บทที่ 795 - แทรกซึมเขงเวรยามหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก ในยามราตรี ผู้แปล: Exodus Tales ผู้เรียบเรียง: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth .... .... ในความทรงจำของโมแฟน เขารู้สึกว่าตนเองคงไม่มีวันฉกหน้าอกหญิงสาวด้วยมือเดียวได้สำเร็จ หากเอาใบหน้าฝังลงไป เขาคงหายใจไม่ออกและขาดอากาศตายแน่ ๆ ส่วนลําตัวส่วนล่าง สัดส่วนเอวและสะโพกของเธอช่างสง่างามเกินกว่าคำบรรยาย ผิวพรรณที่นุ่มนวลและเปล่งประกายแวววาวชวนให้ใจเต้นแรง ความตื่นเต้นพุ่งพล่านขึ้นมาในระดับเซลล์ ราวกับธงกำลังจะชักขึ้นและก่อกบฏ เพียงเพื่อจะได้เคลื่อนไหวสู่ร่างของเธอให้ได้ แต่พูดตามตรง หากโมแฟนรู้ตั้งแต่แรกว่าจะต้องห้อยโหนต้นไม้ที่เชิงหน้าผา พร้อมกับมีแนวนอกกฎหมายล้อมรอบที่สามารถฉีกเขาจนเป็นผุยผงได้ง่ายดาย เขาคงยอมสละโอกาสใกล้ชิดหญิงสาวสุดอันตรายนั้นเสียตั้งแต่แรก ช่างมันเถอะ เขารู้ดีว่าหญิงผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้ง่าย ๆ “นี่ เราต้องแทรกซึมเข้าไปทางนี้จริง ๆ หรือ? เธอเองก็เป็นสมาชิกตระกูลม็อกจิซึกิที่คุ้มกันหอคอยผู้พิทักษ์คู่นี่นา ทำไมต้องปีนหน้าผาด้วย แทนที่จะใช้สะพานลอย ข้ารู้สึกขาเริ่มไม่มีแรงแล้วนะ” โมแฟนเงยหน้ามอง ม็อกจิซึกิ จิฮายะ ที่ยืนอยู่บนยอดต้นสน ขาของ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ อยู่พอดีเหนือโมแฟน แต่โชคดีที่เธอไม่ได้สวมชุดกิโมโน มิฉะนั้นเขาคงเห็นเนื้อในจากมุมนี้ไปหมด ม็อกจิซึกิ จิฮายะ สวมชุดสีดำ ผืนผ้าอ่อนไหล่ัดรูปทรงสรีระ สัดส่วนที่หาได้ยากแม้ในงานอนิเมะยิ่งดึงดูดสายตา โมแฟนเชื่อว่าเธอเสียของหากมาเป็นนักเวท เธอควรไปเข้าศาสนา “พระหัตถ์ขวา” มอบตัวรับใช้ศิษย์นับล้านภายใต้ครูผู้ยิ่งใหญ่ โซลา อาโออิ เพื่อเป็นคุณประโยชน์แก่มนุษยชาติ “เพราะข้าเป็นสมาชิกตระกูลม็อกจิซึกิ ทำให้ทางนี้เป็นเส้นทางเดียวที่จะแทรกซึมเข้าหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก” ม็อกจิซึกิ จิฮายะตอบ “เราต้องเข้าไปข้างในจริง ๆ หรือ?” โมแฟนถาม “ไม่มีทางเลือกอื่น!” “แค่ยอมรับผิดก็ได้ ข้ารู้ว่าผิดที่แอบเข้าไปในห้องของเธอแบบนั้น…” “อย่าทำเป็นพูดถึงมันอีก!” น้ำเสียงของ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ เปี่ยมด้วยอาฆาต โมแฟนรีบปิดปากทันที —- ความจริงคือ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ ต้องการใช้กำลังของโมแฟนเพื่อแทรกซึมเข้าหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก แม้โมแฟนจะไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก แต่เขาแน่ใจว่าเธอกังวลอย่างยิ่งกับคนที่มี “Seed แห่งจิตวิญญาณ” เหมือนเธอ ระบบป้องกันของหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกแน่นหนามาก ยิ่งกว่านั้นยังมีแนวนอกกฎหมายคุ้มกันที่น่าสะพรึงกลัว โมแฟนไม่เคยคิดว่าตัวเองจะถูกดึงเข้ามาเกี่ยวพันจากเพียงความอยากรู้อยากเห็นเพียงครั้งเดียว ช่างมันเถอะ เขาเห็นร่างเปลือยของหญิงผู้นี้ไปแล้ว การผจญภัยบ้าบอครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรเสียหาย หากไม่ทำอย่างนั้น เขาจะเอาตัวรอดคืนนี้ไปได้อย่างไร? “既然要偷偷潜入，你不告诉我点内幕吗？比如，那个用跟你一样的恶魔树的人是谁？他为什么杀掉那些守卫？为啥这东卫塔禁止任何人靠近，难道他们在里面搞什么秘密实验？” แต่ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ ไม่ตอบ เธอยืนบนยอดต้นไม้และหลับตาใช้คาถาควบคุมเถาวัลย์ที่เติบโตเรียงรายตามหน้าผา เถาวัลย์ทำหน้าที่เป็นบันไดให้พวกเขาปีนขึ้น ภูเขาทั้งลูกถูกปกคลุมด้วยแนวนอกกฎหมายที่มองไม่เห็น นกที่เกาะบนก้อนหินที่ยื่นออกมาจากกำแพงก็จะถูกเผาจนตายภายในพริบตา หากไม่ใช่เพราะ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ คุ้นเคยกับแนวนอกกฎหมายจนถึงที่สุด พวกเขาคงไม่มีทางแทรกซึมเข้าหอคอยได้เลย “เมื่อเธอข้ามจุดนั้นไป เธอต้องแนบตัวกับหินอย่างระมัดระวัง” ม็อกจิซึกิ จิฮายะ เตือนโมแฟนที่กําลังปีนขึ้นตามมาเบื้องหลังโดยเฉพาะ “ทำไมเธอไม่แนบตัวกับหินล่ะ?” โมแฟนถาม “เพราะร่างของข้าผอมบาง” ม็อกจิซึกิ จิฮายะตอบอย่างไม่พอใจ “แต่หน้าอกกับก้นของเธอมีขนาดมหึมา…” “เธอบอกอะไรวะ!?” “ข้าก็ว่าเธอควรระวังตัวด้วยนะ!” โมแฟนแนบตัวชิดติดก้อนหินที่ขรุขระ เขารู้สึกราวกับนักโจรกรรมชั้นยอดพยายามเลี่ยงเซ็นเซอร์อินฟราเรดในพิพิธภัณฑ์ เขาได้ประจักษ์พลังอำนาจของแนวนอกกฎหมายด้วยสายตาตัวเองแล้ว จึงระมัดระวังเป็นพิเศษขณะเกาะเถาวัลย์ปีนขึ้นไป แม้ว่าก้นอันเย้ายวนจะอยู่ในระยะเอื้อมมือ เขาก็ไม่กล้าเสียสมาธิ ท้ายที่สุดแล้ว เขาต้องแนบตัวชิดหน้าผาตลอดการเคลื่อนไหว หากเขาจ้องแต่ก้นเธอ เขาคงไม่สามารถแนบตัวชิดก้อนหินได้ เมื่อคิดถึงขนาดของตนเองที่ยาวราวสิบแปดเซนติเมตร… — หอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกห่อหุ้มไปด้วยความมืด ไม่มีแสงสว่างสักจุด โครงสร้างแทบจะละลายหายไปในความมืด แสงดาวแสงจันทร์ยังไม่อาจส่องทะลวงผ่านเข้าไปได้ ทั้งสองปีนขึ้นตามก้อนหินสูงชันผ่านหน้าผาด้านหลังของหอคอย จนแลเห็นฐานของหอคอย “กำแพงหอคอยก็มีแนวนอกกฎหมายปกป้องเช่นกัน หากเถาวัลย์ของข้าไปสัมผัสจะถูกเผาจนมอดไหม้ทันที ข้ารู้สึกถึงพลังแอนตี้เมื่อเธอแอบเข้ามาในห้องของข้า เธอคงใช้คาถาเงาหลบหนี จึงไม่ถูกข้าสังเกตเห็นตั้งแต่แรกใช่ไหม?” ม็อกจิซึกิ จิฮายะกล่าว “เอ่อ…” โมแฟนไม่อยากให้ผู้คนรู้มากนักว่าเขามีพลังธาตุมากกว่าที่ควรจะเป็น “ข้าไม่สนใจความลับของผู้อื่น แต่เธอต้องใช้ คาถาเงาหลบหนี เคลื่อนไปยังจุดนั้นและหย่อนเชือกให้ข้าปีนขึ้นไป” ม็อกจิซึกิ จิฮายะสั่ง โมแฟนไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อฟัง เขาปล่อยเถาวัลย์ เงาของเขาก็แนบติดกับผนังหอคอยทันทีและเลื่อนไหลขึ้นไป ผนังหอคอยสูงใหญ่ราวกับเขื่อนมวลมนุษย์เล็กกระจิริดดั่งแมลงเมื่อเทียบเคียง เงาเลื่อนเข้าใกล้จุดเหนือฐานหอคอย มันเป็นทางระบายน้ำที่หันเข้าหาหน้าผา โดยไม่มีที่ยืน โมแฟนจำเป็นต้องเสียบปลายเชือกเข้าไปในร่องเพื่อให้แน่ใจว่าจะมีจุดยึดเกาะ ลมราตรีพัดผ่าน หน้าผาอันเรียบตรงดูอ阴森诡异。一根绳索从塔后垂落到岩石上。 ม็อกจิซึกิ จิฮายะคว้าเชือกและปีนขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เธอมาถึงทางระบายน้ำที่โมแฟนรออยู่ในพริบตา “เหนือเรามีช่องระบายอากาศ เราสามารถปีนเข้าไปในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกได้” ม็อกจิซึกิ จิฮายะกล่าว “ข้าช่วยเธอมาถึงขนาดนี้ ที่เหลือก็ปล่อยให้เธอจัดการ… วางไม้ปีศาจลงซะ ยอมรับแล้วว่าข้าจะตามเธอเข้าไปข้างใน” “ทำไมต้องพูดคำไร้สาระนักหนา!?” — ช่องระบายอากาศคับแคบ โชคดีที่โมแฟนสามารถใช้ คาถาเงาหลบหนี ได้ มิฉะนั้นเขาคงติดแหง็กอยู่ในนั้น ขณะที่ ม็อกจิซึกิ จิฮายะ ปีนเข้าไปได้อย่างไม่มีปัญหาเพราะเธอมีร่างผอมบาง “ตอนนี้คุณบอกผมได้แล้วใช่ไหมครับว่า ในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกมีอะไรอยู่กันแน่?” โมแฟนถาม “เธออยากรู้จริง ๆ เหรอ?” ม็อกจิซึกิ จิฮายะถามกลับ “จะล้อเล่นหรือ ข้าต้องแอบเข้าไปในนั้นแล้วนะ!” “นี่คือ คุกระดับเอสของญี่ปุ่น” “ก…คุก!?” โมแฟนแทบล้มทั้งยืน “อืม สถานที่กักขังอาชญากรชั่วร้ายชื่อดังระดับโลก” “อาชญากรอย่างฆาตกรและพ่อค้ายาเสพติด?” ม็อกจิซึกิ จิฮายะสั่นหน้าและกล่าวว่า “ทุกคนที่อยู่ในนี้คือจอมเวทชั่วร้ายที่คร่าชีวิตนักเวทคนอื่นเป็นร้อย ๆ คนโดยเฉลี่ย!”