บทที่ 403 [สำหรับจอมอสูรแล้ว มันเป็นไปได้] “อะไรนะ?” พากม่าเป็นจอมอสูรงั้นเหรอ? มันฟังดูไร้สาระสิ้นดี ‘เดี๋ยวก่อน’ เกริดพยายามจะปฏิเสธ แต่แล้วเขาก็ชะงักไป เขาไม่ได้รู้จักพากม่าดีพอที่จะตัดสิน และตัวตนของบราแฮมเองก็แปลกประหลาดอยู่แล้ว ‘จะว่าไป บราแฮมก็เป็นแวมไพร์ ไม่ใช่มนุษย์นี่นา’ ในเมื่อมหาจอมเวทในตำนานยังเป็นเผ่าปีศาจได้ ก็ไม่แปลกหากช่างตีเหล็กในตำนานจะเป็นด้วย แต่ทำไมกันล่ะ? ‘ทำไมในตำนานถึงไม่เคยมีบันทึกเรื่องนี้ไว้เลย?’ บราแฮมสัมผัสได้ถึงความสับสนของเกริดแล้วหัวเราะออกมา [เจ้านี่โง่จริงๆ ที่เชื่อคำพูดของข้าแบบตรงไปตรงมาขนาดนั้น] เกริดขมวดคิ้ว "ผมก็ดื่มน้ำยาเพิ่มสติปัญญาไปแล้วนะ ทำไมคุณยังมองว่าผมโง่อยู่อีก? ไม่สิ สรุปแล้วที่คุณพูดมันหมายความว่ายังไงกันแน่?” [ถ้าจะพูดให้ถูกต้องกว่านั้นคือ พากม่าเป็นมนุษย์ที่ยอมรับพลังของจอมอสูรมาไว้ในร่าง] "ยอมรับพลังของจอมอสูร?” [บาอัล] “...!” เกริดสะดุ้งเฮือก เขารู้ซึ้งถึงความหนักแน่นของชื่อ ‘บาอัล’ อย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย เป็นเพราะเกริดสัมผัสได้ถึงโทสะของบราแฮมต่างหาก ความโกรธแค้นนั้นฝังลึกอยู่ในวิญญาณของบราแฮมราวกับก้นบึ้งของอเวจีและมันกำลังเดือดพล่านขึ้นมาอย่างช้าๆ เนื่องจากเกริดครอบครองวิญญาณของบราแฮมอยู่ เขาจึงรู้สึกโกรธแค้นตามไปด้วย [พากม่าคือผู้ทำพันธสัญญากับบาอัล] “...!” เกริดตกใจซ้ำสอง แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำถาม "ผู้ทำพันธสัญญากับบาอัลคืออะไร?” [...เฮ้อ] นี่เป็นครั้งแรกที่เกริดรู้ว่าวิญญาณก็ถอนหายใจเป็นเหมือนกัน *** จอมอสูรลำดับที่ 1 บาอัล ในฐานะจุดสูงสุดของเหล่าปีศาจทั้ง 33 ตน เขาปกครองขุมนรกในฐานะนายเหนือหัว จะเรียกเขาว่าราชาปีศาจก็ย่อมได้ เขาเป็นตัวตนที่สมบูรณ์แบบแม้แต่เผ่ามังกรยังต้องเฝ้าระวัง [มันเป็นพวกที่ซื่อสัตย์ต่อสัญชาตญาณปีศาจยิ่งกว่าใคร หยิ่งผยอง รักการทำลายล้าง และทำทุกอย่างเพื่อความบันเทิง การหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความโกลาหลผ่านการทำพันธสัญญากับมนุษย์เป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับมันมาก] "แล้วทำไมพากม่าถึงไปทำสัญญาปีศาจที่เลวร้ายแบบนั้นล่ะ?” [มันเป็นความย้อนแย้ง เพราะเขาต้องยืมพลังของบาอัลเพื่อปกป้องหมู่เกาะเบเฮน] “เอ๋?” คำพูดนั้นชวนสับสน พากม่าต้องการปกป้องหมู่เกาะเบเฮนจากเหล่าจอมอสูร เลยต้องไปยืมพลังจากจอมอสูรมาเนี่ยนะ? [ก็อย่างที่เจ้าว่านั่นแหละ บาอัลมันชอบการหยามหยันและการหลอกลวงเป็นที่สุด] "แล้วยังไงต่อ?” [สำหรับบาอัลแล้ว เป้าหมายที่ถูกหลอกจะเป็นมนุษย์ หรือจะเป็นจอมอสูรด้วยกันเอง มันก็ไม่สนทั้งนั้น] "..." หากเป็นเกริดในอดีต คงจะหงุดหงิดที่ตามเรื่องไม่ทันจนจบ แต่ตอนนี้ต่างออกไป เขาใช้ทักษะการคิดวิเคราะห์ที่พัฒนาขึ้นตีความคำพูดของบราแฮมได้อย่างถูกต้อง “บาอัลอยากจะสนุกกับการดูจอมอสูรด้วยกันถูกขัดขวางการบุกรุกด้วยพลังของจอมอสูรเอง ก็เลยยอมทำสัญญากับพากม่างั้นเหรอ?” [ถูกต้อง] พูดง่ายๆ คือ บาอัลหักหลังพวกเดียวกันเองเพื่อความบันเทิง เกริดไม่เข้าใจตรรกะของบาอัลเลย บราแฮมหัวเราะให้กับความสับสนนั้น [อย่ามองจอมอสูรด้วยอคติสิ มนุษย์เองก็หักหลังและทำร้ายพวกเดียวกันไม่ใช่หรือไง?] "แต่นั่นบาอัลเป็นถึงเจ้าแห่งขุมนรกเลยนะ? เป็นราชาของเหล่าจอมอสูรไม่ใช่เหรอ? ราชาที่เสียสละลูกน้องเพียงเพื่อความสนุก... เออ จะว่าไปมันก็คงมีอยู่แหละ” พอมาลองคิดดู ในโลกนี้ก็มีคนบ้าอยู่เยอะเหมือนกัน เกริดจึงสรุปและนิยามว่าบาอัลคือจอมอสูรโรคจิต “อืม... เข้าใจละ นี่คือสาเหตุที่หมู่เกาะเบเฮนเปลี่ยนไปในสภาพนี้สินะ” ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็มีอีกคำถามหนึ่ง ทำไมพากม่าถึงทิ้งหมู่เกาะเบเฮนไว้ในสภาพนี้? เขาปกป้องหมู่เกาะด้วยพันธสัญญาจอมอสูร แต่สุดท้ายหมู่เกาะกลับเสื่อมโทรมและสูญเสียหน้าที่ดั้งเดิมไป หากพากม่าต้องการปกป้องหมู่เกาะเบเฮนจริงๆ เขาควรจะทำให้มันกลับสู่สภาพเดิมหลังจากขับไล่จอมอสูรไปได้แล้ว แต่เขาไม่ได้ทำ... ‘หรือว่ามีโอกาสที่พวกจอมอสูรจะบุกมาอีก?’ หรือบางทีพากม่าอาจจะไม่เหลือพลังแล้ว เกริดเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พากม่าทำสัญญากับจอมอสูรเพื่อปกป้องหมู่เกาะเบเฮน? เขาตายหรือยัง? หรือเขายังมีชีวิตอยู่?” [ทำไมเจ้าถึงคิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ล่ะ?] “เขาสัญญากับจอมอสูรนี่นา อายุขัยของเขาก็น่าจะเพิ่มขึ้นไม่ใช่เหรอ?” [นั่นเป็นความคิดที่ไร้สาระ เหตุผลที่ปีศาจทำสัญญากับมนุษย์ โดยพื้นฐานแล้วก็เพื่อสูบกินพลังชีวิตและวิญญาณต่างหาก] “แต่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? พากม่ามีชีวิตอยู่มานานมากไม่ใช่เหรอไง? คุณก็บอกเองว่าเขามีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี ไม่ใช่เพราะสัญญาจอมอสูรหรอกเหรอ?” [เจ้าเข้าใจผิดแล้ว พากม่าทำสัญญากับบาอัลเมื่อ 100 ปีก่อน ไม่ใช่ 300 ปี] “...อา!” เกริดเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสติ๊กส์เคยบอกว่าหมู่เกาะเบเฮนยังปกติดีเมื่อ 200 ปีก่อน ถ้าอย่างนั้นคำถามใหม่ก็ผุดขึ้นมา "หมายความว่าพากม่าสามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปี โดยไม่เกี่ยวกับสัญญาจอมอสูรอย่างนั้นเหรอ?” ตัวตนที่แท้จริงของพากม่าคืออะไรกันแน่? “มนุษย์จะมีชีวิตอยู่ได้ยาวนานขนาดนั้นได้ยังไง?” [...] บราแฮมนิ่งเงียบไม่ตอบ โทสะพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เกริดรู้สึกเย็นวาบไปตามไขสันหลังจนเหงื่อกาฬไหลพราก ก่อนที่บราแฮมจะทำลายความเงียบในที่สุด [เหตุผลที่พากม่ามีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปีทั้งที่เป็นมนุษย์... ก็เพราะเขาช่วงชิงอายุขัยของข้าไป] “อะไรนะ?” คำพูดของเขาฟังดูไม่สมเหตุสมผล แน่นอนว่าบราแฮมเป็นแวมไพร์ พวกเขามีอายุขัยเกือบจะเป็นนิรันดร์ซึ่งต่างจากมนุษย์ มันอาจจะมีวิธีถ่ายโอนอายุขัยให้คนอื่นได้ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่มหาจอมเวทในตำนานที่ไม่ใช่มนุษย์จะทำสิ่งที่เหนือสามัญสำนึก อย่างไรก็ตาม บราแฮมบอกว่าอายุขัยของเขาถูก ‘ช่วงชิง’ ไป “หมายความว่าคุณไม่ได้เต็มใจให้งั้นเหรอ? คุณกับพากม่าไม่ใช่เพื่อนสนิทกันหรอกเหรอ?” [แล้วถ้าข้าถูกหลอกและถูกหักหลังล่ะ?] "..." เขาอยากจะฟังเรื่องราวมากกว่านี้ เกริดรู้สึกสงสัย แต่บราแฮมดูเหมือนไม่อยากจะพูดถึงมันอีก [เอาเถอะ ถ้าเจ้าอยากรู้เรื่องของพากม่ามากกว่านี้ ก็จงไปให้ถึงเกาะสุดท้าย ไปที่เกาะที่ 61 เสีย แล้วหลังจากได้สัมผัสความต่างชั้นระหว่างฝีมือของเจ้ากับพากม่า ก็ลองดูว่าเจ้าจะยังกล้าท้าทายมันอีกไหม] บนเกาะในเลขหลัก 60 มีอะไรอยู่กันแน่ บราแฮมถึงมั่นใจขนาดนั้นว่าเขาจะก้าวข้ามไปไม่ได้? บราแฮมกล่าวกับเกริดที่กำลังหนักใจ [มันเป็นหน้าที่ของเจ้าที่ต้องฝ่าฟันที่นี่ไปให้ได้ ดังนั้นอย่าคิดเรื่องยอมแพ้] “ถึงคุณไม่บอก ผมก็ไม่ยอมแพ้อยู่แล้ว ผมแค่กังวลนิดหน่อยว่ามันจะอันตรายแค่ไหน” [เจ้าจะกลัวอะไรกับร่างที่เป็นอมตะ? อย่างที่ข้าบอกไปหลายครั้ง ลองท้าทายมันดูสักตั้ง] ก็จริงอย่างที่บราแฮมว่า หมู่เกาะเบเฮนมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับพากม่า และมีความเป็นไปได้สูงว่าเควสต์ที่เกี่ยวข้องกับผู้สืบทอดของพากม่าจะถูกซ่อนอยู่ที่นี่ เกริดจึงรู้สึกว่าต้องสำรวจหมู่เกาะเหล่านี้ให้ได้ "ตกลง" เกริดมุ่งหน้าไปยังประตูของเกาะที่ 61 ด้วยความมุ่งมั่น จากนั้นสติ๊กส์ที่เฝ้าดูอยู่เงียบๆ ก็ตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน “บราแฮมเป็นเผ่าปีศาจ ท่านอย่าได้ถูกเขาล่อลวงเป็นอันขาด” "ผมรู้ว่าเอลฟ์กับเผ่าปีศาจไม่ถูกกัน แต่ท่านควรจะใจเย็นลงหน่อยนะ? ไม่ใช่ท่านหรอกเหรอที่อยากให้หมู่เกาะเบเฮนได้รับการชำระล้างมากที่สุดน่ะ? ผมเองก็ได้รางวัลด้วย เพราะงั้นผมต้องเดินหน้าต่อ” "..." นั่นสินะ เขาไม่ใช่คนที่จะถูกตัวตนของบราแฮมทำให้ลุ่มหลงได้ง่ายๆ สติ๊กส์ที่เข้าใจแล้วจึงเดินตามหลังเกริดไป *** [คุณได้เข้าสู่เกาะที่ 61] โฮกกกกก! มันคือเกาะที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิง ป่าไม้ที่เขียวขจีกำลังลุกไหม้ และแม่น้ำที่ไหลผ่านก็กลายเป็นสีแดงฉานที่ดูอัปมงคล [อุณหภูมิสูงมาก] [คุณได้รับผลกระทบจากความร้อน] [พลังชีวิตและค่าความเหนื่อยล้าถูกลดลงอย่างต่อเนื่อง] [คุณต้านทานสำเร็จ] ‘สกิลติดตัวระดับตำนานนี่มันโกงจริงๆ’ ซาทิสฟายจำลองประสาทสัมผัสทั้งห้าออกมาอย่างสมบูรณ์ ผู้เล่นจะรู้สึกถึงความร้อนและความหนาวเย็นตามธรรมชาติ ทำให้สภาพอากาศบางครั้งกลายเป็นหายภัยสำหรับพวกเขา อย่างไรก็ตาม เกริดไม่รู้สึกถึงสิ่งนั้นเนื่องจากเป็นผู้สืบทอดของพากม่า เขาสามารถรักษาอุณหภูมิร่างกายที่เหมาะสมและเล่นเกมในสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายกว่าคนอื่นมาก “แฮ่ก... แฮ่ก...” ตรงข้ามกับใบหน้าที่สดชื่นของเกริด สติ๊กส์ที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับเหงื่อโชกราวกับสุนัขที่เหนื่อยหอบ ไม่แปลกเลยหากเขาจะล้มฟุบลงไปเดี๋ยวนี้ "ถ้าท่านเป็นปราชญ์ ท่านก็น่าจะมีวิธีรับมือกับความร้อนไม่ใช่เหรอ?” “มันก็พอมีอยู่บ้าง แต่ข้าไม่มีวัตถุดิบ...” "ใช้เวทมนตร์ไม่ได้เหรอ?” "เพราะอาการป่วยของข้า... มันเลยยากที่จะใช้มานาน่ะ...” "..." อย่าเพิ่งตายนะ เกริดอยากได้สติ๊กส์มาเป็นอาจารย์สอนพิเศษให้ลอร์ด เขาจึงได้แต่ภาวนาในใจขณะเดินหน้าต่อไป ‘ไม่มีมอนสเตอร์หรือภารกิจเลยแฮะ’ รูปแบบของมันดูแตกต่างจากเกาะอื่นๆ โดยสิ้นเชิง "..." เกริดก้าวข้ามเกาะที่ลุกโชนพลางมองไปรอบๆ ท่าทางของเขาดูระมัดระวังยิ่งกว่าที่เคย เขามีสมาธิอย่างถึงที่สุดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจมที่อาจเกิดขึ้นกะทันหัน อย่างไรก็ตาม มันกลับไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งจนไม่อาจป้องกันได้ ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าที่ก้าวผ่านป่าฟังดูผ่อนคลายและหยิ่งผยอง เจ้าของฝีเท้านั้นดูไม่แยแสเลยแม้แต่น้อยว่าเกริดจะรู้ตำแหน่งของเขา ‘ใครกัน?’ เกริดหันไปมองตามเสียงฝีเท้า จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากกลุ่มควัน ‘ควันมันหนาขึ้นงั้นเหรอ?’ ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เกริดรีบชักอาวุธออกมาทันที และเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อใช้สกิลตรวจจับเวทมนตร์ (ขั้นสูง) เลเวล 2 [ตรวจไม่พบสิ่งมีชีวิต] ‘อะไรนะ?’ ตรวจไม่พบสิ่งมีชีวิตทั้งที่มีเสียงฝีเท้าเนี่ยนะ? เกริดสับสน แต่เขาก็เหวี่ยงดาบอิยารุกต์ไปในทิศทางที่เสียงฝีเท้าดังมา ทว่าท่ามกลางหมอกควันที่มืดมิดกว่าปกติ เขาไม่สามารถมองเห็นเป้าหมายได้อย่างชัดเจนเลย ฉัวะ! [คุณได้รับความเสียหาย 50,040 หน่วย] “อั๊ก...!” ศัตรูเคลื่อนที่งั้นเหรอ? การโจมตีควรจะมาจากข้างหน้า แต่ในพริบตามันกลับอ้อมมาฟันที่หลังของเขา เกริดเบิกตากว้างเมื่อพลังชีวิตลดฮวบไปมากกว่าสองในสามจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว [ใช่แล้ว นั่นล่ะคือ ลันเทียร์] บราแฮมมองทะลุตัวตนของศัตรูที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มควันนั้นได้ทันที