**บทที่ 581** คิดจะฮุบผลประโยชน์ทั้งหมดของอาณาจักรไว้เพียงผู้เดียวงั้นหรือ? เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเกริดพลันฉายแววเคร่งเครียดและไม่สู้ดีนัก “อะไรกัน? นายจะให้ฉันเป็นเผด็จการงั้นเหรอ? ในขณะที่ทุกคนต้องตรากตรำอาบเหงื่อต่างน้ำมาด้วยกัน ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปทำแบบนั้น?” ปฏิกิริยาของเกริดทำให้เลาเอลแย้มยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย “เผด็จการ... มันคงจะดีไม่น้อยหากท่านสามารถเป็นเผด็จการที่ปกครองอาณาจักรได้อย่างเบ็ดเสร็จและรุ่งเรือง ตัวอย่างเช่นจักรวรรดิซาฮารันอย่างไรเล่า ในโลกใบนี้ต่างจากความเป็นจริง ด้วยครรลองแห่งยุคสมัย หากท่านขึ้นเป็นเผด็จการ ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าลุกขึ้นมาต่อต้านแน่นอน” “...โชคร้ายหน่อยนะที่ฉันคิดว่าตัวเองไม่มีปัญญาปกครองประเทศได้ดีขนาดนั้น” เกริดประเมินขีดความสามารถของตนเองตามความเป็นจริง เขาหาได้มีเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองไม่ เขาเชื่อสุดใจว่าหากบริหารบ้านเมืองตามอำเภอใจ อาณาจักรคงถึงกาลพินาศในเร็ววัน และนั่นหมายความว่าเงินจำนวน 7.2 หมื่นล้านวอนของเขาจะละลายหายไปกับตา แค่เพียงจินตนาการถึงความสูญเสียนั้น เขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปถึงทรวง เลาเอลหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเกริดทำหน้าบูดบึ้ง “ข้าไม่ได้บีบคั้นให้ท่านเป็นทรราชผู้บ้าอำนาจ ท่านควรจะมอบอำนาจที่เหมาะสมให้แก่เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา แต่สิ่งที่ข้าต้องการคือให้ท่านเป็นศูนย์กลางอันแข็งแกร่ง เป็นเสาหลักที่ไม่มีผู้ใดสามารถสั่นคลอนหรือโยกย้ายได้” หากสมาชิกกิลด์จำนวนมากถือครองส่วนแบ่งในอาณาจักร อำนาจการตัดสินใจของเกริดย่อมถูกลดทอนลง เลาเอลต้องการสกัดกั้นสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้ “ในเกาหลีมีสำนวนไม่ใช่หรือว่า ‘มากหมอมากความ’* ข้าไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับอาณาจักรของเรา” (*หมายเหตุ: ในต้นฉบับใช้สำนวน Too many cooks spoil the broth - พ่อครัวมากเกินไปทำซุปเสียรสชาติ) “พ่อครัวมากไปทำซุปเสียรสชาติ...” บ้านเกิดเขามีสำนวนแบบนี้ด้วยหรือ? เกริดรู้สึกทึ่งในตัวเลาเอลหนุ่มชาวอเมริกันคนนี้ ก่อนจะพยักหน้าเห็นพ้อง “เข้าใจแล้ว ฉันตกลงตามนั้น” ใช่แล้ว มันสมเหตุสมผลอย่างที่สุด หากเขาสามารถจัดหาเงินทุนสร้างอาณาจักรได้เพียงผู้เดียว ย่อมเป็นสภาวะที่อุดมคติที่สุด แต่ปัญหาก็คือ... “แล้วฉันจะไปหาเงิน 60 ล้านโกลด์มาจากไหน?” ทรัพย์สินปัจจุบันของเกริดมีมูลค่ารวมกว่า 2 หมื่นล้านวอน ซึ่งเพียงพอจะทำให้เขาอยู่อย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต แต่มันยังห่างไกลจากเป้าหมาย 7.2 หมื่นล้านวอนที่ต้องใช้ เลาเอลยักไหล่ให้กับราชาผู้กำลังกลัดกลุ้ม “ลองไตร่ตรองดูด้วยตัวเองเถิด มันไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น” เลาเอลประเมินค่าเกริดไว้สูงลิบลิ่ว เขาไม่เคยสงสัยเลยว่าเกริดคือบุคคลที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้ ทว่าตัวเกริดเองกลับไม่เคยมองเห็นคุณค่าในข้อนี้เลย แม้การถ่อมตนจะดีกว่าการโอหังอวดดีนับร้อยเท่า แต่เลาเอลก็ยังกังขาว่าเกริดจะสามารถแสดง ‘ความยิ่งใหญ่ของภาชนะ’ ในตัวออกมาได้หรือไม่ เลาเอลปรารถนาให้เกริดเห็นคุณค่าในตัวเองมากกว่านี้ เกริดจ้องมองเลาเอลที่เงียบไปพลางใช้ความคิด “หรือฉันควรจะหาผู้อุปถัมภ์ (Sponsor)?” จะเป็นอย่างไรหากเขาดึงดูดการลงทุนมหาศาลจากบริษัทในโลกความจริงที่ดำเนินธุรกิจอยู่ในซาทิสฟาย? “ฉันจะเสนอให้พวกเขาร่วมลงทุน แลกกับการติดตั้งป้ายโฆษณาในทุกถนนสายหลักของเมือง แบบนี้เป็นไง?” “อืม... นั่นเป็นวิธีพื้นฐานที่ใครๆ ก็ทำกัน” มันไม่ใช่ความคิดที่แย่ เป็นที่แน่ชัดว่าทั่วโลกย่อมจับตามองประเทศแรกที่ก่อตั้งโดยผู้เล่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งจะมีผู้เล่นจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาจนกลายเป็นแหล่งรวมประชากรชั้นดี ในมุมมองของนักธุรกิจ การลงทุนในอาณาจักรย่อมไม่มีทางขาดทุน แต่นั่นยังไม่ใช่คำตอบที่เลาเอลต้องการ เกริดสังเกตเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของเลาเอลจึงเอ่ยถาม “มีวิธีที่ดีกว่านี้งั้นเหรอ?” “แน่นอน” “คืออะไร?” เกริดถามด้วยความฉงน เลาเอลพลันแสยะยิ้มกว้าง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเกริดอย่างน่าประหลาด ยิ่งเวลาผ่านไป ตัวตนของเขาก็ยิ่งซึมซับเอาความร้ายกาจแบบเกริดมามากขึ้น “การใช้แรงงาน” “...?” “จงใช้แรงงานเสียเถิด ขลุกตัวอยู่ในโรงตีเหล็กและรังสรรค์ไอเทมออกมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อนั้นท่านจะสามารถระดมทุนได้เร็วกว่าที่คาดคิดไว้มาก” “...” “หากท่านกำหนดกลุ่มลูกค้าหลักเป็นสมาชิกโอเวอร์เกียร์ ท่านไม่เพียงแต่จะเสริมสร้างเขี้ยวเล็บให้แก่พันธมิตรอย่างมหาศาล แต่ยังเป็นการเพิ่มระดับทักษะและค่าสถานะของท่านเองด้วย” “...” ให้ตายสิ! เขาคิดว่าตัวเองหลุดพ้นจากความยากจนจนกลายเป็นมหาเศรษฐีไปแล้วเสียอีก แต่นี่เขายังต้องกลับไปตรากตรำใช้แรงงานอีกงั้นหรือ? ใบหน้าของเกริดบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ แต่เลาเอลกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “ท่านไม่ควรหลงลืมปณิธานในช่วงเริ่มต้น จงไปใช้แรงงานซะ” “...” *** “แรงงาน... ฉันต้องกลับไปใช้แรงงานอีกแล้ว...” เขากำลังจะกลายเป็นราชาอยู่ร่มร่อ แต่กลับต้องมาทำงานหนักเยี่ยงกรรมาชีพอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะทำใจ แต่ลึกๆ แล้วเกริดย่อมรู้ดี รากเหง้าของเขาคือช่างตีเหล็ก การทำงานในโรงตีเหล็กคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ทว่าเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าต้องหามรุ่งหามค่ำไปอีกนานเท่าใดเพื่อจะหาเงินให้ได้ถึง 5 หมื่นล้านวอน ‘เลาเอลพูดน่ะมันง่าย!’ เกริดใช้เวลาถึงสองปีกว่าจะสะสมทรัพย์สินได้เท่าที่มีในปัจจุบัน เขาหาเงินจากการขายไอเทมได้บ้าง แต่ส่วนใหญ่มาจากรายได้ในการออกอากาศ แล้วต้องใช้เวลากี่ปีกันถึงจะหาเงิน 5 หมื่นล้านวอนได้จากการตีเหล็กเพียงอย่างเดียว? “พอจะมีเวลาสักครู่ไหม?” ท่ามกลางความวุ่นวายในไรน์ฮาร์ด ขณะที่เหล่าสมาชิกโอเวอร์เกียร์และทหารกำลังให้ความช่วยเหลือราษฎร ชายผู้หนึ่งพลันเดินเข้ามาหาเกริดที่กำลังนั่งห่อเหี่ยว เขาคือมหาดาบ คราอูเจล เกริดคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย “ขอโทษทีที่ฉันมาขอบคุณนายช้าไปหน่อย นายช่วยชีวิตพรรคพวกของฉันไว้... โดยเฉพาะปีอาโร่ที่ตอนนั้นอยู่ในวิกฤต ขอบใจจริงๆ ที่ช่วยในเรดครั้งนี้” คราอูเจลส่ายศีรษะ “ไม่เลย หากฉันไม่มาตั้งแต่แรก สมาชิกโอเวอร์เกียร์ก็คงถอยร่นออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว พวกเขาพลาดโอกาสในการล่าถอยเพราะมัวแต่รอฉันจนต้องตกอยู่ในอันตราย ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ” “...นายเนี่ย ผิดคาดจริงๆ” คราอูเจลคือผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดเสมอมา เขาถูกขนานนามว่าเป็น ‘ท้องฟ้าเหนือชั้นฟ้า’ บุคคลผู้เป็นเอกอุที่คนทั้งโลกต่างยกย่อง ทว่าเขากลับไม่มีความเย่อหยิ่งแม้แต่น้อย เขายังคงมอบความเคารพให้แก่เกริดเสมอมา ‘สักวันหนึ่ง... ฉันอยากจะสง่างามให้ได้เหมือนนาย’ คราอูเจลไม่อาจล่วงรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเกริด เขาเอ่ยถามขึ้นว่า “ฉันมั่นใจเมื่อเห็นนายใช้ทักษะเดิมซ้ำกันสองครั้งซ้อนในการต่อสู้กับเบเรียล... นายได้รับ ‘บัญชาเทพ’ (God’s Command) มาแล้วใช่ไหม?” “...!” เกริดถึงกับสะดุ้งสุดตัว นอกจากทักษะประเภทอาณาเขตและอำนาจการปกครองแล้ว สิ่งนี้ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในสามสุดยอดทักษะติดตัว (Passive) สายโจมตี คราอูเจลล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้อย่างไร? “นายรู้เรื่องบัญชาเทพได้ยังไง?” “ฉันเองก็ทำเควส ‘7 บทแห่งความวิปลาส’ (7 Malignant Episodes) คืบหน้าไปมากแล้ว จึงได้รับความรู้เกี่ยวกับสามทักษะโจมตี สามทักษะป้องกัน และทักษะสายแปดเปื้อนมาบ้าง” “หือ? 7 บทแห่งความวิปลาส? มันคืออะไรน่ะ?” “...” ดวงตาของคราอูเจลพลันกระตุกวูบ เขาถึงกับน้ำท่วมปากไปชั่วขณะก่อนจะถามย้ำ “อย่าบอกนะว่า... นายได้รับบัญชาเทพมาโดยที่ไม่ได้ผ่านเควส 7 บทแห่งความวิปลาส?” “แล้วยังไงล่ะ? ไอ้ 7 บทนั่นมันคืออะไรกันแน่?” “...” คราอูเจลรู้สึกอัศจรรย์ใจจนเกินคำบรรยาย เกริดได้รับทักษะในตำนานนี้มาด้วยเหตุบังเอิญและเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมายซ้อนทับกัน ‘...มีคำกล่าวว่า วีรบุรุษนั้นถูกสร้างขึ้นโดยยุคสมัย หาได้สร้างขึ้นด้วยตนเองไม่’ คงต้องบอกว่ายุคสมัยนี้ได้เลือกให้เกริดเป็นวีรบุรุษอย่างแท้จริง สมแล้วที่เป็นคู่แข่งของเขา ความชื่นชมและความหวั่นเกรงแล่นพล่านในใจคราอูเจล เขาพยายามสะกดอารมณ์และอธิบายสั้นๆ “7 บทแห่งความวิปลาส คือตำนานเก่าแก่เกี่ยวกับคนบาปทั้งเจ็ดที่ถูกพระเจ้าเลือกและหล่นร่วงสู่ความมืดมิด เมื่อดำเนินตามบทเรียนเหล่านั้น นายจะได้เบาะแสเกี่ยวกับทักษะติดตัวที่แข็งแกร่งที่สุดที่คนเหล่านั้นเคยครอบครอง ฉันยังไม่ได้ทักษะที่ตั้งเป้าไว้เพราะมันซับซ้อนเกินไป... แต่ฉันมั่นใจว่าตอนนี้อักนุส (Agnus) และอาเรส (Ares) คงได้รับทักษะที่พวกเขาต้องการไปแล้ว” “อักนุส... อาเรส...” ดวงตาของเกริดพลันคมปลาบ ทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงสองชื่อนี้ เขามักจะได้ยินถึงความเก่งกาจระดับสะเทือนโลกเสมอ “ใครๆ ก็ยกย่องอักนุสกับอาเรส พวกเขาเก่งกาจขนาดที่ทำให้นายต้องระแวดระวังเลยงั้นเหรอ?” สำหรับเกริด คราอูเจลคือคู่แข่งเพียงหนึ่งเดียวในใจ เขาจึงเกิดความรู้สึกข่งขืนต่ออักนุสและอาเรสขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คราอูเจลไม่ได้สังเกตเห็นทิฐินั้นและพยักหน้ายืนยัน “ฉันคิดว่าศักยภาพของพวกเขาจะไม่ถูกนายทิ้งห่างอย่างแน่นอน หากเลือกได้... ฉันขอแนะนำว่าอย่าไปพัวพันกับคนพวกนั้นเลยจะดีกว่า” “ทำไมล่ะ?” เกริดถามด้วยความหงุดหงิด หรือคราอูเจลกลัวว่าเขาจะพ่ายแพ้? คราอูเจลจึงอธิบายต่อ “อักนุสนั้นมีจิตใจที่บิดเบี้ยวอย่างสมบูรณ์ หากเขารู้เรื่องของนายมากขึ้น เขาจะกลายเป็นพวกคลั่งไคล้และหมกมุ่นในตัวนายอย่างน่าสยดสยอง” อักนุสคือชายผู้น่าสังเวช เช่นเดียวกับเกริด เขาเคยผ่านชีวิตที่เลวร้ายที่สุดก่อนจะพบกับซาทิสฟาย ทว่าเกริดสามารถเอาชนะโชคชะตาอันโหดร้ายและถากถางเส้นทางไปสู่ทิศทางที่สว่างไสว ในขณะที่อักนุสยังคงจมปลักอยู่กับอดีตและใช้พลังที่มีเพื่อทำลายล้าง “นายมองเขาว่าเป็นวิญญาณร้ายก็ได้ เขาไม่มีวันเข้าใจนาย และจะปฏิเสธตัวตนนายผู้ซึ่งเดินบนเส้นทางที่ต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง” “...” “ในทางกลับกัน อาเรสคือชายผู้ไร้เงาหมองหม่น เขาเปรียบเสมือนดวงตะวันที่เจิดจ้าเช่นเดียวกับนายในตอนนี้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงแข็งแกร่งและดึงดูดผู้กล้ามากมายมาอยู่ข้างกาย หากนายกลายเป็นศัตรูกับเขา...” คราอูเจลเชื่อมั่นว่าแม้แต่กิลด์โอเวอร์เกียร์ก็คงยากจะต่อกร ทว่าเขาไม่ได้พูดออกมาเพราะเกรงว่าจะทำลายศักดิ์ศรีของเกริด “...ก็นั่นล่ะ มันเป็นเพียงคำแนะนำของฉัน การตัดสินใจอยู่ที่ตัวนายเอง” เขาเสียเวลามามากเกินไปแล้ว ถึงเวลาต้องไปร่วมโต๊ะอาหารกับแม่เสียที เกริดรั้งคราอูเจลที่กำลังจะจากไปไว้ เขาจ้องมองมหาดาบด้วยดวงตาที่ลึกซึ้งดุจทะเลสาบแล้วถามอย่างตรงไปตรงมา “ฉันขอถามแบบไม่อ้อมค้อม อักนุสกับอาเรส... แข็งแกร่งกว่านายงั้นเหรอ?” “แค่ในตอนนี้” “นั่นหมายความว่า สุดท้ายนายก็จะกลับมาเป็นอันดับหนึ่งอีกครั้งใช่ไหม?” “...ฉันจะทำให้มันเกิดขึ้น” “ถ้าอย่างนั้นฉันก็เข้าใจแล้ว คราอูเจล... สายตาของฉันจะจับจ้องแค่นายเท่านั้น อักนุส? อาเรส? ไร้สาระน่า ฉันไม่สนพวกนั้นหรอก เพราะงั้นเลิกกังวลได้แล้ว ถ้าวันไหนนายลำบาก ก็ติดต่อหาพี่ชายคนนี้ได้ตลอดเวลานะ” “พี่ชาย?” “ก็ฉันนี่ไง” “นายนี่บ้าจริงๆ ฉันแก่กว่านายตั้งสองปีนะ” คราอูเจลทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไป คราอูเจลจากไปอย่างสงบนิ่งดุจสายลมที่พัดผ่าน ส่วนเกริดยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นดุจขุนเขาที่มั่นคง เขาทั้งคู่ต่างส่งแรงใจให้กันในส่วนลึกของดวงจิต สักวันหนึ่ง... พวกเขาจะเป็นที่สุดของโลกใบนี้ *** จิซูกะ หญิงงามผู้เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนและดวงตาที่คมกริบ เธอเห็นพ้องกับแผนการของเลาเอลที่จะให้เกริดจ่ายเงิน 60 ล้านโกลด์เพียงผู้เดียว “เป็นความคิดที่ดี หากนายแบ่งสัดส่วนหุ้นให้สมาชิกกิลด์ วันหนึ่งมันอาจจะกลายเป็นชนวนเหตุแห่งความขัดแย้งได้” ปัญหาก็คือเกริดไม่มีเงิน 60 ล้านโกลด์ในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ปัญหานี้ถูกคลี่คลายอย่างง่ายดายด้วยน้ำมือของจิซูกะ “มันก็แค่... ฉันจ่ายเงิน 60 ล้านโกลด์เป็นค่าตอบแทนสำหรับ ‘ธนูหงส์แดง’ (Red Phoenix Bow) เล่มนี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ? จริงไหม?” “แค่ก! แค่ก!” เลาเอลถึงกับสำลัก เขาซึ่งยังไม่ได้ตรวจสอบรายละเอียดของธนูหงส์แดงถึงกับชะงัก ไอเทมประเภทไหนกันที่จะมีมูลค่าสูงส่งถึง 60 ล้านโกลด์ได้ขนาดนั้น? จิซูกะหัวเราะร่าเมื่อเห็นท่าทีลนลานของเลาเอลที่กำลังตกตะลึง