บทที่ 85: โปรยปรายความแค้น บานประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไร้ซึ่งเสียงเคาะ มีเพียงเสียงเนื้อไม้เสียดสีกับวงกบก่อนที่ **โรแนน** จะก้าวอาด ๆ เข้ามาพร้อมกับชูโทรศัพท์เครื่องหนึ่งเลวไปมาประหนึ่งมันคือถ้วยรางวัล ข้าละสายตาจากคัพเค้กเบื้องหน้า ดวงตาจับจ้องไปยังอุปกรณ์ในมือของเขา มันคือโทรศัพท์สีดำรุ่นมาตรฐาน ดูผิวเผินไม่มีความพิเศษใด ๆ “ได้ของที่นายต้องการมาแล้ว” โรแนนเอ่ย เขาข้ามผ่านห้องมาเพียงสามก้าวก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานของข้า... วางไว้ข้างคัพเค้กนั่นพอดี ข้าหยิบมันขึ้นมา พลิกสำรวจไปมาในอุ้งมือ หน้าจอยังคงมืดสนิท ตัวเคสมีรอยสึกกร่อนตามขอบ บ่งบอกว่านังแม่มดใจโฉดนั่นใช้งานมันอย่างหนักและพกพามันไปทุกหนทุกแห่ง “เช็กดูหรือยัง?” ข้าถาม “มันติดรหัสผ่าน” โรแนนตอบพลางเอนหลังพิงขอบโต๊ะ กอดอก “ข้าเข้าไปดูข้างในไม่ได้ ถ้าขืนสุ่มมั่ว ๆ ข้อมูลอาจจะถูกล้างทิ้งหมด” ข้าพยักหน้าเข้าใจ มันสมเหตุสมผล เพราะใครก็ตามที่ฉลาดพอจะเป็นคนทรยศ ย่อมต้องฉลาดพอที่จะล็อกเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง “คงต้องพึ่งฝ่ายเทคนิคแล้วล่ะ” ข้าลุกขึ้นยืนพลางดันเก้าอี้ไปด้านหลัง เสียงล้อครูดกับพื้นดังแสบแก้วตา ในจังหวะนั้นเอง มือของโรแนนก็วางลงบนไหล่ข้า มันไม่ใช่การกดที่รุนแรง แต่หนักแน่นพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของข้าได้ “ถามหน่อย...” เขาเอ่ย น้ำเสียงมีร่องรอยของความจริงจังแบบที่ข้ามักไม่ค่อยอยากจะได้ยิน “ตอนนี้ใจนาย ‘แกว่ง’ ไปแล้วหรือยังไง?” ข้าปัดมือของเขาออกทันควัน “หมายความว่ายังไง?” “นายบังคับให้ข้าไปหาของมาให้ยัยเด็กนั่น” เขาเอ่ย แต่ครั้งนี้ดวงตาไม่ได้มองข้า เขากลับมองไปที่คัพเค้ก มองครีมสีชมพูและเกล็ดน้ำตาลสีขาวที่โปรยปรายอยู่บนนั้น “ข้าได้ยินมาว่าพวกนายร่วมเตียงกันมาสองคืนแล้วนะ เรื่องนี้มันกำลังกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เงียบเชียบแต่ดังกระฉ่อนไปทั่วฝูง” ขากรรไกรของข้าบดเข้าหากันจนแน่น “ไม่มีอะไรเทือกนั้นเกิดขึ้นทั้งนั้น” ข้าเน้นคำชัดเจน ทุกถ้อยคำถูกควบคุมอย่างเข้มงวด “ที่ข้าส่งนายไปที่ซิลเวอร์ครีก เพราะข้าต้องการรู้ว่าสิ่งที่เธออ้างเป็นความจริงหรือไม่ ซึ่งมันก็จริง... และไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นเพียงเพราะเรานอนเตียงเดียวกัน ข้าควบคุมตัวเองได้” โรแนนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาผละออกจากโต๊ะแล้วหันมาเผชิญหน้ากับข้าเต็มตัว “นายก็รู้นะว่ามันไม่ใช่เรื่องแย่...” เขาว่า “ถ้าใจนายจะ ‘แกว่ง’ ไปบ้างจริง ๆ” ข้าจ้องเขาเขม็ง “มันเป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ” เขาพูดต่อ “ทุกคนเป็นห่วงนายนะ **เชียน** หลายปีที่นายอยู่ตัวคนเดียว หลายปีที่มีแต่งานและหน้าที่โดยไม่มีอย่างอื่นเลย ถ้านายจะพบใครสักคน ถ้าจะปล่อยให้ตัวเองได้รู้สึกอะไรขึ้นมาอีกครั้ง มันจะเป็น—” “พอเถอะ ข้าขอสั่งให้หยุดเรื่องนี้” ข้าตัดบท น้ำเสียงกร้าวและเฉียบคมขึ้น “เรามีเรื่องที่เร่งด่วนกว่านั้นต้องคุยกัน อย่างเช่นเรื่องสายลับในฝูง” โรแนนสบตาข้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว “เราก็แค่ให้พวกเขาสาบานตนอีกครั้ง ใครที่คิดไม่ซื่อก็จะถูกเปิดโปงออกมาเอง” “**มาเรน** ก็พูดแบบเดียวกัน” “ก็นางพูดถูกไง” ข้าหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอีกครั้ง จ้องมองหน้าจอที่มืดมิด เห็นเงาสะท้อนของตัวเองจดจ้องกลับมา “แต่บางทีไอ้อุปกรณ์เครื่องนี้แหละ ที่จะช่วยให้เราลากคอไอ้สารเลว **กาเบรียล** ออกมา และจบเรื่องนี้ให้สิ้นซากเสียที” “ข้าเห็นด้วย” โรแนนตอบ โทนเสียงเปลี่ยนกลับมาเป็นเรื่องงาน... เรื่องที่เป็นหัวใจสำคัญ เราเดินออกจากห้องทำงานมาพร้อมกัน ทางเดินช่างเงียบสงัด สมาชิกส่วนใหญ่ในฝูงต่างเข้าสู่ห้วงนิทรากันหมดแล้ว จะเหลือก็เพียงเหล่านักรบเวรยามที่ยังคงตื่นตัว ยืนหยัดอยู่ตามจุดต่าง ๆ คอยเฝ้าระวังเงามืดที่อาจคืบคลานเข้ามา ห้องปฏิบัติการเทคนิคยังคงเปิดไฟสว่างไสว ช่างเทคนิคสามคนเดิมยังคงนั่งประจำที่ **รอธ** เงยหน้าขึ้นมองเมื่อเราก้าวเข้าไป แว่นตาของเขาเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกอีกครั้ง “ท่านอัลฟ่า... ท่านเบต้า” ข้าก้าวข้ามห้องไปวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา “อุปกรณ์เครื่องนี้เป็นของ **โบ** นางคือหนึ่งในพวกมัน... นางคือคนทรยศ” รอธหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลิกสำรวจมันแบบเดียวกับที่ข้าทำเปี๊ยบ “แต่มันติดรหัสผ่าน” ข้าพูดต่อ “และข้าต้องการให้นายขุดทุกอย่างที่นายจะขุดได้ออกมาให้หมด” “รับทราบครับ” รอธตอบพลางเสียบสายเชื่อมต่อโทรศัพท์เข้ากับคอมพิวเตอร์ หน้าจอพลันสว่างวาบ รหัสโค้ดมากมายเริ่มไหลผ่านมอนิเตอร์ดั่งสายน้ำ หญิงสาวผมแดงโน้มตัวลงมาช่วย นิ้วของนางพริ้วไหวไปบนคีย์บอร์ด ช่างเทคนิคที่อายุน้อยกว่าเปิดหน้าต่างข้อมูลอีกบานขึ้นบนจอหลัก ข้ายืนเบื้องหลังพวกเขา กอดอกจับจ้องอย่างไม่วางตา โรแนนยืนอยู่ข้างข้า ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่ดวงตาแหลมคมและเปี่ยมไปด้วยสมาธิ นาทีผ่านไปในความเงียบงัน มีเพียงเสียงรัวคีย์บอร์ดที่ดังก้องห้อง และเสียงครางกระหึ่มของคอมพิวเตอร์ที่ทำงานอย่างหนัก “เข้าถึงข้อมูลได้แล้ว!” หญิงผมแดงเอ่ยขึ้นในที่สุด “เลี่ยงระบบล็อกสำเร็จแล้วค่ะ” หน้าจอหลักของโทรศัพท์ปรากฏขึ้นบนมอนิเตอร์ แอปพลิเคชันเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ ดูเผิน ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีอะไรที่ตะโกนบอกว่าเป็นคนทรยศเลยแม้แต่น้อย “ดึงข้อมูลทุกอย่างออกมา” ข้าสั่ง “ประวัติการเงิน ข้อความ บันทึกการโทร เอามาทั้งหมด!” พวกเขาเริ่มลงมือทันที เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ข้อมูลเริ่มพรั่งพรูขึ้นมาบนหน้าจอ ทั้งใบแจ้งยอดธนาคาร บันทึกการทำธุรกรรม และรายชื่อผู้ติดต่อ “ประวัติการเงินสะอาดกริบครับ” รอธเอ่ยขณะไล่ดูบันทึก “ไม่มีอะไรผิดปกติเลย การซื้อของทั่วไป รูปแบบการใช้จ่ายปกติมาก” ข้าจ้องมองตัวเลขที่เลื่อนผ่าน ทั้งร้านขายของชำ ปั๊มน้ำมัน ร้านกาแฟ ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติเกินไป “เดี๋ยวก่อนครับ...” ช่างเทคนิคหนุ่มน้อยเอ่ยขึ้น เขาโน้มตัวเข้าใกล้หน้าจอ “มีบางอย่างตรงนี้” “ว่ามา” “นางมีการโอนเงินให้ใครบางคนครับ” เขาขยายประวัติธุรกรรมขึ้นจอหลัก “หลายครั้งในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา” ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นเด่นหรา... **โอฟีเลีย คอตตอนวูด** มือของข้าพุ่งเข้าหาเกล็ดนิ้วขมวดแน่นจนเป็นหมัด “ข้าพอจะได้ยินมาบ้าง ยัยแม่มดนั่นใช่ไหม?” โรแนนเอ่ย เสียงต่ำลึกและอันตราย “คนเดียวกับที่ **เคย์เดน** จ่ายเงินให้นั่นแหละ” ข้าตอบ “นางเชื่อมโยงกับพวกมันทั้งคู่” หญิงผมแดงลงมือจัดการทันที นิ้วของนางรัวเร็วยิ่งกว่าเดิมเพื่อดึงข้อมูลเพิ่มและตรวจสอบความเชื่อมโยง “กำลังเช็กรายชื่อผู้ติดต่อค่ะ” หน้าจอหลักเปลี่ยนไป รายชื่อและเบอร์โทรศัพท์ปรากฏขึ้น ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในฝูงที่ข้าคุ้นหน้าคุ้นตาดี แต่มีสองชื่อที่โดดเด่นออกมาอย่างประหลาด “นางติดต่อสื่อสารกับคนสองคนนี้บ่อยเป็นพิเศษครับ” รอธไฮไลต์ชื่อนั้น “คนแรกคือ เคย์เดน” เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว และคาดไว้อยู่แล้ว แต่ชื่อที่สอง... มันทำเอาเลือดในกายของข้าเย็นเฉียบจนแข็งทื่อ “ส่วนอีกคนคือ...” รอธชะงักไป ใบหน้าของเขาถอดสี “ท่านอัลฟ่า **อัลดริก**” ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด ข้าจ้องเขม็งไปที่หน้าจอนั่น จ้องมองชื่อนั้น... ตัวอักษรที่สะกดชื่อและฐานันดรของ ‘อา’ ของข้า ชายผู้ยืนหยัดเคียงข้างท่านแม่ ชายผู้ช่วยเลี้ยงดูข้ามาหลังจากท่านพ่อจากไป ชายที่เป็นดั่งพ่อคนที่สองของข้า... “อะไรนะ?” คำพูดหลุดออกมาอย่างตะกุกตะกักเหมือนถูกบีบคอ “เป็นไปไม่ได้...” โรแนนก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “ต้องมีความผิดพลาดแน่ ๆ” เขาร้อง “เช็กดู! เช็กดูอีกครั้ง!” ช่างเทคนิคคนหนึ่งรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสงจนนิ้วดูพร่ามัว “มีการเปลี่ยนชื่อเมื่อปีที่แล้วครับ” เขาบอก น้ำเสียงเคร่งเครียด “เดิมทีชื่อที่บันทึกไว้คือ... อัลฟ่า **กาเบรียล**” ช่างเทคนิคหญิงรีบดึงบันทึกอื่นขึ้นมาประกอบ “ข้าเช็กเบอร์โทรศัพท์แล้วค่ะ” นางเอ่ย “มันเป็นเบอร์ของ กาเบรียล ดอนลอน” ความโล่งใจที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงและฉับพลันจนขารู้สึกอ่อนแรงไปชั่วขณะ อาของข้าไม่ได้เป็นคนทรยศ กาเบรียลแค่พยายามจะป้ายสีเขา “พวกมันกำลังเล่นเกมประสาทกับเรา” ข้าคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความโกรธจัด “พวกมันคิดจริง ๆ เหรอว่าเราจะกินเบ็ดโง่ ๆ นี่แล้วเชื่อตามที่มันต้องการ?” โรแนนลอบผ่อนลมหายใจข้าง ๆ เขาใช้มือสางผมตัวเองแรง ๆ “ข้ารู้จักท่านอาอัลดริกดี” ข้าพูดต่อ “เขาไม่มีวันทำแบบนั้น เขาจงรักภักดีมาตั้งแต่ก่อนข้าเกิดเสียอีก” แต่ความโกรธกลับพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ มันร้อนรุ่มและอำมหิต กาเบรียลพยายามจะใส่ร้ายพี่ชายของตัวเอง พยายามจะทำให้ข้าสงสัยในตัวคนที่ข้าเชื่อใจที่สุด คนที่อยู่เคียงข้างข้ามาตลอดทุกวิกฤต “แกะรอยเบอร์นั่นได้ไหม?” ข้าถาม “สายล่าสุดคือเมื่อวานนี้ครับ” รอธบอก มือเริ่มขยับอีกครั้ง “เราจะพยายามดู” พวกเขาทั้งสามเริ่มระดมกำลัง ทั้งพิมพ์ ทั้งคลิก ทั้งดึงหน้าจอข้อมูลที่ข้าไม่อาจเข้าใจรหัสโค้ดเหล่านั้นได้เลย แผนที่ปรากฏขึ้น ตัวเลขกะพริบถี่รัว “มันส่งสัญญาณลวงไปสามสิบที่พร้อมกันค่ะ” หญิงผมแดงเอ่ยหลังจากผ่านไปหลายนาที “พิกัดเปลี่ยนทุก ๆ สิบวินาที” “สรุปคือหาไม่เจอสินะ” มันไม่ใช่คำถาม เพราะข้าพอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว “เราจะพยายามเช็กต่อไปครับ” รอธตอบ “แต่ตอนนี้... ยังครับ เรายังระบุตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้” ข้าสบถออกมาอย่างรุนแรงและหยาบคาย กำปั้นกระแทกลงบนโต๊ะจนโทรศัพท์ในถุงหลักฐานกระดอนขึ้นมา “เชียน” โรแนนวางมือลงบนไหล่ข้าอีกครั้ง หนักแน่นและมั่นคง “เราค่อยจัดการมันทีหลังก็ได้” ข้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า บังคับตัวเองให้สงบลงเพื่อใช้ความคิด “ท่านแม่ของนายคือสิ่งสำคัญที่สุด” โรแนนกล่าวต่อ “และเมื่อแสงแรกของวันมาถึง เราจะไปลากคอนังแม่มดนั่นมาเอายาถอนพิษ เราจะรีดข้อมูลจากนางให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม” ข้าเหลือบมองเวลาบนหน้าจอ เกือบตีสามแล้ว รุ่งสางอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง “ตกลง... นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ” โรแนนพยักหน้า “ไปพักผ่อนเสียหน่อยถ้าทำได้ เราต้องตื่นตัวที่สุดเพื่อการนี้” พักผ่อนงั้นรึ? ราวกับข้าจะข่มตาหลับลงได้ทั้งที่ท่านแม่ยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย และกาเบรียลยังลอยนวลอยู่ที่ไหนสักแห่ง หัวเราะเยาะพวกเรา และเล่นสนุกกับชีวิตคนอื่น แต่โรแนนพูดถูก ข้าต้องเฉียบคม ต้องมีสมาธิ เพื่อท่านแม่... และเพื่อฝูง “ทำงานต่อไป” ข้าสั่งพวกช่างเทคนิค “ถ้าพบอะไรเพิ่มเติม แม้เพียงเล็กน้อย ให้รายงานข้าทันที” “รับทราบครับ/ค่ะ ท่านอัลฟ่า” พวกเขาประสานเสียง ข้าหันหลังเดินออกจากห้องโดยมีโรแนนเดินตาม ทางเดินดูจะหนาวเหน็บกว่าเดิม และมืดมิดกว่าที่เคย “นายน่าจะลองนอนดูจริง ๆ นะ” โรแนนว่า “แม้จะแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ยังดี” ข้าไม่ได้ตอบ เราเดินกลับไปยังปีกอาคารหลักท่ามกลางความเงียบงัน ผ่านเหล่ายามที่ยืนอารักขา ผ่านห้องหับที่ว่างเปล่าและประตูที่ปิดสนิท เมื่อถึงโถงทางเดินที่มุ่งสู่ห้องพักของข้า โรแนนก็หยุดก้าว “นางอยู่ในเตียงของนายใช่ไหม?” เขาถาม “ใช่” “แล้วนายวางแผนจะนอนที่ไหนกันแน่?” “ห้องข้ากว้างออก ห้องรับแขกก็มี” โรแนนส่ายหัว “โซฟานั่นทำหลังนายพังแน่ นายเองก็พูดมาตั้งหลายครั้งแล้ว” “ข้าจัดการได้” “หรือว่า...” โรแนนแกล้งทำเสียงหยอกล้อ “นายก็แค่กลับไปนอนที่เตียงของตัวเอง เว้นระยะห่างให้เหมาะสมในฐานะสุภาพบุรุษ... นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ‘ควบคุมตัวเองได้’ น่ะ” ข้าจ้องเขาเขม็ง “ราตรีสวัสดิ์ โรแนน” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะตบไหล่ข้าแรง ๆ แล้วเดินจากไป เสียงฝีเท้าของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปจนเหลือเพียงความเงียบและข้าที่ยืนอยู่ลำพัง ข้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จ้องมองประตูห้องพักของตัวเอง รู้ดีว่า **ฟีอา** อยู่ข้างในนั้น นางอาจจะยังตื่นอยู่ ข้าสามารถรับรู้ผ่านพันธะได้ แต่นั่นอาจจะทำให้นางตื่นตระหนกถ้าเกิดว่านางกำลังหลับอยู่จริง ๆ หมาป่าในตัวข้าเริ่มขยับเขยื้อน *ไปหานางสิ...* “ไม่” ข้าพึมพำแผ่วเบา *นางเป็นของเรา... เราต้องปกป้องนาง ต้องอยู่ใกล้นาง...* “นางต้องการการพักผ่อน ไม่ใช่ให้ข้าเข้าไปป้วนเปี้ยนรอบตัว” หมาป่าส่งเสียงขู่คำรามในลำคออย่างไม่เห็นด้วย แต่ข้าเมินเฉยต่อมันและหันหลังเดินจากมา มุ่งหน้ากลับไปยังห้องทำงาน... กลับไปหาเก้าอี้ที่นั่งไม่สบายตัวนั่น และค่ำคืนที่ไร้ซึ่งการหลับใหลอีกคืนหนึ่ง แต่อย่างน้อย ตอนนี้ข้าก็มีแผนการแล้ว เมื่อรุ่งสางมาถึง เราจะมุ่งหน้าไปยังเขตเป็นกลาง เราจะตามหาแม่มดนั่นให้พบ และเราจะเอาคำตอบออกมาให้ได้ เราจะช่วยท่านแม่ให้ได้ นั่นคือสิ่งเดียวที่ต้องสลักไว้ในใจของข้าตอนนี้