บทที่ 802: เผ่าปิศาจแดงองค์แรก ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ทางรถขึ้นเขาทางด้านตะวันตกแยกออกมาเป็นเส้นทางเล็ก ๆ ที่รถเข้าไปไม่ถึง มิโซซึกิ เคน พาโม แฟน และมิโซซึกิ จิฮายะ เดินขึ้นไปตามทาง เมื่อทั้งสามก้าวลงไปยังหุบเขาน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ กลับพบแท่นศิลาสำหรับระลึกที่ปิดเป็นความลับ บนแท่นนั้นมีช่อดอกไม้ที่ยังไม่ร่วงโรย ชัดเจนว่ามีผู้คนมาเยี่ยมเยียนที่นี่ไม่นานมานี้ “ข้าก็เป็นเช่นเดียวกับท่าน หนุ่มและหาญกล้า ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาก่อนจะลงมือทำ เส้นทางที่น่าเบื่อภายในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกทำให้เราหลงใหลในทุกการค้นพบเล็กน้อย เมื่อเขาพบแก่นแท้แห่งดวงออร์บ เขาตื่นเต้นจนรอไม่ไหวที่จะนำมันออกมา” มิโซซึกิ เคน ยกโถเหล้าขึ้นมาแล้วเทลงบนแท่นศิลาสำหรับระลึกอย่างช้า ๆ โม แฟน เดินเข้าไปใกล้แล้วเห็นชื่อที่สลักไว้บนแท่นศิลา “คาซุอากิ?” มิโซซึกิ จิฮายะ จ้องมองแท่นศิลาอยู่เนานาน กว่าจะรวบรวมสติได้ “ใช่ เขาเป็นบิดาทางสายเลือดของอิวาตะ พี่ชายของท่าน และเป็นเพื่อนสนิทของข้า” มิโซซึกิ เคน กล่าว “งั้นท่านกับเขาก็นำแก่นแท้แห่งดวงออร์บชั่วร้ายออกมาในอดีต เหมือนเช่นเรา?” โม แฟน ถาม เรื่องราวมันซับซ้อน คิฮายะ มารดาของจิฮายะ เคยเป็นที่นิยมชมชอบอย่างยิ่งในหมู่ผู้คนของหอคอยผู้พิทักษ์คู่ ครั้นแล้ว คนทุกวันนี้คงจะเรียกนางว่าเป็นเทพธิดากันแน่ อิอาวาตะ บิดาของอิวาตะ สามารถโดดเด่นขึ้นท่ามกลางชายหนุ่มและได้รับความรักจากเธอ ต่อมา ทั้งสองก็ให้กำเนิดอิวาตะ” มิโซซึกิ เคน กล่าว “เดี๋ยวก่อน ข้ามีธุระอื่นที่อยากรู้มากกว่าเรื่องรักโรแมนติกสมัยก่อน ข้าอยากรู้เกี่ยวกับเผ่าปิศาจแดงองค์สุดท้าย” โม แฟน ทนรอไม่ไหวแล้ว 𝒇𝙧𝙚𝙚𝙬𝙚𝙗𝒏𝓸𝓿𝓮𝒍.𝓬𝙤𝓶 เหตุการณ์นี้เกี่ยวข้องกับการตายอย่างประหลาดของบิดาของหลิงหลิง โม แฟนใคร่เรียนรู้เกี่ยวกับเผ่าปิศาจแดงอย่างยิ่ง เขารู้จักหลิงหลิงมานานแล้ว และเหตุผลเพียงอย่างเดียวที่เด็กสาวผู้อ่อนวัยแต่ใจเก๋ากลายเป็นคนเงียบหม่นทุกวัน ก็คือเครื่องหมายวิญญาณสีแดงเข้ม หากเขาสามารถค้นพบความจริง มันจะกลายเป็นยาที่ดีที่สุดเพื่อหลิงหลิง ที่เซี่ยงไฮ้ หลิงหลิงเคยช่วยเหลือเขาโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน โม แฟนเชื่อว่านี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำเพื่อเธอได้ บังเอิญที่เขาได้ค้นพบข้อมูลของเครื่องหมายวิญญาณสีแดงเข้ม เขาจึงปรารถนาค้นหาความจริง เพียงเพื่อจะได้บอกเล่าให้หลิงหลิงฟังถึงสิ่งที่เขาค้นพบ “เรื่องมันเป็นเช่นนี้: คาซุอากิและข้าเป็นกลุ่มแรกที่พบแก่นแท้แห่งดวงออร์บ และเราได้เล่าเรื่องนี้ให้คิฮายะและเตการะฟัง คิฮายะแนะนำว่าควรรายงานต่อหน่วยตระกูล แต่เตการะแนะนำว่าควรกลั่นกรองพลังงานภายในดวงออร์บ เพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง จะได้โดดเด่นท่ามกลางผู้คนในตระกูล เราจึงดูดซับพลังงานในดวงออร์บและแบ่งมันให้เท่ากัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตอนแรก และพลังการต่อสู้ของเราก้าวกระโดดอย่างมาก อย่างไรก็ตาม คิฮายะ เตการะ และข้า เริ่มมีพฤติกรรมต่างออกไป เราสนุกกับการสังหารสัตว์ปิศาจ ต่อมาเราถึงกับทรมานนักโทษภายในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออกด้วยซ้ำ” มิโซซึกิ เคน กล่าว “ท่านเสียสติไปแล้วเนื่องจากดวงออร์บ” โม แฟน กล่าว “ใช่ อาการมันแย่ลง เตการะแนะนำว่าควรจำคุกนักโทษเพิ่มขึ้นภายในหอคอยผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก เพื่อให้ดวงออร์บสามารถดูดซับพลังงานจากวิญญาณของพวกเขามากขึ้น และจัดหาพลังให้มากขึ้นแก่เรา” มิโซซึกิ เคน ดูเหมือนจะลังเลที่จะพูดถึงอดีต เขาได้กระทำสิ่งต่าง ๆ มากมายในช่วงเวลานั้นที่ตัวเขาไม่อาจควบคุมตนเอง ความโหดร้ายและความชั่วร้ายยิ่งทวีขึ้นและฝังรากลึกลงในหัวใจของพวกเขา… “ท่านหลุดพ้นจากการถูกควบคุมได้อย่างไร?” โม แฟน ถาม ชัดเจนว่าคนชราผู้นี้เปลี่ยนแปลงกลายเป็นคนอ่อนโยนและมีเมตตาไปมากหลังจากเหตุการณ์นั้น “คาซุอากินั่นเอง เขามีเหตุผลมากที่สุดในพวกเรา เมื่อเขาตระหนักว่าดวงออร์บกำลังดูดซับความเกลียดชังและความคิดชั่วร้ายจากนักโทษออกจากวิญญาณ เขาจึงเริ่มห้ามไม่ให้เราฝึกฝนด้วยดวงออร์บ… (ถอนใจ) แต่เราติดกับดักของความโลภจนเกินไป” มิโซซึกิ เคน ปล่อยลมหายใจที่อัดแน่นด้วยความเสียใจและโทมนัส “งั้นท่านจึงฆ่าเขา?” โม แฟน ถาม “ไร้สาระ!” มิโซซึกิ จิฮายะ จ้องมองโม แฟน “ความจริงแล้ว เราได้ฆ่าเขาจริง ๆ ทั้งสามคนตกลงกันว่าจะสังหารคาซุอากิที่พยายามยับยั้งเรา” เสียงของมิโซซึกิ เคน นั้นอ่อนลงอย่างยิ่ง เขาไม่กล้าลืมตาดูตาของมิโซซึกิ จิฮายะเลย “อะไร… ท่านฆ่าบิดาของอิอาวาตะเหรอ? แม้แต่มารดาของท่านก็ตกลงด้วย?!” มิโซซึกิ จิฮายะ ร้องออกมาด้วยความตกตะลึง ตอนนั้น คาซุอากิและมิโซซึกิยังคงเป็นสามีภรรยากัน ตามที่มิโซซึกิ จิฮายะจำได้ มารดาของเธอคือผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลก เธอไม่มีทางทำสิ่งที่ชั่วร้ายและบิดเบือนเช่นนั้นได้ มิโซซึกิ เคน รู้ว่าความจริงนี้ยากเกินกว่าที่มิโซซึกิ จิฮายะจะยอมรับ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเปิดเผยมัน “ความจริงแล้ว เธอต่างหากที่เสนอให้ทำเช่นนั้น… โอ้ ท่านอย่าโทษมารดาของท่าน เธอถูกดวงออร์บครอบงำหนักกว่าใครเพื่อน ข้าเชื่อว่าท่านคงรู้ถึงความรู้สึกนั้นดี” มิโซซึกิ จิฮายะระลึกถึงตอนที่เธอโจมตีพลเรือน เธอก็หา่ใช่ตัวของตัวเองไม่เช่นกัน “น่าหวาดเสียวจริง ๆ เมื่อคิดว่าคนที่นอนหลับอยู่ข้างกายคิดจะฆ่าท่าน” โม แฟน กล่าวถอนใจ “โชคดีที่คาซุอากิเป็นคนฉลาดและตระหนักถึงสิ่งที่เรากำลังทำ เขาทำงานหนีมือ เราคิดว่าเขาจะวิ่งหนีไป แต่เขาไม่ได้ทำ เขาขโมยแก่นแท้แห่งดวงออร์บและจากไปพร้อมสิ่งชั่วร้ายนั้น เราพยายามไล่ล่าเขาเพราะคิดว่าเขาต้องการเก็บดวงออร์บไว้เป็นของตัวเอง เราโกรธแค้นมาก ไล่ล่าเขาจนไม่มีที่ให้หนี แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับหายตัวไป ตั้งแต่นั้นมา เราไม่เคยเห็นหน้าคาซุอากิอีกเลย เวลาค่อย ๆ ผ่านไป จิตใจของเราก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสภาพ ภรรยาของท่าน คิฮายะ รู้สึกผิดอย่างหนักในสิ่งที่นางได้กระทำ และสิ้นชีวิตลงตั้งแต่ยังหนุ่มแน่น เตการะและข้าไม่กล้าพูดถึงเหตุการณ์นี้อีก แต่เราก็ไม่รู้เลยว่าจะชดใช้สิ่งที่เราได้กระทำต่อคาซุอากิได้อย่างไร” มิโซซึกิ เคน กล่าว ผ่านไปแล้วนานหลายปี หนุ่มน้อยในตอนนั้นได้แก่ชราแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งเพิ่งเกิดขึ้นวานนี้เอง ทุกครั้งที่นึกถึงอดีต น้ำตาของมิโซซึกิ เคน ก็จะคลอเบ้าออกมา “นั่นคือเหตุผลที่ท่านถึงได้เปี่ยมด้วยความรักและความกรุณาต่ออิวาตะเสมอใช่ไหม?” มิโซซึกิ เคน กล่าว ชายชรากล่าวด้วยการถอนหายใจลึก ๆ ว่า “ใช่ สิ่งเดียวที่เราสามารถทำได้คือการดูแลลูกชายของเขาอย่างดี แต่เสียดายที่เราต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นตัวได้ เราปล่อยความเกลียดชังต่อคาซุอากิออกมาทางลูกชายของเขา อิวาตะต้องทนทุกข์ทรมานมากตอนยังเด็ก คิฮายะก็เกลียดเขาเช่นกัน… เมื่อคิฮายะตระหนักถึงเครื่องบูชาของคาซุอากิในที่สุด อิวาตะได้เติบโตขึ้นมาแล้ว เขาคิดว่าความรักและการเอาใจใส่ของเราเป็นเพียงการแสดงออก และเขาเชื่อว่าเขาไม่ต้องการสิ่งเหล่านั้นเลย” “อิวาตะ…” มิโซซึกิ จิฮายะรู้สึกซาบซ่านจมูกเมื่อนึกถึงสิ่งที่พี่ชายของเธอต้องทนรับมา “ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยอิวาตะจากผู้บัญชาการทากางิ พวกเราต้องไม่ให้ผู้บัญชาการทากางิรู้เรื่องแก่นแท้แห่งดวงออร์บ ทากางิเป็นคนโลภ เขาไม่รู้หรอกว่าสิ่งนั้นน่ากลัวเพียงใด หากดวงออร์บตกไปอยู่ในมือเขา จะเป็นหายนะครั้งใหญ่” มิโซซึกิ เคน กล่าว