บทที่ 412 [ใช้ ‘โล่น้ำแข็ง’ (Lv.8)] [สร้างโล่ที่สามารถดูดซับความเสียหายได้ 10,000 (+11,532) แต้ม] [โล่จะเพิ่มพลังป้องกันกายภาพขึ้น 30% และความต้านทานเวทมนตร์ 20% พร้อมทั้งสะท้อนความเสียหาย 30% กลับไปในรูปแบบของเศษน้ำแข็ง] การจะเพิ่มระดับความชำนาญของเวทมนตร์จำเป็นต้องใช้มานาจำนวนมาก แต่มันไม่ใช่การร่ายทิ้งร่ายขว้างอย่างไร้ความหมาย หากต้องการเพิ่มความชำนาญ มันต้องถูกใช้ให้ถูกวัตถุประสงค์ ตัวอย่างเช่น หากต้องการเพิ่มความชำนาญของเวทมนตร์ประเภทโล่ ก็จำเป็นต้องใช้โล่นั้นป้องกันการโจมตีจากศัตรูจริงๆ ทว่า ‘จอมเวท’ เป็นคลาสที่มีพลังชีวิตต่ำและพลังป้องกันเปราะบาง พวกเขาจึงเลี่ยงการถูกโจมตีให้ได้มากที่สุด รูปแบบการต่อสู้จริงจึงเน้นไปที่การไม่ยอมให้ศัตรูเข้าถึงตัว โดยใช้เวทมนตร์หลากหลายบทเพื่อรักษาระยะห่างและกำจัดศัตรูก่อนที่จะเดินมาถึง ด้วยเหตุนี้ จอมเวทส่วนใหญ่จึงมีเลเวลเวทมนตร์ป้องกันค่อนข้างต่ำ แต่บอนเดรกลับยกระดับโล่น้ำแข็งขึ้นมาได้ด้วยความพยายามอย่างหนัก หากเขาเพิ่มได้อีกเพียงสองเลเวล มันก็จะถึงระดับสูงสุด (Master) นี่คือผลลัพธ์จากการทิ้งสไตล์การต่อสู้แบบจอมเวททั่วไป แล้วหันมาเผชิญหน้ากับการโจมตีของศัตรูโดยตรงเพื่อฝึกฝนโล่ของตน ทำไมล่ะ? ทำไมต้องยอมลำบากเพื่อเพิ่มเลเวลโล่น้ำแข็ง? เหตุผลนั้นง่ายมาก... ก็เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการตัดสินกับเกริดนั่นเอง ‘ฉันฝันถึงการล้างแค้นมาตลอด!’ เกริดใช้ท่า ‘บิน’ (Fly) ร่วมกับค่าความต้านทานเวทมนตร์ต่างๆ เพื่อย่นระยะห่างในพริบตา สำหรับจอมเวทแล้ว นี่คือฝันร้ายโดยแท้จริง แต่บอนเดรที่เคยเผชิญหน้ากับเกริดมาแล้วครั้งหนึ่งไม่ได้ตื่นตระหนก ทันทีที่เขาเผชิญหน้ากับสกิล ‘สังหาร’ (Kill) ของเกริด เขาร่ายโล่น้ำแข็งอย่างใจเย็นก่อนจะเริ่มร่ายมหาเวทโจมตีต่อทันที ‘โล่นี่ต้องรับแรงกระแทกไหวแน่!’ บอนเดรเชื่อมั่นในโล่ของเขา เขามั่นใจว่าโล่น้ำแข็งเลเวล 8 จะไม่มีวันถูกทำลายได้ในการแข่งขันระดับโลกที่ค่าความเสียหาย PvP ถูกลดทอนลงถึง 50% แต่เกริดกลับทำให้ผลลัพธ์ตาลปัตร เคร้ง! ฉัวะ! [คุณได้รับความเสียหาย 23,210 แต้ม] [ความเสียหาย 21,532 แต้มถูกดูดซับไว้] [เป้าหมายจะได้รับความเสียหายสะท้อนกลับ 30%] [คุณสร้างความเสียหาย 6,963 แต้มแก่เป้าหมาย] [โล่น้ำแข็งสลายไป] “อั่ก...! มะ... บ้าน่า นี่มันบ้าไปแล้ว!” ใบหน้าของบอนเดรบิดเบี้ยวขณะกระอักเลือดออกมา แม้เกริดจะเป็นฝ่ายได้รับความเสียหายมากกว่า แต่ความตกใจทางจิตใจของบอนเดรกลับรุนแรงกว่านัก ‘ไอ้สัตว์ประหลาดนี่!’ โล่ของเขาแตกกระจายทั้งที่ความเสียหายถูกลดลงไปครึ่งหนึ่งงั้นหรือ? แล้วพลังโจมตีดั้งเดิมของเกริดจะรุนแรงขนาดไหนกัน? ชั่วขณะหนึ่งบอนเดรรู้สึกหวาดกลัวเกริดขึ้นมาจับใจ แต่เขาก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปทันที ในฐานะจุดสูงสุดของเหล่านักเวทน้ำแข็งกว่า 41,000 คนและตัวแทนประเทศ เขาจะมาแสดงความอ่อนแอหรือท้อแท้ไม่ได้เด็ดขาด เคร้ง! บอนเดรเบี่ยงตัวหลบดาบของเกริดได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับตะโกนร่ายเวทคำสุดท้ายออกมา “พิโรธมังกรน้ำแข็ง! (Ice Dragon’s Fury)” ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือก เสาน้ำแข็งขนาดยักษ์พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินที่สั่นสะเทือนราวกับมังกรที่บ้าคลั่งเข้าคุกคามเกริด ทั้งพลัง ความเร็ว และขอบเขตการทำลายล้าง เวทมนตร์ของบอนเดรไม่มีจุดบกพร่องเลยแม้แต่นิดเดียว ผืนดินกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว เกล็ดน้ำแข็งปกคลุมไปทั่วป่า ท่ามกลางเสาน้ำแข็งเหล่านั้น เกริดยืนนิ่งแข็งค้างราวกับรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดูเหมือนเขาจะถูกสยบด้วยมหาเวทอันน่าอัศจรรย์นี้ไปเสียแล้ว ชาวฝรั่งเศสที่ได้เห็นภาพนั้นต่างส่งเสียงเชียร์กึกก้อง “เกริดจนมุมแล้ว!” “ไม่มีทางหนีเวทมนตร์นี้พ้น! บอนเดรสุดยอดจริงๆ! อัจฉริยะชัดๆ!” “ใช่แล้ว! ปีที่แล้วบอนเดรแค่ประมาทไปหน่อยเท่านั้น! ลุยเลยบอนเดร! ล้มเกริดให้ได้!” “บอนเดร!! บอนเดร!! บอนเดร!!” ในนาทีนี้ คนส่วนใหญ่ทั่วโลกต่างคิดว่าเกริดคงต้องพ่ายแพ้ บอนเดรไม่ใช่คนเดิมที่ทนรับการโจมตีของเกริดไม่ได้เหมือนปีที่แล้ว ภาพจำนี้ได้ฝังลึกลงไปในใจของผู้ชมทุกคน ในอีกด้านหนึ่ง ทีมสหรัฐอเมริกาที่กำลังแย่งชิงพื้นที่ยุทธศาสตร์กับทีมอื่นอยู่บนที่สูงก็เชื่อมั่นในชัยชนะของบอนเดรเช่นกัน ซิบะ (Zibal) ยิ้มออกมาเมื่อเห็นเสาน้ำแข็งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “พลังอันมหาศาลของบอนเดรน่ะไม่มีใครทนไหวหรอก ด้วยการใช้โครงสร้างของน้ำแข็งปิดกั้นการเคลื่อนไหวของศัตรู ชัยชนะที่สมบูรณ์แบบก็อยู่แค่เอื้อม การที่มหาเวทระดับ S ทำงานสำเร็จแบบนั้น หมายความว่าเกริดจบสิ้นแล้ว” “อย่ามาตลกหน่อยเลย” ใครบางคนแค่นเสียงใส่คำพูดของซิบะ เขาคือปอน (Pon) สมาชิกทีมชาติสเปนที่กำลังเผชิญหน้ากับทีมสหรัฐฯ เขาประกาศกร้าวพร้อมกับจ่อหอกข่มขู่ซิบะ