**บทที่ 408** “อะไรนะ? 9 ชั่วโมง?” 9 ชั่วโมง นั่นคือเวลาที่ใช้เดินทางจากเกาหลีใต้ไปยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส แถมยังเป็นการบินตรงแบบไม่หยุดพักด้วย “เราไม่ได้นั่งเรือนะ ทำไมบินตั้งนานขนาดนั้นล่ะ?” “ฝรั่งเศสอยู่สุดขอบยุโรปตะวันตกเลยนะครับ ที่ใช้เวลาแค่ 9 ชั่วโมงนี่ก็เพราะเป็นเครื่องบินโดยสารรุ่นใหม่แล้ว ถ้าเป็นรุ่นเก่าต้องใช้เวลาถึง 12 ชั่วโมงเชียวนะ” “กึก” บนถนนมุ่งหน้าสู่สนามบินนานาชาติอินชอน ยองอูรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นักขณะนั่งอยู่ในรถกับพีคซอร์ด ‘9 ชั่วโมงบนโลกจริง ก็เท่ากับ 27 ชั่วโมงในซาทิสฟายไม่ใช่เหรอ?’ 27 ชั่วโมงถือเป็นเวลาที่ยาวนานมาก สำหรับเลเวล 307 ของเขา การเก็บเลเวล 27 ชั่วโมงเพียงพอที่จะเพิ่มหลอดค่าประสบการณ์ได้ถึง 1.5% แล้วถ้าเป็นการตีเหล็กล่ะ? เขาคงใช้เวลานั้นทำไอเทมของโนเอะกับแรนดี้จนเสร็จ หรือบางทีอาจจะได้ใช้เวลาสวีทหวานกับไอรีนด้วยซ้ำ นี่เขาต้องมาเสียเวลาเปล่าโดยการติดแหง็กอยู่บนเครื่องบินงั้นเหรอ? สำหรับยองอูที่ใช้เวลาและความพยายามเข้าแลกเพื่อชดเชยพรสวรรค์และทักษะที่ขาดหายไป เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องเจ็บปวดจนเขาต้องตัวสั่น “ยังไงผมก็ล็อกอินจากที่บ้านได้อยู่แล้ว ทำไมต้องไปรวมตัวกันที่ปารีสด้วยล่ะ?” ชินยองอูบ่นพึมพำจากเบาะผู้โดยสาร พีคซอร์ดที่ขับรถอยู่ไม่มีสมาธิเท่าไหร่จึงตัดสินใจเปิดระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ “มีอะไรที่คุณไม่ชอบเหรอครับ? บอกมาได้เลยว่าอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง! อ้อ หรือกังวลว่าจะไม่มีกิมจิในปารีส? ไม่ต้องห่วงนะ! ผมลิสต์รายชื่อมาร์ทเกาหลีกับร้านอาหารเกาหลีไว้หมดแล้ว ถ้าคุณต้องการ ผมจะไปทำแกงกิมจิโชว์หน้าหอไอเฟลเลยยังได้!” “...” ยองอูนึกขึ้นได้ว่าพีคซอร์ดคือพวกประเภทที่ชอบไปคว้าตัวคนต่างชาติตามถนนแล้วถามว่า “คุณรู้จักกิมจิไหม?” “...ไม่ล่ะครับ อย่าทำแบบนั้นเลย ผมแค่ไม่ชอบที่ต้องเสียเวลาเล่นเกมไป 9 ชั่วโมงตอนอยู่บนเครื่องบินน่ะ” “อ้อ ผมเข้าใจแล้ว” พีคซอร์ดเข้าใจความรู้สึกของยองอูและยิ้มออกมา “คุณนี่ขยันจริงๆ เลยนะ งั้นเราไปใช้เครื่องบินส่วนตัวของยูราดีไหมครับ?” “เครื่องบินส่วนตัว?” “ผมได้ยินมาในการประชุมเมื่อวาน เห็นว่าบนเครื่องบินส่วนตัวของยูรามีแคปซูลซาทิสฟายอยู่ด้วย ถ้าคุณอยากเล่นซาทิสฟายระหว่างเดินทางไปฝรั่งเศส ก็ใช้เครื่องบินของยูราได้เลย” “ว้าว” แค่เรื่องที่เธอมีเครื่องบินส่วนตัวก็น่าตกใจพอแล้ว แต่นี่มีแม้กระทั่งแคปซูลซาทิสฟายบนนั้นด้วย? สำหรับยองอู แม้ว่าในอนาคตอันใกล้เขาจะเป็นเจ้าของตึกมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านวอน แต่นี่ก็ยังดูเป็นโลกที่เกินจริงสำหรับเขาอยู่ดี ‘เธอรวยขนาดไหนกันนะ?’ ความมั่งคั่งมหาศาลของยูรานั้นน่าตกใจมาก ยองอูถึงกับพูดไม่ออก จนพีคซอร์ดต้องถามย้ำอีกครั้ง “ว่าเป็นไงครับ? อยากนั่งเครื่องบินส่วนตัวของยูราไหม?” ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลย “ไปครับ” “โอเค เดี๋ยวผมติดต่อเธอให้ ยูราต้องดีใจมากแน่ๆ” ยองอูไม่ได้สงสัยว่าทำไมยูราถึงต้องดีใจ เพราะตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องการแข่งขันระดับชาติ เขาเฝ้ารอคอยมัน เขาต้องการพิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้คนทั่วโลกที่คอยดูแคลนเขาได้เห็น *** “ยินดีต้อนรับค่ะ” มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานสู่ฝรั่งเศส เดิมทียูราแต่งตัวตามสบาย แต่เธอรีบเปลี่ยนชุดทันทีที่รู้ข่าวว่ายองอูจะมาด้วย กระโปรงสั้นของเธอสะดุดตายองอูเข้าอย่างจัง ‘สวยจริงๆ’ ก็เหมือนกับคนอื่นๆ ยองอูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมทุกครั้งที่ได้พบยูรา ความงามของเธออยู่เหนือกาลเวลาและก้าวข้ามแนวคิดเรื่องเชื้อชาติไปแล้ว จนทำให้ทุกอย่างรอบตัวเธอดูหมองไปถนัดตา จะมีก็เพียงจิชูค่าเท่านั้นที่ความสวยไม่เป็นรองยูรา ‘ไม่สิ มารี โรส ด้วยเหมือนกัน’ มารี โรส ผสมผสานเสน่ห์ที่เรียบง่ายและดูฉลาดของยูรา เข้ากับความงามที่ยั่วยวนของจิชูค่า ถึงเธอจะเป็นแค่ NPC แต่เขาก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงสวยสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้ ‘ได้ผลแฮะ’ ยูราเห็นว่ายองอูจ้องมองเธออยู่ก็รู้สึกดีใจ เธอคิดถูกจริงๆ ที่เลือกเสื้อผ้าตามรสนิยมของยองอู แต่ความสุขนั้นก็สั้นนัก “แคปซูลอยู่ไหนครับ?” “...” ยูรารู้สึกอายเมื่อยองอูมองที่หน้าอกของเธอครู่หนึ่งก่อนจะถามออกมา รสนิยมของยองอูช่างแน่วแน่จริงๆ *** เกริดถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเชื่อมต่อเข้าสู่ซาทิสฟายได้ “เฮ้อ ประหม่าชะมัด” เขารู้อยู่แล้วว่ายูราสวยตั้งแต่ตอนเห็นในทีวี แต่เขาไม่เคยเห็นเธอใส่เสื้อผ้าแบบนั้นมาก่อน เขาได้เห็นเสน่ห์อีกด้านจากยูราที่ปกติจะดูเรียบร้อยเสมอ ‘หุ่นเธอสวยมากจนอุดมคติของฉันอาจจะเปลี่ยนไปเลยนะเนี่ย’ ใช่แล้ว ไม่ใช่เพราะความเย็นชาที่ทำให้เกริดรีบวิ่งเข้าแคปซูลโดยไม่คุยกับยูราให้นานกว่านี้ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกตัวมากเกินไปต่างหาก เธอสวยเกินไป จนเขาไม่กล้าสบตาตรงๆ ยูราถือเป็น ‘ภาระ’ สำหรับเกริดที่ยังขาดภูมิต้านทานต่อ ‘ผู้หญิงในชีวิตจริง’ ‘นี่ฉันคิดอะไรอยู่? ยูราไม่มีทางมาสนใจคนอย่างฉันหรอก’ แม้ว่ายูราจะแสดงท่าทีที่ดีต่อเขาเสมอ แต่นั่นก็น่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมงานมากกว่าการหลงรัก เขาจะเข้าใจผิดไม่ได้เด็ดขาด ‘ผู้หญิงแบบนั้นจะมาชอบฉันได้ไง?’ ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบสำหรับยูราจะต้องฉลาด อบอุ่น หล่อ รวย และมาจากครอบครัวที่ดี ขณะที่เกริดกำลังจัดกลุ่มให้ยูราอยู่ในโลกที่ต่างจากเขา พีคซอร์ดก็ส่งข้อความกระซิบมาหา - คุณได้อ่านบทความที่ประกาศออกมาเมื่อเดือนก่อนหรือยังครับ? - บทความเหรอ? - ที่บอกว่าเพราะมีการลดจำนวนผู้เข้าแข่งขันของแต่ละประเทศลง โอกาสในการคว้าเหรียญรางวัลจะเพิ่มขึ้นน่ะครับ - ผมไม่น่าจะเห็นนะ เพราะช่วงนั้นอยู่ในหมู่เกาะเบเฮน... เพิ่มในแง่ไหนเหรอ? - การแข่งขันระดับชาติครั้งที่ 1 หนึ่งคนลงแข่งได้สูงสุด 3 ประเภท ไม่ว่าจะเป็นประเภทเดี่ยวหรือทีม แต่ในการแข่งขันครั้งที่ 2 นี้ จะไม่มีการจำกัดจำนวนประเภททีมครับ - ประเภททีมเหรอ? - เรดบอส, การแข่งยิงเป้า และการล้อมเมือง กฎของสามประเภทนี้ถูกเปลี่ยนเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจากทุกประเทศเข้าร่วมได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อวานผู้เข้าแข่งขันถึงต้องรวมตัวกันเพื่อประชุมวางแผนน่ะครับ - โฮ่ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเกริด - ถ้าผมคว้า 3 เหรียญทองประเภทเดี่ยว และอีก 3 เหรียญทองประเภททีม นั่นหมายความว่าเกาหลีใต้มีโอกาสชนะเลิศการแข่งขันระดับชาติเลยใช่ไหม? - เป็นไปได้ครับ - แต่มันไม่สมจริงเลย แม้จะมีทั้งเกริด ยูรา และพีคซอร์ด แต่เกาหลีใต้ก็ยังถูกจัดว่าเป็นทีมที่อ่อนแอ เพราะเลเวลของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ นั้นค่อนข้างต่ำ นอกจากนี้ พีคซอร์ดเองยังถูกเนิร์ฟอย่างหนักจากแพตช์ล่าสุด แตกต่างจากเกริด เกาหลีใต้จึงถูกบีบให้อยู่ในสถานะเสียเปรียบในประเภททีม - น่าเสียดายที่ในการล้อมเมืองกับการแข่งยิงเป้า เราไม่มีทางคว้าเหรียญทองได้เลย แต่กับเรดบอสนั้นต่างออกไปครับ พีคซอร์ดเฝ้าดูเกริดมาตลอด ประสบการณ์การเรดที่สมบุกสมบันของเกริดนั้นมีมากกว่าผู้เล่นทั่วไปมาก พีคซอร์ดจึงฝากความหวังไว้ที่นั่น - ผมเชื่อว่าถ้าเราซัพพอร์ตคุณได้ดีในระหว่างเรด เราจะคว้าเหรียญทองได้ครับ เกริดไม่เข้าใจ - ผมไม่รู้กฎการล้อมเมืองนะ แต่ทำไมแข่งยิงเป้าถึงไม่ได้ล่ะ? เราคว้าเหรียญทองยิงเป้าไม่ได้เหรอ? ยูราเป็นตัวทำดาเมจระยะไกลด้วยปืนเวทมนตร์ ส่วนเกริดก็สามารถยิงศรเวท (Magic Missile) จากหัตถ์เทวะ (God Hands) ได้ เกริดตัดสินใจว่าถ้าทั้งสองคนร่วมมือกัน พวกเขาน่าจะทำผลงานได้อย่างโดดเด่นในการแข่งยิงเป้า แต่พีคซอร์ดคิดต่างออกไป - ผมไม่มีความสามารถพอที่จะปกป้องคุณกับยูราจากผู้เข้าแข่งขันคนอื่นได้น่ะครับ - หืม - ขอโทษด้วยนะครับที่ผมเป็นตัวถ่วง “...” เกริดไม่ชอบท่าทีแบบนี้ของพีคซอร์ด พีคซอร์ดคือใครกัน? เขาอาจจะดูบ้าบอ แต่เขาก็เป็นคนเกาหลีที่มีความภาคภูมิใจสูงมาก มันน่าหงุดหงิดที่เห็นเขาห่อเหี่ยวแบบนี้ - ผลกระทบจากแพตช์มันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? เกริดถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง พีคซอร์ดตอบตามตรง - มันเป็นคอนเซปต์อาชีพของผมครับ ดาเมจพื้นฐานของผมสูงมากเมื่อเทียบกับอาชีพสายต่อสู้อื่นๆ แต่ดีเลย์หลังการโจมตีมันกว้างมาก ถ้าผมไม่สามารถเผด็จศึกได้ในการโจมตีครั้งเดียว ผมจะถูกสวนกลับและพ่ายแพ้ทันที ถ้าดาเมจของผมถูกลดลงครึ่งหนึ่งในการแข่งขันระดับชาติ... เขาหยุดพูดไป “อืม...” เกริดครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะถามต่อ - ดีเลย์หลังการโจมตีขึ้นอยู่กับความเร็วโจมตีด้วยใช่ไหม? - ใช่ครับ ดีเลย์จะลดลงถ้าความเร็วโจมตีสูง แต่ความยาวขั้นต่ำของอาวุธที่ผมสวมใส่ได้คือ 1 เมตร 50 เซนติเมตร และดาบยาวมันมีขีดจำกัดเรื่องความเร็วโจมตีอยู่ ‘นั่นมันเป็นแค่ความเชื่อเดิมๆ’ ในอดีต เกริดเคยสร้าง ‘กริชในอุดมคติ’ ตอนที่เผชิญหน้ากับยูเฟมิน่าครั้งแรกในการแข่งตีเหล็ก มันเป็นอาวุธที่มีบัฟยอดเยี่ยมซึ่งช่วยเพิ่มค่าความว่องไวและความเร็วโจมตี ถ้าออปชันของกริชในอุดมคติสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับดาบได้ มันก็น่าจะคุ้มค่าที่จะใช้เป็นหนึ่งในอาวุธหลัก อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถดึงประสิทธิภาพสูงสุดออกมาได้หากใส่ออปชันของกริชในอุดมคติลงในดาบหนัก ‘ฉันกำลังนึกถึงดาบยาว’ เกริดไม่ได้รีบร้อนที่จะสร้างมันขึ้นมา การที่เขามุ่งเน้นไปที่การสร้างชุดเกราะแทนที่จะเป็นอาวุธก่อนการแข่งขันระดับชาติ ก็เพราะเขาพอใจกับอาวุธที่ใช้อยู่ในตอนนี้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ค่าประสบการณ์ของ ‘อิยารุกต์’ อยู่ที่ 83% แล้ว จึงมีความเป็นไปได้สูงที่มันจะพัฒนาเป็นระดับตำนานในระหว่างการแข่งขัน ค่าประสบการณ์อาวุธจาก PvP นั้นพอๆ กับ PvE เลยทีเดียว ‘ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะขาดพลังโจมตี เพราะฉันมีทักษะการรวมไอเทมด้วย’ แต่เตรียมพร้อมไว้ให้ดีกว่านี้จะไม่ดีกว่าเหรอ? เขาควรจะเร่งผลิต ‘ดาบยาวในอุดมคติ’ (Ideal Long Sword) ขึ้นมา - ผมจะตีดาบจนกว่าเราจะถึงปารีส - ดาบเหรอ? ด... ให้ผมเหรอครับ? - อย่าเข้าใจผิดล่ะ ไม่ใช่แค่เพื่อคุณคนเดียวหรอก ทีนี้ไปหาวัตถุดิบที่ผมต้องการมาซะ - ครับ รับทราบครับ! ผมจะไปหามาให้เดี๋ยวนี้เลย! เหมือนกับที่เกริดอัปเกรดไอเทมของตัวเองก่อนการแข่งขัน สมาชิกคนอื่นๆ ของโอเวอร์เกียร์ก็อยากอัปเกรดไอเทมเช่นกัน แต่พวกเขาไม่กล้าขอให้เกริดทำ เพราะพวกเขามีโอกาสที่จะต้องเป็นศัตรูกันในการแข่งขัน เกริดเองก็รู้ความจริงข้อนี้ แต่พีคซอร์ดต่างออกไป อย่างน้อยที่สุด เขาก็จะเป็นพันธมิตรในประเภททีม “เราควรเพิ่มพลังให้กับฝ่ายเดียวกันไว้ก่อน” คนที่เล่นเกมย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ดี