บทที่ 307: ใช้ความได้เปรียบของศัตรูกลับมาเล่นงานพวกมันเอง มีอากำลังจะถามเลียมว่าจะจัดการกับเหล่าอัศวิน NPC อย่างไร แต่แล้วเธอก็เห็นว่าปัญหาของพวกเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น “ทำไม... ทำไมพวกเอลฟ์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้แล้วล่ะ?” เธอพูดตะกุกตะกัก พลางมองไปยังเหล่านายพลเธิร์กเอลฟ์ที่แข็งแกร่งและทรงพลัง ซึ่งมีกลิ่นอายกระหายเลือดรุนแรงแผ่ซ่านอยู่รอบตัว เหมือนกับว่าปัญหาที่มีอยู่ยังไม่พอ กำลังเสริมกลับมาถึงอย่างรวดเร็ว และเหล่านายพลเหล่านี้ก็มาถึงเร็วกว่าที่พวกเขาคาดไว้มาก ดูเหมือนว่าครั้งนี้พวกเอลฟ์จะเตรียมตัวมาดีกว่าเดิมและตัดสินใจทำอะไรเด็ดขาดขึ้น แทนที่จะค่อยๆ ทยอยออกมาทีละนิด มีอารู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของนายพลเอลฟ์เหล่านี้ดีอยู่แล้ว และการที่ต้องมารับมือกับทั้งพวก NPC และเหล่านายพลเธิร์กเอลฟ์พร้อมกันงั้นเหรอ? ถึงแม้เลียมจะสร้างปาฏิหาริย์ด้วยการเรียกกองทัพปีศาจออกมาจากความว่างเปล่า... แต่มันก็ยังไม่พออีกงั้นเหรอ? เควสต์อาณาจักรนี้มันจะยากเกินไปไหม? “อเล็กซ์... ได้โปรดรออีกสักนิดนะ...” เธอกระซิบพึมพำขณะมองภาพที่น่ากลัวตรงหน้า เธอไม่มีไอเดียเลยว่าจะข้ามผ่านอุปสรรคตรงหน้านี้ไปได้อย่างไร เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองเลียม แต่ถึงจะเป็นเขา... เธอก็สงสัยว่าเขาจะมีทางออกสำหรับเรื่องนี้จริงๆ หรือเปล่า... นี่เป็นสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางออกเลย ทางออกเดียวคือ... เธอเห็นเลียมยังคงจ้องมองไปยังเสือดำและเหล่านายพลเอลฟ์ที่ขี่พวกมันอยู่ ดูเหมือนเขาจะยังคงสงบและเยือกเย็นเหมือนเช่นเคย แต่เธอสงสัยว่าข้างในใจของเขาจะรู้สึกแบบเดียวกันหรือเปล่า กองทัพปีศาจนี้น่าจะเป็นการลงทุนมหาศาลสำหรับเขา แม้แต่สำหรับเขาเอง ความสูญเสียนี้มันอาจจะมากเกินกว่าจะรับไหว? แต่เรื่องทั้งหมดนั้นไว้ก่อน เพราะแม้ในหายนะนี้ ก็ยังมีบางสิ่งที่พอจะเก็บเกี่ยวได้ มีอากำหมัดแน่น มองดูความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่นในดวงตา เธอรีบพูดสิ่งที่คิดออกมา “เลียม ทุกคนอยู่ที่นี่หมดแล้ว พวกเขากำลังทุ่มสุดตัว เราไม่มีทางออกไปจากสถานการณ์นี้ในฐานะผู้ชนะได้หรอก” “มันเป็นไปไม่ได้ แต่ว่า... ดูจากรูปการณ์แล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีเธิร์กเอลฟ์เหลืออยู่ที่ฐานของพวกมันอีก” “พวกมันกำลังสู้กับเราที่นี่ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี” “ดังนั้นในขณะที่พวกมันยุ่งอยู่ที่นี่ เราสามารถไปช่วยอเล็กซ์จากที่ไหนก็ตามที่พวกมันขังเธอไว้ได้” มีอารีบกระตุ้นเขา นี่คือแสงสว่างเดียวที่พวกเขามี พวกเขาต้องคว้ามันไว้ให้ได้ อย่างไรก็ตาม แม้หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ เลียมก็ดูเหมือนจะยังไม่มีแผนที่จะขยับตัวในเร็วๆ นี้ “หืม...” เขายืนนิ่งเฉย สังเกตทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า แต่มีอาไม่อาจสงบใจได้เหมือนเขา “เลียม ฉันขอโทษที่ต้องเห็นแก่ตัว แต่คุณต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นฉันจะลงมือด้วยตัวเอง” เธอพูดอย่างหนักแน่น “ชิชะ ผมว่าความใจร้อนของพี่สาวคุณคงจะติดต่อมาถึงคุณแล้วเหมือนกันนะ” ในที่สุดเลียมก็หันมามองหญิงสาวที่กำลังหงุดหงิดแล้วยิ้มออกมา “อย่างแรกเลย ทำไมคุณถึงคิดว่านี่คือสถานการณ์ที่เรากำลังจะแพ้ล่ะ? ให้ผมแก้ความเข้าใจผิดของคุณหน่อยนะ มันไม่ใช่เลย เรายังไม่ได้หงายไพ่ในมือออกมาทั้งหมดเสียหน่อย” “รออีกแค่ไม่กี่วินาที ระหว่างนั้นก็สู้ไปก่อน” เลียมยิ้มให้เธออย่างเห็นอกเห็นใจราวกับเป็นพระพุทธเจ้ามาโปรด แล้วจึงพุ่งไปข้างหน้าเพื่อฟาดฟันเหล่าเธิร์กเอลฟ์ เขายังไม่เข้าปะทะกับเหล่านายพลในตอนนี้ แต่หลังจากสังหารเอลฟ์สองสามตนที่ใกล้จะตาย เขาก็หยุดเคลื่อนที่ผ่านฝูงชนและยืนนิ่งอยู่ที่จุดหนึ่ง จากนั้นเขาก็สะบัดมือ สั่งการหมอกสีดำส่วนหนึ่งอย่างสบายอารมณ์ สิ่งนี้อาจจะไม่ได้ผลกับพวกเธิร์กเอลฟ์ แต่สำหรับทหารยามที่เป็นมนุษย์เหล่านี้... เลียมฉีกยิ้ม เขาไม่ได้รู้สึกประหม่าเลยสักนิดแม้จะถูกกดดันด้วยจำนวนที่มากกว่า เขาเนรมิตกระสุนเนเธอร์หลายสิบนัดจากหมอกสีดำ และส่งพวกมันไปยังทหารมนุษย์และสัตว์ขี่ที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ไม่มีกระสุนนัดไหนที่สร้างความเสียหายได้จริงๆ เกือบจะในทันที บาเรียมานาโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นรอบตัวทหารแต่ละคน เพื่อปกป้องพวกเขาจากกระสุนเหล่านี้ “หืม...” เลียมจ้องมองภาพที่เหลือเชื่อนี้อย่างเงียบๆ จากนั้นโดยไม่หยุดหรือลังเล เขาก็เหวี่ยงกระสุนเนเธอร์ออกไปอีกชุดหนึ่ง “เป็นไปไม่ได้ที่ทหารจำนวนมากขนาดนี้จะเป็นจอมเวท ถ้า NPC ระดับสูงขนาดนี้เคลื่อนพลออกจากอาณาจักร พวกเขาไม่มีทางที่จะไม่ถูกสังเกตเห็นแน่” “พวกนี้น่าจะเป็นแค่ NPC ระดับต่ำ แม้จะติดตั้งอุปกรณ์มาอย่างดีเยี่ยมก็ตาม แต่พวกเขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?” “หรือทำไมต้องตอนนี้? กำลังจะมีการแย่งชิงอำนาจอะไรกันหรือเปล่า?” ความคิดต่างๆ แล่นผ่านหัวของเลียม ในขณะที่เขาส่งคลื่นกระสุนเนเธอร์ออกไปชุดแล้วชุดเล่าใส่กองทัพที่กำลังใกล้เข้ามา แน่นอนว่าชุดแรกๆ ถูกบล็อกโดยบาเรียมานาที่น่าจะเกิดจากผลของไอเทม แต่ชุดต่อๆ มานั้นทะลวงผ่านเข้าไปได้อย่างแน่นอน ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ตัวเลขความเสียหายจำนวนมหาศาลลอยขึ้นเหนือกลุ่มทหาร ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงสนามรบและตั้งหลักได้อย่างเหมาะสมเสียอีก แต่เลียมไม่ได้วางแผนที่จะให้เวลากับพวกเขาในการตั้งตัวและเริ่มโจมตีโต้กลับ เขาใช้อาวุธชนิดเดียวกับที่พวกเธิร์กเอลฟ์ใช้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง และโจมตีเหล่าทหารด้วยเนเธอร์จากหมอกสีดำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นเช่นนี้ มีอาทำได้เพียงยิ้มขื่นๆ นี่คือสิ่งที่เขาพูดถึงตอนที่บอกว่าพวกเขยังไม่ได้หงายไพ่ทั้งหมดออกมางั้นเหรอ? เธอหลืมไปได้อย่างไรกัน! แม้จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพแบบนี้ ชายคนนี้เพียงคนเดียวก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายได้เทียบเท่ากับพวกเขาทั้งหมด! เหล่าทหารยาม NPC อย่างน้อยก็ยังพอทนได้บ้าง แต่สัตว์ขี่ที่พวกเขาขี่มานั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่า เมื่อไม่สามารถทนต่อการระดมโจมตีของเลียมได้ พวกมันก็ทรุดฮวบและล้มลงในการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้ง ทำให้การเปิดตัวของพวกมันกลายเป็นความโกลาหลอย่างสิ้นเชิง เมื่อใช้สิ่งนี้เป็นโอกาส คนอื่นๆ อีกหลายคนก็ระดมโจมตีระยะไกลเข้าใส่กองทัพที่กำลังระส่ำระสายนี้ และพยายามชิงความได้เปรียบก่อนที่พวกมันจะฟื้นตัวจากความปราชัยเล็กน้อยนี้