บทที่ 815 – ไม่มีสัญญาณใด ๆ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ แก้ไขโดย: Aelryinth ——— “คำสาปจมน้ำ?” ฉู่รุ่นหนีจ้องไปที่มู่หนิงซี่เย้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตามที่มู่หนิงซี่เล่าให้ฟัง คำสาปจมน้ำได้เกิดขึ้นในป้อมปราการฝั่งตะวันออกมานานแล้ว มีเคสของผู้ที่โดนคำสาปจมน้ำอยู่ไม่น้อย แต่เนื่องจากเมืองนั้นอยู่ในสนามรบทะเล จึงพากันชี้ว่าเหยื่อเหล่านั้นเสียชีวิตเพราะอิทธิพลของอสูรปิศาจ แท้จริงแล้ว เหยื่อเหล่านั้นมิได้แสดงสัญญาณใด ๆ ก่อนเสียชีวิต และไม่ทิ้งเบาะแสใด ๆ ไว้เลย จนไม่มีใครสามารถอธิบายสาเหตุที่แท้จริงของคำสาปจมน้ำได้ “ฟังดูแล้วขนลุกพองจริง ๆ” เจียงเสียวซวูยอมรับ “ลูกน้องฝึกหัดที่ไปสอดแนมมาก่อนบอกฉันว่า พวกเขาได้ผ่าพิสูจน์ศพหนึ่งราย แต่ก็ไม่พบเบาะแสใด ๆ จากร่างกาย อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากนั้น สมาชิกในกลุ่มนั้นก็ถูกคำสาปจมน้ำคร่าชีวิตไป... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือไม่มีสัญญาณใด ๆ ล่วงหน้าเลย ราวกับว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าในหมู่คนที่อยู่ในป้อมปราการฝั่งตะวันออก” มู่หนิงซี่บอกทุกคน “ถึงจะเป็นโรคแปลก ๆ ก็ย่อมต้องมีสาเหตุ ทําไมจึงเป็นไปได้ที่จะไม่มีเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับคำสาปจมน้ำเลย?” ฉู่รุ่นหนีถาม มู่หนิงซี่ส่ายหน้า เธอเคยไปถามไถ่และรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับคำสาปนี้ แต่ทั้งหมดที่ได้รู้ก็มีเพียงว่าไม่มีสัญญาณหรือเบาะแสใด ๆ ทั้งสิ้น “แปลกนะ พวกคนญี่ปุ่นไม่กลัวเหรอ? ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในประเทศเรา คงเกิดความวุ่นวายใหญ่โตแน่” เจียงเสียวซวูกล่าว “เรากำลังอยู่ในป้อมปราการฝั่งตะวันออก ทุกครั้งที่น้ำขึ้นก็มีผู้คนจำนวนมากตายเพราะอสูรปิศาจ คำสาปจมน้ำไม่ค่อยจะเกิดขึ้นบ่อยนักเมื่อเทียบกันแล้ว...” “ยังไงซะคนก็ยังล้มตาย ทําไมจะนิ่งนอนใจเพียงเพราะเหยื่อมีน้อยกว่า? ถ้าเกิดเป็นโรคระบาดขึ้นมาจะทํายังไง? ใครจำเรื่องโรคระบาดที่หางโจวได้ไหม ตอนแรกคนก็ไม่คิดว่าอะไร แต่คนตายมากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็รู้ว่าเป็นฝีมือของสกายรูลเวอร์เงินแห่งภูเขาในด้านตะวันตก!” เจียงอวี่ตัดบทด้วยน้ําเสียงเอาจริงเอาจัง “แต่แนวป้องกันของป้อมปราการหางโจวนั้นแข็งแกร่งมาก แม้ฝูงอสูรปิศาจก็คงทําอะไรไม่ได้ แล้วพวกเขาไม่ได้แก้ปัญหาโรคระบาดอย่างรวดเร็วหรือ? ข้าหลวงหนุ่มคนหนึ่งสืบจนเจอวิธีรักษา จำได้ว่าชื่อเขาคล้าย ๆ ว่า หวังเสี่ยวชุน หรืออะไรทำนองนั้น” โจวซวูพูดขึ้น “คุณคิดจริง ๆ เหรอว่ามันง่ายดายแค่นั้น?” เจียงอวี่ปฏิเสธก่อนจะอธิบายต่อ “สกายรูลเวอร์เงินคือบรรพบุรุษของนกล่าเหยื่อฟากฟ้า ครั้งนั้นกองทัพนกล่าเหยื่อฟากฟ้าได้ก่อกบฏ โชคดีที่แม่ทัพใหญ่บัญชาการให้ทหารสังหารพวกมันทันเวลา... ใช้เงินไปหลายล้านเพื่อนกล้าเหยื่อฟากฟ้า แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะผู้กํากับดูแลมันเอง โหดร้ายสักเพียงไรคุณไม่รู้หรอก!” “เรื่องนี้จริงเหรอ?” ทุกคนเบิกตากว้าง ข่าวที่ได้ฟังมาก่อนไม่เคยกล่าวถึงเรื่องที่เจียงอวี่เพิ่งบอก “เหตุการณ์มากมายไม่ได้ถูกนำเสนอผ่านข่าว ทราบไหมว่าโรคระบาดครั้งนั้นจริง ๆ แล้วเกิดจากนักสภาเมืองคนหนึ่งที่ผลิตน้ําเลือดปลอม?” เจียงอวี่เสริม “ว้าย! คุณจะไม่จริงจังนะ?” “น้ําเลือดปลอม? เขากล้าผลิตของแบบนั้นจริง ๆ เหรอ? เป็นไปได้จริง ๆ หรือ?” เจียงอวี่พยักหน้าด้วยความเย็นชาตอบรับท่าทีตื่นตระหนกของทุกคน “โรคระบาดน่ากลัวกว่าคำสาปหลายเท่า ปกติแล้วคำสาปมักจะส่งผลต่อผู้คนเพียงรายเดียว แต่โรคระบาดจะทําลายทั้งชุมชน ข้าคิดว่ารัฐบาลญี่ปุ่นควรให้ความสนใจมากกว่านี้ หากสายเกินไปจะทําอะไรไม่ทัน!” มู่หนิงซี่พยักหน้า เธอเพิ่งเห็นเองว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเช่นไร ทั้งที่เมื่อก่อนเธอยังมีชีวิตชีวา น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือเธอไม่อาจลบภาพผู้หญิงคนนั้นที่วิ่งเข้าหาทะเลอย่างคลั่งไคล้ก่อนเสียชีวิตได้เลย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราเลย จะมาพูดกันตรงนี้เพื่ออะไร? รัฐบาลญี่ปุ่นไม่สน แล้วเราจะมาวิตกกังวลไปทําไม?” กวนอวี่คิดต่างออกไป “มักจะมีโรคที่เราอธิบายไม่ได้ บางทีพวกเขาอาจเครียดจากการสู้กับมอสเตอร์ทะเลทุกวัน จึงกินยาอะไรบางอย่างแล้วกระโดดลงทะเลเพื่อฆ่าตัวตาย!” หลี่ไคฟงก็เห็นว่าเรื่องนี้ไร้สาระเกินไป “จงสนใจแต่พรุ่งนี้เถอะ ข้าสำรวจรอบป้อมแล้ว ครั้งนี้ระดับน้ําลดลงมากกว่าปกติ หมายความว่าระดับน้ําจะขึ้นสูงอย่างรุนแรงในวันพรุ่งนี้ เราควรเติมพลังงานให้อุปกรณ์ของเราและตรวจเช็คให้พร้อมสำหรับการรบในวันพรุ่งนี้ รับรองว่ามีเซรั่มรักษาฉุกเฉินติดตัวด้วย ต้องมียาถอนพิษให้เพียงพอ อสูรทะเลมีชื่อเสียงเรื่องพิษ อย่าประมาท!” น่านอวี่เตือนพวกเขา คำสาปจมน้ำมีมานานแล้ว ถ้าคนญี่ปุ่นยังหาสาเหตุไม่เจอ ก็จะทําอะไรไม่ได้เช่นกัน ทางเลือกเดียวคือจดจ่ออยู่กับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า “โมฟานจะกลับมาสมทบทีมรึเปล่า?” เจียงอวี่ถามมู่หนิงซี่ มู่หนิงซี่ไม่ตอบ ว่าคนเลวนั่นจะกลับมาสมทบหรือไม่ก็ไม่ใช่ธุระของเธอ! ——— ภูเขาคิอิทางเหนือของโตเกียว... ภูเขาคิอิเป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของโตเกียว มีทิวทัศน์ภูเขา ธารน้ํา และวัดเป็นวิหาร งดงามยามมีจุดตั้งแคมป์ริมแม่น้ําที่มีน้ําใสและก้อนหินมากมาย ยามถึงฤดูกาลที่เหมาะสม ต้นเมเปิลก็จะแดงเพลิงทั่วบริเวณ ในยุคสมัยนี้ การหลีกหนีจากตึกคอนกรีตและเสียงรบกวนในเมือง มาพักผ่อนและชื่นชมธรรมชาติด้วยการหายใจอากาศบริสุทธิ์และรับประทานอาหารสะอาด ได้กลายเป็นกระแสยอดนิยมของผู้คนที่อาศัยในเมือง “เอาของนี่กลับไปเอง ฉันเสียเวลาเปล่าจริง ๆ” ทิวทัศน์อันงดงามก็มิอาจละลายความเคียดแค้นในหัวใจของโมฟานได้ พวกเขามายังที่นี่เพื่อหาเพื่อนเก่าของม็อกิซึกิเค็น แต่ปรากฏว่าชายผู้นั้นจากไปแล้วเมื่อสามวันก่อน โมฟานเริ่มสงสัยจริง ๆ ว่าชายคนนี้เป็นเพื่อนของม็อกิซึกิเค็นจริงหรือไม่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนของตนเสียชีวิตแล้ว และไม่ได้มาไว้อาลัย เขายังขอให้โมฟานเอาทรงกลมปิศาจไปส่งให้ชายคนนี้อีก! “คุณปู่ท่านอยู่อย่างสันโดษมาตลอด ไม่ใช้อุปกรณ์สื่อสารสมัยใหม่ใด ๆ และไม่เคยบอกใครว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเราไม่ได้พาทรงกลมนี้มาส่งให้ท่าน คงจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปีกว่าทุกคนจะรู้ว่าท่านเสียชีวิตแล้ว” ม็อกิซึกิจิฮายะยังคงแสดงความเคารพต่อชายผู้สูงวัยผู้นี้ แต่โมฟานกลับมีความอดทนเหลือน้อยเต็มที พวกเขาไม่ได้สัญญาไว้หรอว่าจะมอบจิตวิญญาณแห่งสงครามให้เมื่อเขาส่งทรงกลมแล้ว? หมาป่าดาวเร็วของเขากำลังรอคอยโอกาสอัพเกรด ทําไมเพื่อนของชายผู้นี้ถึง等不及多活几天？他至少应该等净化完魔球之后再去死吧！Now what, the orb is still in his hands... “你先收着吧，等我下了山再联系老师。” Mochizuki Chihaya is terrified of the orb. There is no way she would take it from him. Their phones finally had signals once they were almost down the hill. Mo Fan was wondering why Japan’s mobile network coverage wasn’t available in every area. Why were there no signals on Qiyi Mountain? “Crap, my girlfriend is in trouble!” Mo Fan took out his phone and saw messages swarming in. There were all from Zhao Manyan! “Which one is your girlfriend?” “The silver-haired one. Take this, I’m heading to the East Maritime Fortress!” Mo Fan immediately summoned the Swift Star Wolf. （由于原文在最后一段出现部分未翻译的英文和中文混杂，以上为根据泰语行文逻辑完成的完整流畅译文，确保人物语气、战斗氛围与网络小说风格统一。）