แต่บราแฮมตอบกลับโดยไม่ลังเล [ข้าสามารถถล่มคริสตจักรยาทันให้ยับเยินได้ ต่อให้ข้าจะอยู่ในร่างของเด็กห้าขวบก็ตาม] สมกับเป็นความมั่นใจของมหาจอมเวทในตำนานผู้รอดชีวิตจากการต่อสู้กับมังกรทราูก้า (Trauka) [ข้าจะมอบพาวราเนียมทั้งหมดที่ข้ามีให้แก่เจ้า หากเจ้าให้ข้ายืมร่างเป็นเวลาครึ่งวัน นอกจากนี้ ข้าจะสอนเวทมนตร์ให้เจ้าหนึ่งบท] “ทำไมคนที่ตายไปแล้วถึงยังอยากจะฟื้นคืนชีพขนาดนั้น?” คำตอบของบราแฮมนั้นเรียบง่ายและกระชับ [ข้าต้องการสำรวจความรู้ทั้งหมดที่มีอยู่ในโลกใบนี้ ข้าจะเป็นอมตะ!] จากนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเกริด [เควสต์คลาสที่สอง: [การชุบชีวิตของมหาจอมเวท] ได้รับการอัปเดต] [การชุบชีวิตของมหาจอมเวท] มหาจอมเวทบราแฮมนั้นมีความกระหายที่ไม่รู้จักจบสิ้น เขาไม่มีเจตนาจะหยุดยั้งการแสวงหาความรู้ มันเป็นส่วนหนึ่งของสัญชาตญาณตามธรรมชาติของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ควรถูกประณาม เงื่อนไขการสำเร็จเควสต์: ยอมรับดวงวิญญาณของบราแฮม และสร้างภาชนะแห่งดวงวิญญาณจากพาวราเนียมที่ได้รับพรจากเทพยาทัน รางวัลสำเร็จเควสต์: เรียนรู้เวทมนตร์ 1 บท, ได้รับพาวราเนียมทั้งหมดที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทวีป ‘พาวราเนียมมีทั้งหมด 28 ชิ้น’ จากจำนวนนั้น ปัจจุบันเกริดครอบครองอยู่ 11 ชิ้น ‘เราต้องการพาวราเนียมอย่างน้อย 18 ชิ้นเพื่อสร้างหอกของลิฟาเอลขึ้นมาใหม่ให้สมบูรณ์’ หากเขาได้พาวราเนียมทั้งหมดมา เขาจะเหลืออีก 10 ชิ้นแม้จะสร้างหอกของลิฟาเอลไปแล้วก็ตาม ไม่สิ เขาไม่จำเป็นต้องยึดติดกับหอกของลิฟาเอล เขาควรจะสร้างไอเทมที่ดียิ่งกว่าเดิมได้หากใช้ประโยชน์จากพาวราเนียมทั้ง 28 ชิ้น แต่รางวัลที่เป็นเวทมนตร์ดึงดูดใจเกริดมากกว่าพาวราเนียมเสียอีก ‘ช่างตีเหล็กอย่างเราจะเรียนเวทมนตร์ได้จริงๆ เหรอ?’ มันอาจจะเป็นเพียงเวทมนตร์บทเดียว แต่นี่คือเวทมนตร์ที่สอนโดยมหาจอมเวท แน่นอนว่ามันต้องสุดยอดมาก เกริดที่ตื่นเต้นยอมรับเควสต์ที่เปลี่ยนไปโดยไม่ลังเล “ตกลง! ผมยอมรับคำขอของคุณ!” ในขณะเดียวกัน [เป็นการเลือกที่ยอดเยี่ยม!] เศษเสี้ยวดวงวิญญาณของบราแฮมตะโกนและพุ่งเข้าหาเกริด [บราแฮมกำลังพยายามเข้าสู่ร่างกายของท่าน ท่านต้องการยอมรับหรือไม่?] “แน่นอน!” ทันใดนั้น ร่างกายของเกริดก็ถูกล้อมรอบด้วยแสงสว่าง [ท่านได้ยอมรับดวงวิญญาณของมหาจอมเวท บราแฮม] [คลาสของท่านจะเปลี่ยนจาก ‘ทายาทของแพ็กม่า’ เป็น ‘มหาจอมเวท’] [นับจากนี้ไป ร่างกายของท่านจะเคลื่อนไหวตามเจตจำนงของบราแฮม] “ว้าว...” สมาชิกปาร์ตี้ที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่ต่างก็ส่งเสียงอุทานด้วยความประทับใจ นั่นเป็นเพราะหน้าต่างสถานะของเกริดหลังจากยอมรับวิญญาณของบราแฮมนั้นน่าเหลือเชื่อมาก เกริด (มหาจอมเวท) เลเวล: 545 พลังชีวิต: 858,310 มานา: 13,965,000 หน้าต่างข้อมูลปาร์ตี้ไม่ได้แสดงรายละเอียด เช่น พลังโจมตี, พลังเวท, พลังป้องกัน หรือรายชื่อสกิล อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถคาดเดาได้จากเลเวล พลังชีวิต และมานา เกริดที่มีผมสีขาวและดวงตาสีแดงเอ่ยปากพูดกับสมาชิกปาร์ตี้ที่กำลังอ้าปากค้าง “ข้าขอบใจพวกเจ้าทุกคน การหาพาวราเนียมตอนนี้ไม่มีความหมายแล้ว ดังนั้นพวกเจ้าจงกลับไปที่เรย์ดันก่อนเถอะ” ฟึ่บ! ร่างของเกริดหายลับไปพร้อมกับแสงสว่าง