บทที่ 415 ทีร่าประกอบด้วยภูเขาสามลูก ภูเขาที่สูงที่สุดมีความสูง 723 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และเป็นพื้นที่ที่อยู่ใกล้กับท้องฟ้ามากที่สุด จึงไม่มีจุดไหนที่จะเหมาะไปมากกว่านี้ในการเล็งเป้าหมายที่เคลื่อนที่อยู่บนเวหา ทีมที่สามารถยึดครองจุดนี้ได้คือใครน่ะหรือ? คำตอบคือสหรัฐอเมริกา ซึ่งถือเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะตัวแทนทั้งเจ็ดคนของสหรัฐฯ ล้วนเป็นผู้เล่นคลาสเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สาม และแต่ละคนต่างก็มีชื่อเสียงโด่งดังในระดับแนวหน้า อันดับ 1 ในบรรดา 10 รุกกี้, อัจฉริยะในหมู่หมู่คนอัจฉริยะ, มันสมองของเกริด, จูนิเบียว... เลาเอลมีฉายามากมาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาเมื่ออยู่ในทีมสหรัฐฯ สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมต่างก็มีดีกรีไม่ธรรมดาทั้งสิ้น ‘เลาเอล เจ้าเด็กคนนี้...’ ปอนที่กำลังดิ้นรนเพื่อแย่งชิงพื้นที่เนินเขาสูง ถูกดินถล่มซัดเข้าใส่จนร่วงตกจากหน้าผา และตัวการที่ทำให้เกิดดินถล่มก็คือเลาเอลนั่นเอง “กึด...” ปอนรีบปักหอกเข้ากับหน้าผาเพื่อช่วยชีวิตตนเองจากการร่วงลงไปเบื้องล่างได้อย่างหวุดหวิด แต่มันก็ยังอันตรายมาก หากเขาตกลงไป การถูกบังคับล็อกเอาต์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก {โจมตีจิบะ... อึก!} {นี่มัน! เซเฟอร์กำลังขัดขวางไม่ให้ฉันใช้สกิล!} {บ้าเอ๊ย! สกัลล์อยู่ข้างหลังนาย!!} {ล-เลาเอลทำให้ดินถล่มอีกแล้ว...! อ๊ากกกก!} ปอนถูกตัดขาดจากทีม และหน้าต่างแชตของทีมสเปนก็เต็มไปด้วยความโกลาหล แม้แรงเกอร์ทั้งเจ็ดของสเปนจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่เพียงพอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสหรัฐอเมริกา พลังเฉลี่ยของทีมสหรัฐฯ นั้นอยู่ในระดับที่ท่วมท้นเกินไป ‘เลาเอลคนนั้นยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่ตอนนี้เขาน่ากลัวชะมัด’ นับเป็นโชคร้ายที่พวกเขาต้องมาปะทะกับทีมสหรัฐฯ ‘เราคงต้องตัดใจจากเหรียญรางวัลแล้วละ’ ปอนเห็นเพื่อนร่วมทีมถูกล็อกเอาต์ไปทีละคน เขาจึงดึงหอกที่ปักคาหน้าผาออกมา ในขณะที่กำลังร่วงหล่น เขาใช้มานาที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อปลดปล่อยการโจมตีครั้งสุดท้าย เป้าหมายคือด้านหลังศีรษะของจิบะที่อยู่บนยอดเขา “ฉันจะลากแกไปเป็นเพื่อนร่วมทางด้วย!” เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะๆ! สายฟ้าก่อตัวขึ้นรอบหอกสีแดงในมือของปอน มันคือสัญญาณเริ่มต้นของ ‘เรลสเปียร์’ (Rail Spear) ซึ่งใช้แรงแม่เหล็กไฟฟ้าในการยิงหอกออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง ครืนนนนน! ท่ามกลางหน้าผาที่มีทั้งความสุขและความเศร้าสลายเกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน แสงสว่างวาบขึ้นในความมืดพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง ทันทีที่ได้ยินเสียง หอกก็พุ่งเข้าใกล้ศีรษะของจิบะแล้ว “อะไรกัน?” ดวงตาของจิบะเบิกกว้าง “กรงเล็บมังกร (Dragon Claws) มังกรวายุคำราม (Wind Dragon’s Roar)” ครืนนนนน! เลาเอลคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้อยู่แล้วโดยพิจารณาจากนิสัยของปอน เขาใช้สองสกิลพร้อมกันเพื่อปกป้องจิบะ เลาเอลเรียกสายลมออกมาเพื่อชะลอความเร็วของเรลสเปียร์ จากนั้นก็ทำให้พื้นดินยกตัวขึ้น สร้างเป็นกำแพงดินเพื่อสกัดกั้นหอกที่อ่อนแรงลง แต่มันไร้ผล พลังของเรลสเปียร์นั้นแข็งแกร่งเกินไป มันฉีกกระชากทั้งพายุและกำแพงดินที่ขวางทางจนพินาศ เลาเอลล้มเหลวในการปกป้องจิบะ และจิบะก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องถอนตัวจากการต่อสู้ไปพักใหญ่ “ปอนนนนนน!” “...หึ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของจิบะดังมาจากยอดเขา ในขณะที่ปอนหัวเราะลั่นจากเบื้องล่าง สนามรบแห่งนี้กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ *** 『 ปอนถูกล็อกเอาต์แล้ว! ทีมสเปนถูกกำจัดจนหมดสิ้น! 』 『 สเปนไม่สามารถเอาชนะสหรัฐอเมริกาได้ สหรัฐฯ แข็งแกร่งจริงๆ! ผมกล้ายืนยันเลยว่าสหรัฐอเมริกาคือทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในประเภททีม! 』 ในช่วงเริ่มต้นกิจกรรม ทีมเกาหลีใต้และบรรดาทีมพันธมิตรที่รวมตัวกันต่อต้านพวกเขากำลังห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด ส่วนทีมบราซิลที่นำโดยจิซูกะได้เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบจนเข้าถึงส่วนลึกของป่าทางตอนเหนือ “จำเป็นต้องสู้กันด้วยเหรอ? อย่าลืมจุดประสงค์หลักสิว่าเราต้องยิงเป้าหมายนะ” ปัง! ปัง ปัง ปัง! สมกับเป็นจอมธนูระดับเทพ จิซูกะแผลงศรอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก จัดการเป้าหมายบนฟ้าในพื้นที่นั้นอย่างรวดเร็ว หลังจากเก็บไปได้อีกหลายแต้ม เธอจึงเอ่ยถามสมาชิกในทีม “หุหุ เป็นไงล่ะ? พวกเราอยู่อันดับหนึ่งใช่ไหม?” “แน่นอนอยู่แล้ว! เอ๊ะ?” แรงเกอร์ชาวบราซิลคนหนึ่งตอบกลับก่อนจะเช็กกระดานคะแนน แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด ไม่ว่าจะมองยังไง คะแนนมันก็ดูแปลกประหลาดเกินไป เมื่อเห็นลูกทีมยืนแข็งทื่อ จิซูกะก็เริ่มกังวลและเช็กกระดานคะแนนบ้าง แล้วเธอก็ต้องตกตะลึง อันดับ 1. เกาหลีใต้ - 41 คะแนน อันดับ 2. บราซิล - 23 คะแนน อันดับ 3. สหรัฐอเมริกา - 18 คะแนน อันดับ 4. รัสเซีย - 11 คะแนน ... ... “อะ... อะไรกัน?” เกาหลีใต้ทำคะแนนพุ่งพรวดขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งที่ตกเป็นเป้าหมายของหลายทีมตั้งแต่เริ่ม? จิซูกะที่กำลังสับสนหลุดหัวเราะออกมา ‘หัตถ์เทวะ (God Hands)’ เกริดกำลังเผชิญหน้ากับทีมพันธมิตร ในขณะที่หัตถ์เทวะกำลังทำลายเป้าหมายบนท้องฟ้า หัตถ์เทวะนั้นควบคุมง่ายและไม่ซับซ้อน กลยุทธ์นี้จึงเป็นไปได้จริง ‘เขาเป็นชายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ’ ก่อนหน้านี้จิซูกะไม่เข้าใจว่าทำไมเกริดถึงทำลายเป้าหมายและดึงดูดความสนใจ (Aggro) ทันทีที่เกมเริ่ม แต่ตอนนี้เธอสัมผัสได้ถึงความหมายอันลึกซึ้งของเขาแล้ว ‘หัตถ์เทวะหายไปจากความคิดของศัตรูอย่างสิ้นเชิง เพราะเกริดใช้ตัวตนของเขาดึงความสนใจไปหมด’ เขายังใช้ยูราเป็นตัวล่ออีกต่างหาก ในสนามรบปัจจุบัน แทบไม่มีใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของหัตถ์เทวะบนท้องฟ้าเลย หากเกาหลีใต้สามารถต้านทานการรุมกินโต๊ะได้ พวกเขาก็จะได้เหรียญรางวัลไปครองอย่างแน่นอน เนื่องจากทีมพันธมิตรส่วนใหญ่เป็นประเทศที่อ่อนแอกว่าซึ่งไม่มีโอกาสได้เหรียญตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงมีความเป็นไปได้สูงที่เกาหลีใต้จะทนต่อการบุกของพันธมิตรได้ เพราะนอกจากเกริดแล้ว เกาหลีใต้ยังมีทั้งยูราและพีกซอร์ด ‘เกริด นายเก่งมากนะ แต่ฉันขอโทษด้วย เหรียญทองต้องเป็นของฉัน’ จิซูกะเริ่มล่าเป้าหมายหลังจากเข้ามาในป่าและมั่นใจในความปลอดภัยของตนเองแล้ว พูดง่ายๆ คือเธอเริ่มช้ากว่าทีมเกาหลีใต้มาก ถึงอย่างนั้น ช่องว่างของคะแนนก็ค่อยๆ ลดลง ทีมบราซิลสามารถจดจ่อกับการล่าเป้าหมายได้อย่างปลอดภัย ในขณะที่เกาหลีใต้ต้องรับมือกับทีมศัตรู ทำให้ความเร็วในการทำคะแนนต่างกัน โดยเฉพาะวิชาธนูของจิซูกะนั้นยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก ‘เกริด พอใจกับเหรียญเงินไปก่อนนะ’ จิซูกะแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้ดี เธอไม่ได้กังวลเรื่องเพื่อนฝูงเพราะเธอต้องการเกียรติยศ กริ๊ก! จิซูกะง้างสายธนูในขณะที่รู้สึกผิดต่อเกริดอยู่ในใจ เธอจะคว้าเหรียญทอง แข็งแกร่งขึ้น และครอบครองฉายาสตรีที่แข็งแกร่งที่สุด สายตาของเธอทวีความมุ่งมั่นและเย้ายวนยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่เปล่งประกายนั้นก็ต้องสั่นคลอนในเวลาต่อมา “ผมปล่อยคุณไว้คนเดียวไม่ได้ ก็เลยตามมา” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากป่าอันมืดมิด เจ้าของน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ปรากฏตัวขึ้นระหว่างแมกไม้ จิซูกะและแรงเกอร์บราซิลถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นเขา “ท-ท้องฟ้าเหนือฟากฟ้า...!” ผู้เล่นอันดับ 1 เคราเกล ผมที่ยาวถึงเอวถูกรวบขึ้นและดวงตาที่งดงามของเขากำลังเป็นประกาย “ผมขอโทษนะ แต่ผมจำเป็นต้องทำ” เขาต้องทำให้รัสเซียอยู่อันดับ 1 ในตารางรวมให้ได้ มันเป็นเงื่อนไขในการจ่ายยาตัวใหม่ที่พัฒนาโดยรัฐบาลรัสเซียเพื่อช่วยรักษาแม่ของเขา เคราเกลยอมรับเงื่อนไขนี้เพียงเพื่อแม่เท่านั้น เขาปฏิญาณว่าจะล้มคู่แข่ง เหยียบย่ำพวกเขา และพารัสเซียไปสู่ชัยชนะ เป้าหมายของเขาในกิจกรรมยิงเป้าคือการลอบสังหารตัวทำดาเมจระยะไกล และจิซูกะคือเหยื่อรายที่ห้าของเขา ใช่แล้ว เคราเกลทำหน้าที่คลาสโจมตีระยะใกล้ได้อย่างแนบเนียนและซื่อสัตย์ ต่างจากเกริด เขาแอบลอบสังหารตัวทำดาเมจระยะไกลไปแล้วสี่คนในขณะที่เกริดกำลังดึงดูดความสนใจจากสาธารณชน โดยที่ไม่มีใครรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ “ใครบอกว่าฉันจะเคี้ยวง่ายๆ กันล่ะ?” เธอไม่คิดเลยว่าจะถูกคนระดับนี้ตามเจอ... จิซูกะรู้สึกตกใจ ท้อแท้ และสิ้นหวังในขณะที่ดึงสายธนูถอยหลัง กริ๊ก! ธนูที่เดิมทีเล็งไปที่เป้าหมายถูกเปลี่ยนมาเล็งที่เคราเกล... ปัง! จอมธนูศักดิ์สิทธิ์ ลูกศรของจอมธนูศักดิ์สิทธิ์ที่เหนือล้ำกว่าขีดจำกัดของมนุษย์พุ่งออกจากสาย หวีดดดดด! ตูม ตูม ตูม! ลูกศรหมุนวนและแยกออกเป็นห้าดอก ระเบิดออกเพื่อปิดกั้นทางหนีของเคราเกล จิซูกะรีบง้างสายธนูอีกครั้งในจังหวะที่เคราเกลถูกชะลอไว้ เธอหวังว่าเคราเกลจะมาเพียงคนเดียว ‘อันดับแรก ฉันต้องทำดาเมจให้ได้มากที่สุด ในขณะที่สมาชิกคนอื่นเข้าล้อมเป็นรูปคีม’ พวกเขามีโอกาสชนะ แม้คู่ต่อสู้จะเป็นเคราเกล จิซูกะอันดับที่ 14 มีคุณสมบัติพอที่จะวิเคราะห์เชิงบวกเช่นนี้ ทว่าคู่ต่อสู้ของเธอคือท้องฟ้าเหนือฟากฟ้า ผู้ที่ทำให้แม้แต่ทวยเทพยังดูด้อยค่า ด้วยพรสวรรค์ติดตัวและสกิลพาสซีฟ ‘ประสาทสัมผัสฉับไว’ (Keen Senses) ทำให้เขาหลบหลีกธนูระเบิดส่วนใหญ่ของจิซูกะได้ เคราเกลหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บสาหัสและพุ่งทะลุแรงระเบิดตรงเข้าหาจิซูกะ “...เอ๊ะ?” เธอไม่คิดว่าจะมีใครรอดพ้นจากการโจมตีนั้นโดยไร้รอยขีดข่วน จิซูกะทำตัวไม่ถูก แต่เธอก็ยังตั้งสติแผลงศรออกไป เฟี้ยว! ห่ากระสุนธนูแหลมคมร่วงหล่นลงบนศีรษะของเคราเกล วูบ เคราเกลบิดตัวหลบลูกศรได้อย่างพริ้วไหว เป็นไปตามคาด ลูกศรของจิซูกะระเบิดออกเพื่อสร้างความเสียหายใส่เคราเกล แต่เคราเกลใช้ ‘ก้าวแสงขาว’ (White Light Steps) หลบหนีออกมาได้อย่างง่ายดาย เขาพุ่งทะลวงผ่านกลุ่มแรงเกอร์บราซิลไปอย่างมั่นคง “อั๊ก!” “อึ๊ก!” “เฮือก!” ท่วงท่าของเคราเกลไม่ได้มีพลังทำลายล้างรุนแรงเหมือนเกริดหรือคริส และไม่ได้ดูฉูดฉาดเหมือนเฟเกอร์หรือเรกัส แต่เขาแข็งแกร่งเท่ากับเกริดและคริส รวดเร็วเหมือนเฟเกอร์ และคาดเดาไม่ได้เหมือนเรกัส เขาเป็นดั่งสายน้ำที่ไหลริน ทุกการกระทำดูเป็นธรรมชาติไปเสียหมด “...ทำไมคนอย่างคุณถึงแพ้ให้เกริดได้นะ?” เคราเกลหลบลูกศรที่จิซูกะยิงมาอย่างต่อเนื่องและกำจัดทีมบราซิลได้ในชั่วพริบตา มีลูกศรไม่กี่ดอกที่โดนตัวเขา แต่เขาก็เบี่ยงตัวหลบจุดตายได้อย่างยอดเยี่ยม เหตุผลที่เคราเกลถูกเรียกว่าท้องฟ้าเหนือฟากฟ้า จิซูกะเข้าใจมันอย่างซึ้งถึงใจก็หลังจากที่ได้เผชิญหน้าโดยตรงนี่เอง *** 『 จิซูกะถูกล็อกเอาต์แล้ว! ทีมบราซิลถูกกวาดล้าง! 』 “โลกนี้กว้างใหญ่และมีคนเก่งอยู่มากมายจริงๆ ว่าไหม?” ปอนและจิซูกะ... เกริดไม่รู้เลยว่าสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดของโอเวอร์เกียร์บางคนถูกกำจัดไปต่อเนื่องกันแบบนี้ ทีมจาก 11 ประเทศเองก็คงจินตนาการไม่ถึงเช่นกัน ว่าพวกเขาจะถูกบดขยี้โดยประเทศที่อ่อนแอในซาทิสฟายอย่างเกาหลีใต้ “ม-มอนสเตอร์...” ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายกลายเป็นแสงสีเทาหายไป สมาชิกในทีมทุกคนตายหมดแล้ว และเกริดยืนอยู่ท่ามกลางซากศพเหล่านั้น เขาหอบหายใจแรง แต่บนร่างกายกลับไม่มีบาดแผลที่เห็นได้ชัดเลย ชุดเกราะที่ดูราวกับสร้างจากเกล็ดมังกรดำ ถุงมือสีแดงยักษ์ที่ชวนให้นึกถึงหมัดของโอเกอร์ ผ้าคลุมสีดำที่เปลี่ยนสีทุกครั้งที่สะบัดตามแรงลม สนับแข้งสีทอง และหมวกเหล็กที่มีเขางอกออกมาทั้งสองข้าง เมื่อสวมใส่อุปกรณ์ชิ้นใหม่ รูปลักษณ์ของเกริดดูองอาจประดุจขุนเขาที่ยิ่งใหญ่ โลกทั้งใบต่างตกตะลึง เพราะเขาดูราวกับว่าไม่มีวันที่จะพังทลายลงได้เลย